Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူစိတ်ပြောင်းလဲခြင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“ကောင်းပါပြီဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ပြလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် လူတွေကို အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်... အချိန်မဆွဲဘဲ ခရီးထွက်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သူတို့စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အပြင်ဘက်မှ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အစေခံတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူသည် ခေါင်းဆောင်ကျန်းနှင့် ခေါင်းဆောင်လီတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ယန်ရှောင်ယွင် အနားသို့ ကပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်မလေး... ဟို... `ဝူချန်ဖုန်း`  ရောက်နေပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုရော ယန်ရှောင်ယွင်ပါ ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စာပို့လိုက်တဲ့သူက သူ ဖြစ်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ရှောင်ယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ လာရဲသေးတယ်လား...”</p> <p> </p> <p>အစေခံက ကပျာကယာ ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက စာလာပို့တာပါတဲ့... သခင်မလေး လက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထည့်ပေးချင်လို့ပါတဲ့... မူလက သခင်မလေးကို `ဇီယန်အာမခံဌာန` မှာ ရှိမယ်ထင်ပြီး သွားရှာသေးတယ်တဲ့... ဟိုမှာ ရှာမတွေ့တော့မှ ဒီကို လိုက်လာတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“စာလာပို့တာ ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအချိန်ကြီး သူက ဘာစာလာပို့တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“စိတ်အေးအေးထားပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“`ဦးလေးယန်`နဲ့ မြို့စားဝူ အတူတူ ထွက်သွားကြတာလေ... ဝူချန်ဖုန်းက စာလာပို့တယ်ဆိုတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေလောက်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာကို အရင်ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ စောင့်ခိုင်းထားလိုက်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p> </p> <p>အစေခံ ပြန်ထွက်သွားသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးတို့ သွားပြင်ဆင်နှင့်ကြပါ... ဝူချန်ဖုန်းက ဘာအကြံအစည် ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အစေခံ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဝူချန်ဖုန်း ဝင်ရောက်လာသည်။ ဆုမိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်ဝန်းထောင့်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အတိတ်က အရိုက်ခံရဖူးသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်သတိရသွားပုံဖြင့် မျက်နှာက အလိုအလျောက် ရှုံ့မဲ့သွားရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားလေးဝူ... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်ကတော့ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက သဘောတူညီချက် ရှိခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဝူချန်ဖုန်းက လူမိုက်တစ်ယောက် ဆိုပေမယ့် ကတိတည်ပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ရှိတဲ့နေရာဆိုရင် ကျွန်တော် မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးကနေ ရှောင်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... အခုက အဖေ့အမိန့်ကြောင့် မတတ်သာဘဲ ရောက်လာရတာပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“အဖေ့အမိန့်ကြောင့် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ဝူချန်ဖုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားလေးဝူက စာလာပို့တယ်လို့ ကြားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီစာကို သခင်မလေးယန် လက်ထဲ အရောက်ပေးရမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>သူ့စကား မဆုံးသေးခင်မှာပင် ဆုမို လက်မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး... ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲမှ စာအိတ်သည် လေထဲသို့ ပါသွားကာ ဆုမိုလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို ပေးတာနဲ့ သူ့ကို ပေးတာ အတူတူပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖောက်ကာ အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... စာထဲမှာ ရေးထားတာက သူ ဦးလေးယန်အကြောင်း အကုန်သိပြီးပြီတဲ့... အခု ဦးလေးယန်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို သယ်ဆောင်ပြီး လော့ရှားမြို့ကို ပြန်လာနေပြီတဲ့... ရက်ပိုင်းအတွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်... အစ်မကို အိမ်မှာပဲ စိတ်အေးအေးထားပြီး စောင့်နေပါလို့ မှာလိုက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဖုန်း မှင်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ယန်က...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားစလိုက်သော်လည်း ဆက်ပြောရန် မရဲတော့ပေ။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါပြလိုက်၏။ ထို့နောက် ယန်ရှောင်ယွင်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မယွင်... ဘယ်လို သဘောရလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကျန်းနဲ့ ဦးလေးလီကို ပြန်ခေါ်ပြီး တိုင်ပင်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... ငါ့စိတ်တွေ အခု အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဝူချန်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားလေး... ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ပြန်ပါရစေဦး...”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဖုန်း ဆက်မနေရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ စကားအရ `ယန်ရီဇီ` ဟာ `တုန်းချန်` မှာ သေဆုံးသွားပြီ ဆိုတာ သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူးလေ... ဒီနေ့ သူရောက်လာတာက သေမင်းခံတွင်းထဲ ဝင်လာသလို ဖြစ်နေပါရောလား။</p> <p> </p> <p>သူ့အဖေ `ဝူတောက်ယို`ကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိမိကို ဓားစာခံ လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က သူ့အပေါ် မူလကတည်းက အမြင်မကြည်လင်တာကို... ဒီလို သတင်းဆိုးမျိုး လာပို့ခိုင်းရတယ်လို့။ တော်ကြာ ဒေါသထွက်ပြီး `နဂါး ချောက်နက်လှံ`  နဲ့ ထိုးသတ်လိုက်ရင် သူ အလကား သေရမှာ မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p>ဒီလို တွေးမိပြီး ဆုမိုကလည်း ပြန်ဖို့ လမ်းစဖွင့်ပေးနေသဖြင့် သူ တစ်ခဏလေးမျှ ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဖုန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဆုမိုသည် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သတင်းကြားရသောအခါ သူတို့လည်း ခေါင်းငြိမ့် လက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားဝူက ခေါင်းဆောင်နဲ့အတူတူ တုန်းချန်ကို သွားခဲ့တာဆိုတော့... သူ အလောင်းကို ပြန်သယ်လာတာ သင့်တော်ပါတယ်... ခေါင်းဆောင်ယန် သူ့ကို ကူညီခဲ့တာ အလကား မဖြစ်ခဲ့ဘူးပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ကျွတ်... တကယ်လို့သာ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့အချိန်မှာ ဝူတောက်ယို ဟောက်ရန် ကျောင်းတော်မှာ ရှိနေခဲ့ရင်... ခေါင်းဆောင်ယန် အခုလို ဒုက္ခရောက်ချင်မှ ရောက်မှာ...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်လီ စကားဆုံးသည်နှင့် ခေါင်းဆောင်ကျန်းက သူ့ခြေထောက်ကို လှမ်းကန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ခေါင်းဆောင်လီ အသိဝင်လာပြီး ကပျာကယာ ပြင်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်... ဒုခေါင်းဆောင် အနေနဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အနားယူလိုက်ပါဦး... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်း ပြန်ရောက်လာမှ သေချာ စီစဉ်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... ဒီရက်ပိုင်း အာမခံဌာနရဲ့ အထွေထွေကိစ္စတွေကို ဦးလေးတို့ပဲ ကူညီ စီမံပေးကြပါနော်...”</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ထားလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင်ကို တွဲပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခေါင်းဆောင်ကျန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောခွင့်ပြုပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို နင် ပြီးမှ လိုက်လာခဲ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး နေရာတွင် ကျန်နေရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်... ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ ရှိလို့လား...”</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ကျန်းနှင့် ခေါင်းဆောင်လီတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ကျန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်... ဟောက်ရန် ကျောင်းတော်က လူတွေ ရောက်နေတာ ကြာပြီလေ... ခေါင်းဆောင်ဆုရော ဒုခေါင်းဆောင်ယန်ပါ ပြန်မလာကြသေးတော့...”</p> <p> </p> <p>“မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တယ် ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ဒီမနက်မှ သိရတာပါ... ပုံမှန်ဆို ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဘယ်ဖြစ်မလဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ယန် ဆုံးပါးသွားတဲ့ ကိစ္စကြောင့်... ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အာမခံဌာနက လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြောင်းလဲကုန်ကြပါပြီ... ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ဒုခေါင်းဆောင်ယန်ကို ပြောပြဖို့ အချိန်မသင့်သေးလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်လီက ဝင်ဖြည့်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမခမျာ အခုမှ ပူဆွေးနေရတာဆိုတော့... ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေရှာမှာ... ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဆု အနေနဲ့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးဖို့ လိုပါတယ်... လက်ရှိ အနေအထားအရ အာမခံဌာနထဲက လူအများစုက နှုတ်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေကြပြီ... ဒီကိစ္စကို နောက်ကျရင် ခေါင်းဆောင်ဆုနဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ယန်တို့ တိုင်ပင်ပြီး ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save