Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက် စာတိုပေးပို့မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~`ဦးလေးဖူ`က `ဆုထျန်းယန်` ၏ အခန်းကို သူကိုယ်တိုင် ပြုပြင်မွမ်းမံပေးခဲ့ဖူးကြောင်း အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကိစ္စ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ စစ်ဆေးရန် အခွင့်မသာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ... `တုန်းချန်`  တွင် `ယန်ရီဇီ`  အသတ်ခံလိုက်ရသည် ဆိုသော ပြဇာတ်ကို ပီပြင်အောင် ကပြနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒီဘက်မှာ သရုပ်ဆောင် ပိုကောင်းလေ... ယန်ရီဇီ ပိုပြီး ဘေးကင်းလေ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆုမိုသည် `ဇီယန်အာမခံဌာန` သို့ မပြန်ဖြစ်သည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပြဇာတ် ပြီးဆုံးသွားမှသာ ဆုထျန်းယန်၏ အခန်းထဲတွင် မည်သည့် လှည့်ကွက်များ ရှိနေသလဲ ဆိုတာကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ... ညသန်းခေါင်ယံတွင် မကောင်းကြံနေသော `သွမ့်ဆုန်`က ဒီနေရာကို အရင် ရောက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆုထျန်းယန် အခန်း၏ တံခါးသော့ကို ကလော်ဖွင့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အကြည့်များက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ ဝေ့ဝဲ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလိုအလျောက်ပင် နောက်ပြန်လှည့်ကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ပွေ့ချီလျက် အပေါ်မှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ခြေဖျားလေးများ မြေသို့ မထိတထိဖြင့် ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်နားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်ချောင်းဖြင့် စက္ကူကို အပေါက်ဖောက်ကာ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန်သည် တံခါးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အခန်း၏ အရှေ့တောင်ထောင့်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>'ဒီကောင်သာ အရှေ့တောင်ထောင့်မှာ ဖယောင်းတိုင် ထွန်းရဲရင်တော့... ပုန်းမနေတော့ဘဲ ဝင်ရိုက်ပစ်လိုက်မယ်...'</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သွမ့်ဆုန် ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ...</p> <p> </p> <p>သူသည် အရှေ့တောင်ဘက် နံရံရှိ ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကြားကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသံစည်းချက်က ထူးခြား၏။ သုံးချက်တို တစ်ချက်ရှည်... ထိုပုံစံအတိုင်း သုံးကြိမ်တိတိ ခေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ နားမလည်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်မိကြ၏။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကတွင် ဆန်းပြားသော ယန္တရားများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် လက်မှုပညာရှင်များ ရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ အသံစည်းချက်ဖြင့် ဖွင့်ရသော ယန္တရားမျိုး ရှိဖူးသည် ဆိုသော်ငြား... အလွန် ရှားပါးလှ၏။ ဆုထျန်းယန် ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ထားသော အခန်းတွင် ဤမျှ ဆန်းပြားသည့် ယန္တရားမျိုး ရှိနေမည် မဟုတ်တန်ရာ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လည်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန် ခေါက်ပြီးသွားသော်လည်း... ဘာမှ ဖြစ်မလာဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ စက္ကန့်မှ မိနစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမလာပေ။</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နံရံနားသို့ ပြန်ကပ်သွားပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် အကွာအဝေးကို သေချာ တိုင်းတာလိုက်၏။ နေရာ မှန်ကန်ကြောင်း သေချာမှ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>...သို့တိုင်၊ ဘာမှ ဖြစ်မလာသေး။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်လိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန်သည် အပြင်ဘက်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ထက်ပင် ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရှာသည်။ သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန် စာထဲမှာ ရေးထားတာ ရှင်းနေတာပဲ... ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကြား သုံးလက်မခွဲ တိတိ နေရာမှာ... လက်ချောင်းနဲ့ သုံးချက်တို တစ်ချက်ရှည်... သုံးကြိမ် ခေါက်ရမယ်တဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ယန္တရားက အလိုအလျောက် ပွင့်လာရမှာ... တကယ်လို့ မပွင့်လာဘူး ဆိုရင်တော့... ကုတင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သုံးကြိမ် ဦးချရမယ်... ဒါဆိုရင် ယန္တရား ပေါ်လာလိမ့်မယ်တဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလို ယန္တရားမျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန် စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ကုတင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန်က ရိုးသားသလိုလိုနဲ့ ဉာဏ်များတဲ့ ကောင်... အပြင်ပန်းက သူရဲကောင်းပုံစံ ဖမ်းထားပြီး... အတွင်းစိတ်က ကောက်ကျစ်</p> <p>စဉ်းလဲလိုက်တာ ဘယ်သူမှ မမီဘူး...”