Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( 2 )</h2> <h2 style="text-align: center;">ကပ်ဘေးတစ်သောင်း အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တောင်ထွဋ်၏ ခြေရင်းတွင် ရှိနေသည့် လူသုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်၊ ယဲ့တျန်ရီ၏ အမူအရာ မည်းမှောင်နေကာ၊ ဘာစကားပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်မှာလည်း သူ၏ဦးခေါင်းကို ကူရာကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခါရမ်းနေတော့သည် “ ချန်ရှန်း၊ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက မင်းဆရာနဲ့အတူ ဆယ်နှစ်တိတိ ခရီးထွက်နေခဲ့ပြီးတော့၊ အခုမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့တာ။ မင်းက မင်းစီနီယာအစ်ကိုရဲ့ သင်ကြားပေးမှုကို ပိုပြီးတော့ နားထောင်သင့်တယ် “</p> <p> </p> <p>“ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဂျူနီယာ သိုင်းပညာဦးလေးရာ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူ၏လက်သေးသေးလေးကို ဝေ့ရမ်းပြလာခဲ့ကာ၊ လေးလေးနက်နက် တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီကမူ တစ်ခဏခန့် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်၊ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏခန့် တွေးတောစဥ်းစားနေခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင်၊ သူသည် သူနှင့်အတူ စကားကောင်းကောင်းပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူစကားမပြောရသေးခင် အချိန်မှာပင်၊ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင် တောင် တောင်</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်းသံတစ်သံ ပျံ့လွင့်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လုချန်ရှန်း၏ အမူအရာတစ်ခုလုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ၊ သူ၏အိတ်ကို ကောက်ယူကာ၊ တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်တော် လုပ်စရာရှိသေးလို့၊ နောက်မှ တွေ့မယ်နော် “</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ၊ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ သူဘာသွားလုပ်မလို့လဲဗျ “</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် သက်ပြင်းတချချဖြစ်သွားကာ၊ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ဒီနေ့မှာ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တွေကို ဝိညာဥ်အပင်တွေ ဖြန့်ဝေးပေးမှာလေ “</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော် ……. “</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး တစ်ခဏခန့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ယဲ့တျန်ရီသည် သူ့လက်တွင် ရှိနေသည့် လူသားတစ်ဦးအရွယ်မျှရှိသည့် အိတ်ကို အမှတ်ရသွားကာ၊ အတွေးနက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ တျန်ရီ၊ မင်းအလျင်လိုနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပင်မဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ “</p> <p> </p> <p>လင်းပေါ်သည် များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာ၌ မထွက်သွားခင် အချိန်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားကာ၊ နောက်လှည့်၍ ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ငါမင်းကို ပြောပြဖို့ မေ့နေတာ တစ်ခုရှိသေးတယ်၊ အခုချိန်စကပြီးတော့ ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မသွားနဲ့ “</p> <p> </p> <p>“ ဘာလို့လဲဗျ။ သရဲတွေ ရှိလို့လား “ ယဲ့တျန်ရီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ သရဲထပ်ပိုဆိုးတယ် “ လင်းပေါ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်လောက်တုန်းက၊ ဂိုဏ်းထဲမှာ ညနတ်ဆိုးပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာခဲ့ပြီးတော့၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး၊ ရိုက်နှက်တတ်တယ်။ အစတုန်းကတော့ သူက အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တွေကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တွေကိုပါ ပစ်မှတ်ထားလာတယ်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူက ပိုပိုပြီးတော့ ဆိုးလာတယ်။ မကြာသေးခင် အချိန်ကတော့ သူက တောင်ထွဋ်သခင်တွေကိုပါ မျက်စိကျလာတယ် “</p> <p> </p> <p>စကားပိုပြောလေလေ၊ ပို၍ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ စကားပြောခဲ့ပြီးသည့် အချိန်တွင် သူသည် မှောင်စပျိုးနေပြီဆိုသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ၊ အလောတကြီး နှုတ်ဆက်၍၊ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်၊ သူ၏အာရုံစူးစိုက်မှုမှာ လုချန်ရှန်းထံတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ဂျူနီယာညီငယ်ကို သေသေချာချာ လမ်းညွှန်သင်ပြပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သို့ရာ၌ ယနေ့သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အရာများသည် သူ့ကိုပင် စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင် အချိန်မှာပင် လုချန်ရှန်းသည် သူ့ထပ် ပိုမြင့်သည့် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ၊ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းက ဝိညာဥ်အပင်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်များသည် တစ်လလျှင် ဝိညာဥ်အပင် တစ်ပင်(သို့) နှစ်ပင်မျှသာ ရလေ့ရှိသည်၊ သို့သော် လုချန်ရှန်းကမူ အိတ်အပြည့်သယ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကိုမြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ယဲ့တျန်ရီ၏ အမူအရာမှာ ပို၍မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူလဲ။ ဒါက ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်ကို