Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၄၃)</h2> <h2 style="text-align:center">နတ်ဘုရား ယောင်ဆောင်ခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“ဒီသရုပ်ဆောင်မှုရဲ့ အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းကတော့ ပြီးသွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်တွေမှာတော့ ဆုမို ပြောခဲ့သလိုပါပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ခေါင်းဆောင်ကျန်း၊ ခေါင်းဆောင်လီနှင့် အခြား အာမခံအဖွဲ့မှူးများ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် `သံမဏိသွေး အာမခံဌာန`  အတွင်းရှိ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသော စိတ်ဓာတ်များသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>(၃) ရက်ကြာ `ဖခင်အတွက် ပူဆွေး` ပြီးနောက်... ယန်ရှောင်ယွင်သည် အားအင်များကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ အာမခံဌာနရှိ ခေါင်းဆောင်များ၊ အဖွဲ့မှူးများနှင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးကို `သိုင်းကွင်းပြင်` တွင် စုဝေးစေပြီး အစည်းအဝေးကြီး တစ်ရပ် ကျင်းပလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူထု၏ စိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းရန်နှင့် အခြေအနေ တစ်ရပ်လုံးကို တည်ငြိမ်စေရန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သံမဏိသွေး အာမခံဌာန အတွင်းရှိ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အခြေအနေများ လုံးဝ အေးချမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေရန် အာမခံဌာနမှ ထွက်ခွာလိုသူ အနည်းငယ် ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖျောင်းဖျခဲ့သော်လည်း စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော လူများမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူတို့ ထွက်သွားခြင်းက တကယ်တမ်းတော့ ကောင်းသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော နေ့ရက်များတွင် `သံမဏိသွေး အာမခံဌာန` နှင့် `ဇီယန်အာမခံဌာန` နှစ်ခုစလုံးသည် လုပ်ငန်းများကို ရပ်ဆိုင်းထားလိုက်၏။ `ဝူတောက်ယို`  ပြန်သယ်လာမည့် `ယန်ရီဇီ`  ၏ `ရုပ်အလောင်း` ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကြားထဲတွင် ဆုမိုသည် စာနှစ်စောင် ရေးသားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စောင်မှာ `ဝေဇီယီ`  ထံသို့ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်စောင်မှာ `ဇီယန်ဂိုဏ်း`ထံသို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေဇီယီ ထံသို့ ရေးသော စာအကြောင်းကို အထူးတလည် ပြောစရာ မလိုသော်လည်း... ဇီယန်ဂိုဏ်းထံသို့ ရေးသော စာကမူ အရေးကြီးလှ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ဇီယန်ဂိုဏ်းသို့ သွားရောက် လည်ပတ်လိုသော်လည်း ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သွား၍မရပေ။</p> <p> </p> <p>ဇီယန်အာမခံဌာနနှင့် ဇီယန်ဂိုဏ်းကြား ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ ဆုမို အနေဖြင့် ဇီယန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားရန် သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက် တစ်ခု လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>`တုန်းချန်`  သို့ အာမခံပစ္စည်း သွားပို့ရင်း ဝင်တွေ့သည် ဆိုသော အကြောင်းပြချက်မှာ မရိုးသားရာ ကျလွန်း၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆုမိုသည် သူ၏ ဆန္ဒကို ကြိုတင် အသိပေးသည့် အနေဖြင့် စာတစ်စောင် ရေးသား ပေးပို့လိုက်သည်။ ဇီယန်ဂိုဏ်းထံမှ အကြောင်းပြန်စာ ရရှိမှသာ တရားဝင် ခရီးထွက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံး ပြီးစီးသလောက် ဖြစ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ် ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဝူတောက်ယိုသည် လော့ရှားမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ဆုမိုရော ယန်ရှောင်ယွင်ပါ ထင်မှတ်မထားသည့် အရာမှာ... သူနှင့်အတူ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ပါလာသော ဧည့်သည်တစ်ယောက် ပါလာခြင်းပင်...။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့တွင် သံမဏိသွေး အာမခံဌာန၌ ဈာပန အခမ်းအနား ပြင်ဆင်ပြီး အလံဖြူများ လွှင့်ထူထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် လျှော်တေသင်္ကန်း ဝတ်ဆင်ကာ ဈာပန ခန်းမဆောင် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ရှားမြို့မှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ သံမဏိသွေး အာမခံဌာနနှင့် လက်တွဲ လုပ်ကိုင်ဖူးသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်များ အားလုံး လာရောက် ဂါရဝပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းသိမ်းပါ... ကံတရားကို လက်ခံပါ” ဟူ၍ နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြသလို “သိုင်းလောကရဲ့ မမြဲသော သဘောတရားပါပဲ” ဟူ၍လည်း ညည်းတွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆုမိုက ဦးဆောင်ပြီး ဧည့်သည်များကို ကြက်ဥနီများ ဝေငှကာ ကျေးဇူးတင် ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များက တကယ့်ကို လူပင်ပန်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>အခေါင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ရုပ်အလောင်းမှာ ယန်ရီဇီ မဟုတ်မှန်း ယန်ရှောင်ယွင် သိနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိရှာ၏။</p> <p> </p> <p>ရံဖန်ရံခါ သူမသည် ဈာပန ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ပရိသတ်အဖြစ် ရောက်ရှိနေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်မိတတ်သည်။ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ `ရွှမ်ဟူ မျှော်စင်` မှ `သခင်လေး