</p> <p> </p> <p>“`သုံးကြိမ် ဒူးထောက် ကိုးကြိမ် ဦးချ` ဆိုတာတွေက အများအားဖြင့် လှည့်စားတာတွေပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ခုနက အပြင်ကကြည့်တုန်းက ဒီအခန်းက လျှို့ဝှက်ခန်း ပါတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>သူ ကုတင်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး အကြာကြီး ငြိမ်သက်နေသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ပွေ့ချီကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ အမြန် ခုန်တက်လိုက်ပြီး အမိုးကြွေပြား တစ်ချပ်ကို လှန်ကာ အပေါ်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူရှင်းကြောင်း သေချာမှ သွမ့်ဆုန် တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းတို့ လင်မယားက သေတာ ကြာလှပြီပဲ... ငါ အခု ဒူးထောက်ပြီး ဦးချလိုက်လည်း သိက္ခာကျစရာ မရှိပါဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>သူ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ၌ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက `ခေါင်းဆောင်ကြီးယန်` က မင်းတို့ကို ဂါရဝပြုတာလို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့ကွာ...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်မိုးပေါ်မှ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန်က ဒီလောက် ရိုးအသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>'သာမန်လူဆိုရင် ကုတင်ရှေ့က ကြမ်းပြင်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသလားလို့ သံသယဝင်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်ကြီး ဦးချမယ့်လူ ဘယ်ရှိမလဲဗျာ... ဘယ်သူကများ ပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်ပြီး ဦးချနေမှာလဲ...'</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ သွမ့်ဆုန်ကတော့ တကယ် လုပ်လိုက်၏...။</p> <p> </p> <p>`ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...`</p> <p> </p> <p>အသံက တော်တော်ကျယ်သည်။ သူ တကယ်ကို အားထည့်ပြီး ဦးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးကြိမ် ဦးချပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ နဖူးကို ပွတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ဒူးထောက်ပြီး ဆက်လက် ဦးချလေသည်။</p> <p> </p> <p>တတိယအကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ သူ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ဒူးထောက်လျက်သား ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီလာ၏။</p> <p> </p> <p>လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန်... မင်း... မင်း တကယ် ယုတ်မာတဲ့ ကောင်... သေတာတောင် ငါ့ကို လှည့်စားသွားသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ် ဦးချလိုက်စဉ်ကတည်းက သူ သတိထားမိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင် ရိုက်မိသော အသံက... အောက်ဘက်မှ ပဲ့တင်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အောက်ဘက်တွင် အခေါင်းပွ ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှ၏။</p> <p> </p> <p>‘ဘယ်သူကများ `သုံးကြိမ် ဒူးထောက် ကိုးကြိမ် ဦးချ` လုပ်စရာ လိုလို့လဲ။</p> <p> </p> <p>ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး လက်နဲ့ ခေါက်ကြည့်လိုက်ရင်ကို ရှင်းနေပြီဟာကို’</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကို ထိုကျောက်ပြားပေါ် တင်လိုက်ပြီး `အတွင်းအား`ကို စုစည်းကာ အသာအယာ မလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ပြားတစ်ချပ်လုံး ပွင့်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်တွင် လူတစ်ကိုယ်စာ ဝင်လို့ရသော အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဘေးနားတွင် ကြိုးတစ်ချောင်း ချထားလျက်သား။</p> <p> </p> <p>သွမ့်ဆုန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကြိုးကိုဆွဲကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်ကာ ထိုအပေါက်ဝမှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်က သိပ်နက်ပုံ မရပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဆုထျန်းယန် ကိုယ်တိုင် တူးထားခြင်းလေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ အလွန်.. နက်နေလျှင်... သူ တစ်ယောက်တည်း တူးဖို့ ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်…။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save