Book List

<p style="text-align: center;">Name : Junior Brother,Don’t Practice Immortality Like This</p> <p style="text-align: center;">Status : Ongoing</p> <p style="text-align: center;">Author : Qing Luo Yu</p> <p style="text-align: center;">Gerne : Action, Adventure, Comedy, Fantasy, Xianxia, Xuanhuan</p> <p style="text-align: center;">Translator : Kai Tian Di</p> <p> </p> <p>ဇာတ်လမ်းအကျဥ်း</p> <p> ကံအားလျော်စွာဖြင့်၊ လုချန်ရှန်းသည် ဂိုဏ်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး၊ ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>စိတ်ဝိညာဥ်ဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံရေးလမ်းကြောင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးသည့်နောက်တွင်၊ သူသည် အချိန်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုများက လေ့ကျင့်နေသည့် အချိန်တွင် သူအိပ်နေခဲ့ပြီး၊ ရွယ်တူများက စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများ လုပ်ဆောင်နေသည့် အချိန်တွင် သူအလေလိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူသည် အေးဆေးငြိမ်သက်သည့် ဆဌမမြောက် အစ်ကို/ခြောက်ယောက်မြောက် အစ်ကိုအဖြစ် ဆယ်နှစ်တိတိ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်နေ့တွင် သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ ဂျူနီယာညီလေးက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သည်ဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် သိရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( 1 )</h2> <h2 style="text-align: center;">ထမင်းစားပြီးပြီလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကန်းပြည်နယ်တွင် တောင်ထိပ်/တောင်ထွဋ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပြီး မြင့်တက်နေခဲ့ကာ၊ သဘာဝ အလှတရားကို ပြသနေခဲ့သည်၊ ထိုနေရာသည် နှစ်သောင်းနှင့်ချီ၍ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ရှိရာနေရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အတူတကွ လမ်းလျှောက်ကာ၊ သူတို့အရှေ့တွင် ရှိနေသည့် တောင်ထွဋ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလာနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးသည် ရှည်သွယ်ကာ ဖြောင့်တန်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ တစ်ခြားကမ္ဘာမှ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည့် လူကမူ ခံ့ညားတောက်ပသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အသက်လေးဆယ်ကျော် အရွယ်တွင် ရှိနေပုံရသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဘေးဘက်တွင် ရှိနေသည့် လူငယ်လေးကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာခဲ့ကာ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ တျန်ရီ၊ နှစ်အတော်ကြာနေခဲ့ပြီ၊ မင်းက ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၆ကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဂျူနီယာ သိုင်းပညာ ဦးလေးက တကယ်ကို အံ့ဩသွားရတယ် “ ဟုသက်လတ်ပိုင်းလူမှ စကားပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်၏ အမည်မှာ ယဲ့တျန်ရီဖြစ်ပြီး၊ သူရှိနေသည့် နေရာမှာ ကန်းယွင်ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။</p> <p>( ကန်းယွင်ဂိုဏ်း = မိုးပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း )</p> <p> </p> <p>ဤဂိုဏ်းတွင် အဓိက တောင်ထွဋ် ခုနစ်လုံးရှိပြီး၊ တောင်ထွဋ် ဆရာသခင် တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းက ၎င်းတို့ကို အသီးအသီး အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အဓိက တောင်ထွဋ်ခုနစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်ပေါ်သို့ တက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ ယဲ့တျန်ရီသည် ချီးကျူးစကားကို နားထောင်ကာ၊ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခါရမ်း၍ စကားပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ဂျူနီယာ သိုင်းပညာဦးလေး လင်းပေါ်၊ ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်နေတာပဲဗျ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး “</p> <p> </p> <p>“ နှိမ့်ချနေဖို့ မလိုပါဘူးကွာ။ မင်းနဲ့ယှဥ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တွေက လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် မတန်ပါဘူးကွာ။ မင်းလိုမျိုးတပည့်တွေကို ခေါ်နိုင်တဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာကို ငါတကယ် အားကျတယ်။ ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်က နှစ်တစ်ထောင်တိတိ ဘာကိုမှ တွေးပူနေဖို့ မလိုတော့ဘူး “ ဟုလင်းပေါ်မှ ပြန်ပြောလာခဲ့သည်၊ သူ၏လေသံထဲတွင် မြှောက်ပင့်နေမှုများ မရှိဘဲ၊ အားကျစိတ်တို့သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ယဲ့တျန်ရီသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ၊ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ ဒါနဲ့ ဂျူနီယာ သိုင်းပညာဦးလေး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တုန်းက ဆရာဂိုဏ်းကို ပြန်လာခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက တပည့်တစ်ယောက်ခေါ်ခဲ့တယ်လေ။ အဲ့ဒီဂျူနီယာလေးက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကောင်းပြီးတော့၊ သူ့ကို သာမန်ပါရမီရှင်တွေက မယှဥ်နိုင်ဘူးတဲ့၊ ပြီးတော့ ကန်းပြည်နယ်က နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ သူ့လိုလူမျိုးကို မွေးမထုတ်ပေးနိုင်ဘူးလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်ဗျ။ သူက ဆရာပြောသလိုမျိုး တကယ်အံ့ဩဖို့ကောင်းတာလားဗျ “</p> <p> </p> <p>“ ဘယ်သူလဲ။ လုချန်ရှန်းလား “</p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်ပါတယ် “</p> <p> </p> <p>ထိုအမည်အကြောင်းကို ပြောလိုက်ရသောအခါတွင်၊ လင်းပေါ်မှာ အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ၊ မည်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ပြောဆိုရမလဲဆိုသည်ကို တစ်ခဏခန့် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တွေးတောစဥ်းစားနေခဲ့ပြီးမှ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားဆက်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါမှတ်ချက်မပေးနိုင်ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင် သူနဲ့ပြောဆိုဆက်ဆံကြည့်သင့်တယ်။ ဒါပင်မဲ့ စကားပုံတစ်ခုကတော့ တကယ်မှန်တယ် “</p> <p> </p> <p>“ ဘာစကားပုံလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ ကန်းပြည်နယ်ရဲ့ နှစ်တစ်ရာဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်၊ နှစ်ငါးရာအတွင်းမှာတောင်မှ သူ့လိုလူမျိုးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ယဲ့တျန်ရီ၏ စိတ်ထဲတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည် “ ကြည့်ရတာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးက မရိုးရှင်းဘူးနဲ့တူတယ် “</p> <p> </p> <p>“ သူက တကယ်ကို ထူးခြားတယ် “</p> <p> </p> <p>“ အခုသူက ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိလားဗျ “ ယဲ့တျန်ရီမှ မေးမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဟိုဘက်မှာ ရှိတယ် “</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် တအံ့တဩဖြစ်သွားကာ၊ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည့် ထင်ရှူးပင်အိုကြီးအောက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုင်ခုံရှည်တစ်ခုပေါ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦး လှဲလျောင်းနေလျက်ရှိပြီး၊ ခေါက်ယပ်တောင်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ယပ်ခတ်ပေးနေခဲ့ကာ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံ သောက်နေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာ အတော်ပင် ပေါ့ပါးလွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အရှေ့တွင် ပုံရိပ်များစွာ မတ်တပ်ရပ်နေလျက်ရှိပြီး၊ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ အိတ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ နေရောင်အောက်တွင် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် လင်းလက်တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်ကို ချန်ရှန်း၊ ကန်းယွင်မြို့ရဲ့ လစဥ် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ခွဲတမ်းရောက်လာပါပြီ။ စစ်ဆေးကြည့်မလားဗျ “</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးသည် အပြုံးကို ဆင်မြန်းကာ၊ စကားပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ကာ အေးအေးလူလူ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ စစ်ဆေးနေဖို့ မလိုပါဘူးကွာ။ မင်းတို့အားလုံးက ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံတယ် “</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လူတော်တော်များများ ပြုံးရွှင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းမှ စကားဆက်ပြောလာခဲ့သည် “ ဒါပင်မဲ့ မင်းတို့အားလုံး အာရုံစိုက်ဖို့ လိုနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိနေသေးတယ် “</p> <p> </p> <p>“ ဘာလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ ဈေးဆိုင်တစ်ချို့က အားကိုးရာအသစ်ကို ရှာတွေ့သွားကြတဲ့ပုံပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေကို မပေးတာ နှစ်လတိတိ ရှိသွားပြီ။ ဒီကိစ္စ မင်းတို့တွေဆီ အပ်ထားလိုက်မယ်နော် “</p> <p> </p> <p>“ သူတို့က တကယ်ကြီးကို သေချင်နေကြတာပဲ၊ စီနီယာ အစ်ကိုရဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေကို မပေးဘဲ နေရဲတယ်ပေါ့လေ “</p> <p> </p> <p>” မျိုးမစစ်ကောင်တွေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့ဆိုင်တွေကို မီးသွားရှို့ပစ်မယ် “</p> <p> </p> <p>အားလုံးသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားကြကာ၊ သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကိုပေါ်တွင် ထားရှိသည့် လေးစားမှုနှင့် ကာကွယ်ပေးမှုတို့ကို ဖော်ထုတ်ကာ ရှုံ့ချပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူ၏လက်ကို ဝေ့ရမ်းကာ စကားပြောလိုက်သည် “ အဲ့လိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူးကွာ။ ငါကစိတ်ပျော့တယ်၊ အဲ့လိုသွေးထွက်သံယိုများတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို မကြည့်နိုင်ဘူး၊ ကောင်းကင်သုံးထပ်မှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေကိုပဲ လွှဲခိုင်းလိုက်ပါ “</p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့ သူတို့က မလွှဲပေးဘူးဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့ သူတို့က မလွှဲပေးဘူးဆိုရင်၊ မင်းတို့ဘာသာ ဝင်ယူလိုက်လို့မရဘူးလားဟ။ ဘာက တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာကို မင်းတို့မသိကြဘူးလား။ ငါက မင်းတို့ကို သင်ပေးရဦးမှာလား “ လုချန်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြသည်၊ ဟုတ်သားပဲ၊ တကယ်လို့ သူတို့က မပေးဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့က ယူလိုက်လို့ရတယ်မဟုတ်ဘူးလားဟ။ အဲ့တာကိုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့က ဘာအတွက် ကျင့်ကြံနေကြတာလဲ</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုစကားများလုံးမှာ ယဲ့တျန်းရီနှင့် လင်းပေါ်တို့၏ နားများအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် ၎င်းကို ကျင့်သားရနေပုံပေါ်ပြီး၊ မည်သို့မျှ မအံ့ဩသွားခဲ့ပေ၊ သို့သော် ယဲ့တျန်ရီကမူ မျက်မှောင်တကြုတ်ကြုတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာ သိုင်းပညာဦးလေး၊ အဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးဆိုတာ တကယ်လားဗျ “</p> <p> </p> <p>“ စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ သူက အဲ့လိုပဲ “</p> <p> </p> <p>“ စိတ်မပူ …… “ ယဲ့တျန်ရီ၏ မျက်နှာမဲ့ရွဲ့သွားခဲ့သည်။ ငါက အခုလေးတင် ဘာစကားကြီးကို ကြားလိုက်ရတာလဲဟ</p> <p> </p> <p>နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ နောက်တစ်ခါထပ်မတွေ့ရလောက်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်ဆို</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားလူတွေက အစားရော၊ အအိပ်ကိုပါ မေ့ထားကြပြီး၊ နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်နေကြတာလေ၊ စီနီယာအစ်ကို မိုးပြာတိမ်တိုက်ကတောင် အဲ့လိုပဲလုပ်နေတာလေ</p> <p> </p> <p>ဒီဂျူနီယာညီလေးကတော့ ပင်စင်ယူထားသလိုမျိုး၊ အိပ်လိုက်၊ အလေလိုက်လိုက်၊ လက်ဖက်ရည်သောက်နဲ့၊ ကျမ်းစာတွေနဲ့ နည်းစနစ်တွေကိုတောင် ဖတ်မနေဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံရေး ကိစ္စတွေကိုတောင် မစဥ်းစားပဲနဲ့၊ အားမှကျင့်ကြံနေတယ်ပေါ့</p> <p> </p> <p>အဲ့တာတွေနဲ့တင် အားမရလို့ အတွင်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ကန်းယွင်မြို့မှာ သူ့အတွက် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေ သွားစုဆောင်းပေးတဲ့ ကြံရာပါတွေအဖြစ် လုပ်ခိုင်းနေတယ်ပေါ့</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် လင်းပေါ်သည် သူ့ကို အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလာခဲ့သည် “ တူလေး၊ မင်းက တဖြည်းဖြည်း နေသားကျသွားမှာပါကွာ “</p> <p> </p> <p>“ သူက အဲ့လိုကိစ္စမျိုးတွေကို နေ့တိုင်းလုပ်နေတာလား “ ယဲ့တျန်ရီသည် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလျှော့သေးဘဲ၊ သိလိုစိတ်ဖြင့် ထပ်မံ၍ မေးမြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် တစ်ခဏခန့် တွေးတောစဥ်းစားကာ၊ လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ ဟုတ်တယ်၊ တစ်ခါတစ်လေကျတော့လည်း တစ်ခြားကိစ္စတွေကို လုပ်တတ်ပါတယ်လေ “</p> <p> </p> <p>“ ဘာကိစ္စတွေလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ အပြင်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက လတိုင်း စိတ်ဝိညာဥ်ဆန် ရတဲ့အချိန်ကျရင်၊ သူသည် အချိန်ကိုက်သွားပြီးတော့၊ နှစ်အိတ်လောက်သယ်တတ်တယ်။ အတွင်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေ ဆေးလုံးတွေ ရတဲ့အချိန်မှာလည်း ခြင်းတောင်းတစ်ခုနဲ့ စောစောစီးစီး ရောက်နေတတ်တယ်။ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တွေက ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ရတဲ့အချိန်မှာလည်း မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုအစား သွားယူပေးတတ်တယ်။ လဝက်တိုင်းမှာ အကြီးအကဲတွေဆီကို သွားပြီးတော့၊ အဲ့ဒီစီနီယာအစ်ကိုက ကျင့်ကြံရေးရဲ့ အရေးကြီး အခိုက်အတန့်ကို ရောက်နေလို့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး အများကြီး လိုအပ်တယ်လို့ သွားပြောတတ်တယ် …… “</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် ဤဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် လုချန်ရှန်း၏ အလုပ်များအကြောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောစဥ်းစား၍ ပြောပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အားလုံးကို နားထောင်ခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် ယဲ့တျန်ရီ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ မည်းမှောင်ရာမှတစ်ဆင့် နီရဲသွားခဲ့သည်၊ သူသည် မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ သူ့ကို ဘယ်သူကမှ မတားကြဘူးလား။ စီနီယာအစ်ကိုကရော အဲ့ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား “</p> <p> </p> <p>“ သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ လူကို မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်ဆန်သယ်တာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေက မင်းဆရာရဲ့ မျက်နှာကြောင့် ငြင်းရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆေးလုံးနဲ့ တစ်ခြားဟာတွေက ဂိုဏ်းမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးကတော့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက အဲ့တာတွေကို တကယ်လိုအပ်နေတာလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ် “</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်းရီ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဥ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်၊ သူသည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ကာ၊ မြင့်မြတ်သော စိတ်နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာနိုင်သည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူလေ့ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ သူ၏ တောင်ထွဋ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ တျန်ရီ၊ အဲ့ကိစ္စကို အလေးအနက် ထားမနေပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ဆရာက ဒီမှာ မရှိဘူး၊ သူတို့က ကျင့်ကြံရေး ကိစ္စနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီးတော့ လမ်းညွှန်မှုကို လျစ်လျူရှုထားကြတာ၊ အဲ့တာကြောင့်ပဲ ဒီလိုကိစ္စတွေ ပေါ်လာခဲ့တာ။ အခုမင်းပြန်လာပြီဆိုတော့၊ မင်းက အခုချိန်ကနေစပြီးတော့ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သွန်သင်ပေးလို့ရပါတယ် “ ဟုလင်းပေါ်မှ အကြံပေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး၊ ထိုဂျူနီယာညီငယ်ကို သွန်သင်ဆုံးမမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် လင်းပေါ်မှ ချက်ချင်း အော်ခေါ်လိုက်သည် “ လုချန်ရှန်း “</p> <p> </p> <p>ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရ‌သောအခါတွင်၊ ထင်းရှူးပင်အောက်ရှိ လူများမှာ သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားလူများသည် လင်းပေါ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်၊ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ အထုပ်များကို သိမ်းဆည်းကာ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းကမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေစဲဖြစ်ပြီး၊ အပြုံးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ထရပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာ သိုင်းပညာဦးလေး လင်းပေါ်၊ ဒီနေ့မှာ ချင်းယွင်တောင်ထွတ်ဋိတ်ကို ဘာလို့ရောက်နေရတာလဲဗျ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို လာရှာတာလားဗျ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူတို့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီမှာလည်း လုချန်ရှန်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်ရှုကာ၊ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ချောမောသော အသွင်သဏ္ဍာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ သူ၏မျက်ခုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြိနေကာ၊ ကြယ်များကဲ့သို့သော မျက်လုံးများနှင့်၊ ဖော်ပြရခက်ခဲသော ဤကမ္ဘာကြီးနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသော အသက်၁၇(သို့) ၁၈နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ဦးထံတွင် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမမှန်းဆနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ စကားပြောလိုက်သည် “ ဂိုဏ်းကိုလာတဲ့ လမ်းမှာ မင်းရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီးတော့ သူနဲ့ တစ်လမ်းလုံး စကားပြောလာခဲ့တာ “</p> <p> </p> <p>“ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုလား “ လုချန်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများ ကျဥ်းမြောင်းသွားကာ၊ သူ့ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကို မြန်မြန်နှုတ်ဆက်လိုက်လေ “ ဟုလင်းပေါ်မှ ပြောဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီကမူ လက်နောက်ပစ်ထားသော ဟန်အမူအရာနှင့် မောက်မာသော ပုံစံကို ဆင်မြန်းကာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး၊ နောင်အနာဂတ်တွင် လမ်းညွှန်သင်ပြမှုအတွက် ဩဇာတည်ဆောက်ရန်အလို့ငှာ သူ့ကိုပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် လုချန်ရှန်းသည် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလာခဲ့သည် “ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို၊ စားပြီးပြီလားဗျ “</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် ချက်ချင်းတောင့်တင်းသွားကာ၊ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြက်သေသေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save