စစ်ထူ`ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလို အချိန်အခါမျိုးမှာ သူ ဘာကိစ္စကြောင့် လော့ရှားမြို့ကို ရောက်နေရသလဲ ဆိုတာတော့ မသိနိုင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ ပြောပြချက်များအရ ရွှမ်ဟူ မျှော်စင် အကြောင်းကို ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ကြိုတင် သိရှိထားကြသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်တော့ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... သခင်လေး စစ်ထူ၏ ပုံစံက လောကအကြောင်း ဘာမှ နားမလည်သော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာ ကြွယ်ဝပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာရသဖြင့် ဘဝက သူ့အတွက် သိပ်ကောင်းမွန်လွန်းနေသည်။ သိုင်းလောကထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသောအခါ မြင်သမျှ အရာအားလုံးက သူ့အတွက် ဆန်းပြားနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပျော့ပျောင်းသော ဝေါယာဉ် (သို့မဟုတ်) ကုလားထိုင် တစ်ခုခု ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး လာရောက် ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြောကြားသူများကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲတွင် ကြက်ဥနီ တစ်လုံး ကိုင်ထားသည်။ အခွံသာ ကျန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ပေါ့ပေါ့ဆဆ လွှင့်ပစ်လိုက်ဖို့ မသင့်လျော်မှန်း သိသဖြင့် လက်ထဲတွင် မသိမသာ လှည့်ကစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>လာရောက်သူ ဧည့်သည်များကလည်း သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မေးမြန်းခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဈာပန အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီး ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြသောအခါ... ဝူတောက်ယို ပင့်ဖိတ်ထားသော `ရွှေဓမ္မ ကျောင်းတော်` မှ ကိုယ်တော်ကြီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝိညာဉ် လွတ်မြောက်စေရန် ရည်ရွယ်၍ တရားစာများ ရွတ်ဖတ်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ ယန်ရှောင်ယွင် အနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက် နေထိုင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သခင်လေး စစ်ထူ ကတော့ လူရှုပ်လူရှင်း ဖြစ်သွားပြီမို့ ပေါက်စီလုံးကြီးတွေ ထည့်ထားသည့် ဇလုံကို ပိုက်ပြီး...</p> <p>ပေါက်စီစားရင်း ဇလုံပိုက်လျက်သား ရှိနေ၏။ သူ့အား ဘေးခန်းဆောင်တွင် အနားယူရန် ဆုမို စီစဉ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သခင်လေး စစ်ထူနှင့်အတူ ပါလာသော မိန်းမပျို လေးဦးကတော့ အေးစက်စက် နိုင်လှသည်။ သခင်လေး စစ်ထူ၏ ဝေါယာဉ်ကို ထမ်းရသူများ ဖြစ်သော်လည်း သခင်လေး စစ်ထူကိုပါ ထိန်းချုပ်ထားသူများ ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေး အတိအကျကို ခန့်မှန်းရ ခက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ကစပြီး ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ကောင်းကောင်း အနားမရကြတော့။</p> <p> </p> <p>နေ့ရောညပါ အခေါင်းဘေးတွင် စောင့်ကြပ်နေကြရသည်။ သက်သတ်လွတ် စားသုံးခြင်း (၇) ရက် ပြည့်ပြီးမှသာ အခေါင်းကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပြီး နောက်ဆုံး အနားယူကြရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ညတွင်တော့ ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို အနားယူရန် အတင်း ဖျောင်းဖျပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဈာပန ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ရွှေဓမ္မ ကျောင်းတော်မှ ကိုယ်တော်များသာ ကျန်ရစ်ပြီး တရားစာ ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်... ဘယ်နေရာမှန်း မသိသော အရပ်မှ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ခန်းမဆောင်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်ဖြူများကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်တော်ကြီးသော ကိုယ်တော်ကတော့ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ရိုးနေပြီ ဖြစ်၍ မျက်လုံးကို တစ်ဝက်ဖွင့် တစ်ဝက်မှိတ်ဖြင့် တရားစာ ဆက်ရွတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ငယ်ရွယ်သော ကိုယ်တော်လေးများကတော့ အယူသည်းစိတ် ဝင်လာပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ကြီးက လှည့်ကြည့်စရာ မလို။ နောက်ကျောဘက်မှ တရားစာရွတ်သံများ ပြတ်တောင်းသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြဿနာ ရှိနေမှန်း သိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ဘုရားဂုဏ်တော်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အော်မိတော်ဖော်..”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်မငြိမ်သက်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် လေအေးက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဈာပန အလံများ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။ အဆုံးစွန်ထိ တောင့်ခံပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင် မီးအိမ်များ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားကြသည်။ မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ကြီးပင် စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်လေးများ အလိုအလျောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်... ကိုယ်တော်...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်း သူတို့ အလိုအလျောက် စုရုံးလိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပုတီးစိပ်လက်ကို ကိုင်လျက် ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲ ရှာဖွေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save