အရှက်ရအောင် လုပ်နေတာပဲ</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ဆူပူအော်ငေါက်ရန် လုပ်လိုက်သည့် အချိန်တွင်၊ ဓားပျံစီးနေသည့် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်နောက်မှ ပျံသန်းလာခဲ့ကာ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မဂ်လာပါ၊ စီနီယာအစ်မ “</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ကာ၊ ဦးညွတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည့် လုချန်ရှန်းကမူ အပြုံးဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သည် “ လဝက်ကြာခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ စီနီယာအစ်မက ပိုလှလာပြီးတော့၊ နတ်သမီးလေးလို ဖြစ်လာပြီပဲ “</p> <p> </p> <p>“ မင်းက အရမ်းစကားချိုတာပဲ “</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ၊ ထိုလူငယ်အပေါ်တွင် ရှိနေသည့် သူမ၏ သဘောကျမှုကို ပြသနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ လျူချင်ချန်းဖြစ်ပြီး၊ ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်၏ စီနီယာအစ်မတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပကာ၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့် အပြုံးသည် လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နေနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာ မောင်လေးယဲ့က ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်လာတာလဲ “ စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းသည် ယဲ့တျန်ရီကိုပါ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော်က ဒီနေ့မှ ပြန်ရောက်လာတာပါ “ ဟုယဲ့တျန်ရီမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဝေးမှာ ဆယ်နှစ်တိတိ နေခဲ့ရတာက နင့်အတွက် တော်တော်လေးကို ခက်ခဲခဲ့မှာပဲ “</p> <p> </p> <p>“ အဲ့လောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူးဗျာ “ ယဲ့တျန်ရီမှ လေးလေးစားစား ပြန်ပြောလိုက်သည် “ စီနီယာအစ်မ၊ ညဘက်ကြီး စီနီယာအစ်ကိုကို လာရှာတာလားဗျ “</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းမှ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဂျူနီယာမောင်လေး ချင်ရှန်းကို လာရှာတာ။ သူ့ကို တစ်ခုခုကူညီပေးစေချင်လို့ “</p> <p> </p> <p>“ သူက ဘာကူညီပေးနိုင်မှာလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ အစီအရင်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့၊ သူ့ကို သိစေချင်လို့ “</p> <p> </p> <p>“ သူ့ကို အစီအရင် ပြဿနာကို ကြည့်ခိုင်းမှာလား “</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီသည် အိတ်ကို သယ်ဆောင်ထားစဲဖြစ်သည့် လုချန်ရှန်းကို အလိုအလျောက် ကြည့်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းသည် သူမ၏လက်လေးကို အသာအယာ မြှောက်ကာ၊ လုချန်ရှန်းကို အနောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပြုအမူသည် လူများကို မိန်းမောသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏ အကြာတွင် စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းသည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်မ၊ အစီအရင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလားဗျ “ ယဲ့တျန်ရီသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အင်း၊ ဖြေရှင်းပြီးပြီ “</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးက အဲ့တာကို ဖြေရှင်းလိုက်တာလား “</p> <p> </p> <p>“ အမှန်ပဲ “</p> <p> </p> <p>“ ဒါပင်မဲ့ သူက ……. “</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆက်ပြောချင်နေခဲ့သော်လည်း၊ စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းမှ စကားဆက်ပြောလာခဲ့သည် “ ကြည့်ရတာတော့ နင်က ဂိုဏ်းထဲက ကောလဟာလတစ်ချို့ကို ကြားခဲ့ပြီးတော့၊ ဂျူနီယာမောင်လေး လုချန်ရှန်းကို အထင်လွဲနေတဲ့ပုံပဲ။ သူက နင်ထင်နေသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး “</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်မဆီမှာ တစ်ခြားအမြင်တစ်ခု ရှိတာလား “</p> <p> </p> <p>“ သူနဲ့ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံကြည့်လိုက်။ နင်တဖြည်းဖြည်း သိလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပင်မဲ့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံပါ၊ အကျိုးယုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းသည် များများစားစား ထပ်မပြောလာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည် “ ကျွန်တော်သူနဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ဦးမယ် “</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းမှ စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည် “ နောက်တစ်ရက်မှပေါ့၊ သူက ကျင့်ကြံနေတယ် “</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယဲ့တျန်ရီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ကြည့်ရတော့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ သူက ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမလဲဆိုတာကို သိနေသေးတာပဲ</p> <p> </p> <p>သို့ရာ၌ သူလှည့်ထွက်သွားတော့မည့် အချိန်တွင်၊ သူသည် လုချန်ရှန်းက တောင်အနောက်ဘက်မှ အလောတကြီး ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ၊ တောင်ခြေရင်းတွင်ရှိနေသည့် ထင်းရှူးပင်အိုကြီးအောက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ သူကျင့်ကြံတာ ပြီးသွားပြီလား “ ယဲ့တျန်ရီမှ သူ၏စီနီယာအစ်မကို မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် လျူချင်ချန်းသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားကာ၊ လုချန်ရှန်းကို အော်ပြောနေခဲ့သည် “ ဂျူနီယာမောင်လေး၊ ဖြည်းဖြည်းပြေး၊ မလဲကျစေနဲ့ “</p> <p> </p> <p>“ ??? “</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ ဘာမှတောင် မကြာသေးဘူး၊ စကားလေးတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြောရသေးတာကို သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးက ပြီးသွားပြီလားဟ</p> <p> </p> <p>အိမ်သာသွားတက်တာကတောင် အဲ့ထပ်ပိုကြားဦးမယ်</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မ လျူချင်ချန်းမှာ ၎င်းကို နေသားကျနေခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ထို့အစား သူမသည် လုချန်ရှန်းသည် ငေးကြည့်ကာ၊ ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာမောင်လေး ချန်ရှန်းက အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးလုနီးပါး ဖြစ်နေသင့်တယ် “</p> <p> </p> <p>“ ဟမ် “</p> <p> </p> <p>ယဲ့တျန်ရီ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချန်ရှန်းသည် ထင်းရှူးပင်အိုကြီးအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တလေးတနက် ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည့်အလား တုန်ရင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏နဖူးတွင် ချွေးသီးများ စီးကျနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏အဝတ်အစားများမှာလည်း ချွေးတို့ဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ လေပြေလေညင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး၊ သစ်ပင်ထိပ်ရှိ သစ်ရွက်များကို ပြန့်ကျဲသွားစေကာ၊ ကြယ်ရောင်များ ဖြာကျလာစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာလျှင် သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒီကပ်ဘေးတစ်သောင်း အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါမရနိုင်ဘူးလား။ ဒါကို ကျင့်ကြံပြီးတော့ အဆင့်တက်သွားတဲ့ အချိန်တိုင်းက ငါ့ကို သတ်နေသလိုပဲလို့ ခံစားနေခဲ့ရတယ်။ ဒီလောက်တောင် ရွံ့ရှာစက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတဲ့၊ ရုပ်ခန္ဓာက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းမှာ ကူရာကယ်ရာမဲ့သွားခဲ့သည်။ မကျင့်ကြံရသေးခင် အချိန်တွင် သူသည် သူ၏အရိုးများက ထူးခြားကာ၊ သူက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်နေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တရားမှာလည်း ထို့အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ သူသည် တစ်သန်းတွင် တစ်ယောက်သာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် ကပ်ဘေးတစ်သောင်း အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားလူများကမူ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေတို့၏ စိတ်ဝိညာဥ်ချီများကို သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆွဲယူကာ၊ သူတို့၏ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လည်ပတ်စေပြီး၊ ၎င်းကို ကျင့်ကြံရေး စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ ထိုလုပ်ငန်းစဥ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ကျင့်ကြံရေးကမူ ဓားသွားများကို မျိုချရကာ၊ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးများကို ထုခွဲနေရပြီး၊ သူ၏လက်များကို ဆီပူအိုးထဲသို့ ထည့်ထားရသည့်အား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံရေး အချိန်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက နှိပ်စက်မှုဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်ထိုးဖောက်မှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းက အသက်အန္တရာယ်ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်ဘေးအများအပြားကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အဆုံးမဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သာလျှင် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျင့်ကြံရေးအတွက် သူလိုအပ်သည့် စိတ်ဝိညာဥ်ချီမှာလည်း တစ်ခြားလူများထပ် ဆယ်ဆကျော်အထိ ပိုမိုများပြားနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုပို၍ လိုအပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူ၏မှော်စွမ်းအားကမူ အဆင့်တူမှ တစ်ခြားလူများထပ် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင် သူသည် ဆယ်နှစ်တိတိ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်ခြင်းဖြင့် စတင်သော ကျင့်ကြံရေး လမ်းကြောင်းသည် စိတ်ဝိညာဥ်ချီကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် စုစည်းရသည်၊ ထို့နောက်တွင် ချီစုစည်းခြင်း၊ အူတိုင် ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ မွေးရာပါ ဝိညာဥ်၊ အသွင်ပြောင်းခြင်း စသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အူတိုင် ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်၈သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို တွေးမိသွားသောအခါတွင် သူသည် အဝေးရှိ တောင်ထွဋ်ကို ငေးကြည့်မိသွားခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းသခင် နေထိုင်သည့် ကန်းယွင်တောင်ထွဋ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က အူတိုင်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်၈ကို ရောက်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ အလေလိုက်နေခဲ့တယ်လို့ ငါကြားခဲ့ရတယ်။ အခုဆိုရင် ငါသူ့ကို အနိုင်တိုက်နေနိုင်ပြီလားဆိုတာကို ငါသိချင်မိတယ် “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် တွေးတောစဥ်းစားနေရင်းဖြင့်၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို လဲဝတ်ကာ၊ ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ၊ ကောင်းကင်ထက်သို့ ခုန်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save