Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( 14 )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ မကျေမချမ်းဖြစ်နေသော အကြည့်တစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ တိုက်ပွဲပြင်ဆင်သည့် အခြေအနေအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြသည့် အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်း၏ အရာရှိအားလုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က အတွေ့အကြုံများအရ သားရဲလှိုင်းသည် နှစ်ရက်(သို့)သုံးရက်အတွင်း ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် အဆိုပါ သားရဲကောင်များက မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ခဏခဏ လာနေရလဲဆိုသည်နှင့်၊ ၎င်းတို့က မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဦးတည်ချက် မပြောင်းသွားရလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကန်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ သူတို့မေ့မရ ဖြစ်နေတဲ့ ပစ္စည်တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား</p> <p> </p> <p>ဒါပင်မဲ့ ငါဒီမှာ ရှိနေတာ ဆယ်နှစ်တောင်ကျော်နေပြီလေ၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုသာရှိနေမယ်ဆိုရင်၊ ငါ့လက်ထဲကို ရောက်နေလောက်ပြီ</p> <p> </p> <p>စာရင်းသွားသွင်းသည့် ယဲ့တျန်ရီ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်ထားရန် သူ့ကို ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဥ် တောင်ထွဋ်တစ်ခုပေါ်၌</p> <p>ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်း၏ လူသုံးဦးသည် ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော်က ကျိုးချင်ယုကို မယှဥ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးလိုက်ပါ၊ အကြီးအကဲ “ လီချန်ဖုန်းသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချပြီး၊ လက်သီးဆုပ်ကာ ဦးညွတ်၍ အရိုအသေပေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ခါရမ်းပြကာ၊ စကားပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ကျိုးချင်ယုရဲ့ တောက်ပမှုက ထင်ထားထပ် ပိုအားကောင်းနေတယ်။ ကန်းပြည်နယ်မှာ လူအနည်းစုလောက်ကပဲ သူ့ကို ယှဥ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့တာက မင်းရဲ့အမှား မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>လီချန်ဖုန်းသည် မည်သည့်စကားမှ ထပ်မပြောလာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှီဖုန်းမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေရန် အမှန်ပင် အခက်တွေ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် အသက်သုံးဆယ်မပြည့်ခင် အချိန်မှာပင် အူတိုင်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ဓားပညာမှာလည်း လွန်စွာအံ့ဖွယ်ကောင်းနေပြီး၊ သူတို့ဂိုဏ်း၏ ဓားပညာကို လေ့လာလိုက်စားသည့် အကြီးအကဲများထပ်ပင် ပိုမိုသာလွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တော့ ကျွန်တော်တို့က ဘာလုပ်ကြမလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ သူ့ရဲ့ ဓားပညာက အဆင့်၇နဲ့ တော်တော်ကြီးကို နီးစပ်နေလောက်ပြီ။ အဲ့လိုလူမျိုးက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူက အဲ့ဒီထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတွေမှာတောင် နေရာတစ်ခု ရနိုင်တယ်။  အဲ့တော့ ငါတို့က သူ့ကို ဆက်ပြီးတော့ ရှင်သန်ကြီးထွားခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီး၏ မျက်လုံးများအတွင်းတွင် ‌အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီချန်ဖုန်းမှ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲဗျ “</p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့က ခါတိုင်းလိုပဲ ကန်းယွင်ဂိုဏ်းနဲ့အတူ သားရဲလှိုင်းကို ခုခံနေကြ၊ ကျန်တဲ့ကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့ “</p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်ကဲ့ “</p> <p> </p> <p>လီချန်ဖုန်းနှင့် ရှီဖုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းငြိမ့်ပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ လူစုရမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းသည် ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက် ပညာရှင်တစ်စု ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ ကျန်လူများကမူ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ သားရဲလှိုင်းကို ခုခံတိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်းကို အရေးကြီး အချက်အလက်တစ်ချို့ ရှင်းပြပေးခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင်၊ လုချန်ရှန်းသည် တာဝန်ကို သတင်းပို့ရန်အတွက် သူ၏စီနီယာအစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး သတိတကြီး ဖြစ်နေလျက်ရှိပြီး၊ တပည့်များသည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွကာ၊ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုကို ရှာဖွေကာ၊ သာမန်လူသား/သေမျိုးများနှင့် မတူညီသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူများသည် တိုက်ခိုက်ရခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်ချည်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါငယ်ငယ်လေးတုန်းကလည်း တောက်လောင်နေတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့၊ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်လေ</p> <p> </p> <p>တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေသည့် လုချန်ရှန်းမှတစ်ပါး၊ ကျန်လူအားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအကြာတွင် တောင်ထွဋ်အားလုံးမှ လူများ စုစည်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ ကျိုးချင်ယု၊ ယဲ့တျန်ရီနှင့် လုချန်ရှန်းတို့မှာ ရှေ့ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏အနောက်တွင် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဥ် လော့ရှန်လင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတို့၊ မဂ်လာပါ “</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျိုးချင်ယုနှင့် ယဲ့တျန်ရီတို့ကို ဦးညွတ်၍ အရိုအသေပေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးသည် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းပြန်ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် လော့ရှန်လင်းသည် မြောက်ကြွမြောက်ကြွ ဖြစ်နေသော အမူအရာနှင့်အတူ လုချန်ရှန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်ကို ချန်ရှန်း “</p> <p> </p> <p>သူမသည် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် လက်နောက်ပစ်ထားကာ၊ ပြုံးပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာညီမလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ “</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ယူလာခဲ့ပေးတယ် “</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်းဖြင့် သူမသည် အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ၊ သူ့လက်အတွင်းသို့ ထိုးထည့်ပေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်း မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ၊ နေရာမှာပင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ အထဲတွင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၁သောင်းရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ထွဋ်သခင်တစ်ဦးသည် တစ်လလျှင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး အခုတစ်ရာကျော်မျှ ရရှိပြီး၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကမူ အခုနှစ်ရာတိတိ ရရှိလေ့ရှိသည်၊ သို့သော် ယခုတွင်ကား ဝိညာဥကျောက်တုံး အခုတစ်သောင်း ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုပမာဏအထိ ရရှိရန်အတွက် လေးနှစ်ကျော်အထိ စုဆောင်းထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက နင့်ယုရှင်းကဲ့သို့ ချမ်းသာသည့် အမျိုးသမီးအတွက် သမုဒ္ဒရာအတွင်းမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းက သေးငယ်သော ပမာဏ ဟုတ်မနေခဲ့ပေ။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့သော လူများကပင် ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ခဏခန့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည် “ အများကြီးပဲ၊ နင် …….. “</p> <p> </p> <p>“ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဖေ မသိပါဘူး “ လော့ရှန်လင်းသည် ရှက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အငွေ့များဖြင့် ပြုံးပြလာခဲ့သည် “ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ၊ အဲ့တာတွေက ကျွန်မရဲ့ မဂ်လာခန်းဝင် ပစ္စည်းလို့ သူပြောခဲ့တယ်လေ၊ အဲ့တာတွေက အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ကျွန်မဟာတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ကျွန်မက ကြိုယူထားလိုက်ရုံလေးပါပဲ “</p> <p> </p> <p>“ အာ …. “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူ၏ဂျူနီယာ ညီမငယ်ကို ကြည့်နေရင်းဖြင့် လက်များတုန်ရင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရှိရာဘက်သို့ အလိုအလျောက် ငေးကြည့်မိသွားခဲ့ပြီး၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က သူ့အား ဝါးစားဆုတ်ဖြဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာညီမလေး၊ ခေါင်းဆောင်က ဒီကိစ္စကို မသိဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားသော နေရာ၌၊ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ငေးကြည့်ကာ စကားပြောလာခဲ့သည် “ ချန်ရှန်းလေးက ခေါင်းဆောင်ကို စော်ကားမိထားလို့လားဗျ “</p> <p> </p> <p>“ မဟုတ်ဘူး “ ဟုလော့ထျန်းမှ ပြန်ပြောလာခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ၏အကြည့်ကမူ လုချန်ရှန်းထံတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာဆိုရင် ခေါင်းဆောင်က ဘာလုပ်နေတာလဲဗျ “</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းသည် သူ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ မသိသာဘူးလားဟ</p> <p> </p> <p>ငါ့သမီးက ပြန်ပေးဆွဲခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေတာကို ငါက ရယ်နေရမှာလားဟ</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏခန့် အကြာတွင် သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည် “ ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး၊ အခုနောက်ပိုင်း အဲ့ကလေးကို တွေ့ရတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ငါဒေါသထွက်နေမိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို ရိုက်သတ်ချင်သလိုမျိုးတွေ ဖြစ်နေတာ၊ အဲ့ဒီစိတ်တွေကို ငါမဖိနှိပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်မျိုးတွေတောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ် “</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာက ……. “</p> <p> </p> <p>“ ဂိုဏ်းချုပ်ရာ၊ အဲ့တာက အဆိုးကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ကလေးက နည်းနည်းလေး ပျင်းတယ်လေ၊ ဒါပင်မဲ့ သူက လူကောင်းလေးပါဗျ။ ပြီးတော့ တျန်ရီက သူ့ကို အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေပြီးတော့၊ သူက ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၄ကို ရောက်သွားပြီလို့ ကျွန်တော်ကြားထားတယ် “</p> <p> </p> <p>“ အဆင့်၃နဲ့ အဆင့်၄ကြားမှာ ကွာဟချက်ကြီးကြီးမားမား ရှိနေလို့လားဟ “ လော့ထျန်၏ အမူအရာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြီးအကဲမှ စကားဆက်ပြောလာခဲ့သည် “ တောင်ထွဋ်သခင် ချန်ကျွင်းက တကယ်ကြီးကို အမြင်စူးရှတာပဲ။ ချန်ရှန်းမှာက ပါရမီရှိတယ်၊ ဒါပင်မဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ အတွေ့အကြုံတော့ လိုနေသေးတယ် “</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းသည် ထိုအကြီးအကဲကို စိုက်ကြည့်နေရင်းဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်၊ သူ၏အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ရန်လိုလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျွင်းမှာ လုချန်ရှန်း၏ အမည်ခံ ဆရာသပ်သပ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းသည် လုချန်ရှန်းကို ငေးကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကောင်သည် သူ၏ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်(သို့)ဆယ့်ခုနစ်အရွယ် သမီးပျိုလေးကို ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်သောကြောင့်၊ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ထပ်ပို ပို၍ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် ထိုစကားဝိုင်းကို ကြားသွားကာ၊ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ရှန်လင်းသည် သူ့ထံတွင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး မလုံလောက်ဘူးဆိုပါက သူမကို ပြောဟု ထပ်မံ၍ ညွှန်ကြားလာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် လော့ထျန်းဘက်သို့ လှည့်ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ သမီးဖြစ်သည့်အလျောက် သူမသည် စံနမူနာကောင်းတစ်ခုအဖြစ် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ ရပ်တည်သင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူမသည် လုချန်ရှန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်နေသေးသည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အဖေဖြစ်သူနားသို့ ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်တွင် စကားစပြောလာခဲ့သည် “ အဖေ၊ ဒါက စီနီယာအစ်ကို ချန်ရှန်းရဲ့ ပထမဦးဆုံး သားရဲလှိုင်း အတွေ့အကြုံလေ။ သူဒုက္ခရောက်သွားမှာလားဟင် “</p> <p> </p> <p>“ ဘာကို ဒုက္ခရောက်မှာလဲ။ ဒီက ဘယ်တပည့်ဆီမှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးလို့လဲ “</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်မဂရုမစိုက်ဘူး၊ အဖေ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ် “</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လော့ထျန်းမှာ မျက်မှောင်တကြုတ်ကြုတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင်၊ သူ၏ သမီးနှင့် ပတ်သက်၍ သူလုပ်နိုင်သော အရာ မရှိဘူးဆိုသည်ကို နားလည်သွားကာ၊ ကူရာကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ ကျိုးချင်ယုက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမှာလေ၊ ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေလည်း ရှိနေတော့၊ သူဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>“ ကောင်းတယ် “</p> <p> </p> <p>လော့ရှန်လင်းသည် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းမှ မေးမြန်းလိုက်သည် “ လင်းအာ၊ သမီးက သူ့ကို အဲ့လောက်တောင် ကြိုက်တာလား “</p> <p> </p> <p>“ ခွင့်မပြုဘူးလား “</p> <p> </p> <p>“ နောက်ဆုံးမှာတော့ သမီးက ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ သူနဲ့ လမ်းခွဲရမှာပဲလေ။ အဲ့တာက သမီးရွေးချယ်လို့ ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့တာက သမီးရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို နှောင့်ယှက်ပြီးတော့ သမီးရဲ့ အနာဂတ်ကို ပျက်စီးသွားစေမှာ အဖေကြောက်မိတယ်။ သူက သမီးရဲ့ တိုးတက်နှုန်းကို အမှီမလိုက်နိုင်ဖို့ ကံပါလာခဲ့ပြီးသားပဲလေ “</p> <p> </p> <p>လော့ရှန်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ အမူအရာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ တစ်ခဏ အကြာ၌ သူမ၏ မျက်နှာလှလှလေးပေါ်တွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုရင်၊ ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံရေးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ပြီးတော့၊ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ် “</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားမှာ အလွန်တရာ ပြတ်သားနေသောကြောင့်၊ လော့ထျန်းပင် တအံ့တဩဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် လုချန်ရှန်းကို ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်ကာ၊ အတွေးနက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဖေ နားမလည်ဘူး၊ သမီးက သူ့ရဲ့ ဘယ်အချက်ကို ကြိုက်တာလဲ “ ဟုလော့ထျန်းမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ရှန်လင်းသည် သူ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လာခဲ့ပြီး၊ တလက်လက်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ သူက ချောတယ်လေ “</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်း : “ … “</p> <p> </p> <p>ဤလောကတွင် စွမ်းရည်၊ နောက်ခံနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို ကြည့်သည်မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်၍ အကဲဖြတ်သူကမူ အတော်လေး ရှားပါးလွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်က စားလို့ရလို့လားဟ</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး၊ သူ၏မျက်နှာကို ထိကြည့်နေတော့သည်၊ ငါကရော ချောတယ် မဟုတ်ဘူးလား</p> <p> </p> <p> </p>


Save