မနက်အစောပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ကန်းယွင်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုချန်ရှန်းနှင့် နင့်ယုရှင်းတို့သည် လမ်းမထက်တွင် လမ်းလျှောက်နေလျက်ရှိသည်။
သူသည် လုပ်စရာ ထွေထွေထူးထူး မရှိသည့် အချိန်များတွင် မြို့အတွင်းတွင် လမ်းသလားနေလေ့ရှိသည်။
နင့်ယုရှင်းကမူ ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက၊ မည်သည့်နေရာကိုမှ မသွားဖူးခဲ့ချေ။ ဤကာလအတွင်းတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံရေးတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူမကိုယ်သူမပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် အပြင်ထွက်လာရသောကြောင့် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်(သို့) ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိနေသေးသောကြောင့်၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မစုစည်းနိုင်ဘဲ၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို များစွာနှစ်သက်နေသေးသည်။
လုချန်ရှန်းကမူ လမ်းသလားလေ့ရှိသောကြောင့်၊ အတော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် သေမျိုးတို့၏ လောကက ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံရေးလောကထပ် များစွာပိုပျော်ဖို့ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသေးသည်။
တကယ်လို့ ကျိုးချင်ယုလိုသာ တစ်ချိန်လုံး ကျင့်ကြံနေမယ်ဆိုရင်၊ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားမှာပဲ ငါးကောင်တို့ရေ
“ စီနီယာအစ်ကိုလု၊ ကျွန်မတို့က ဘာတွေဝယ်ကြမှာလဲ “
“ ဆေးပင်တစ်ချို့ကို အရင်ဝယ်ကြတာပေါ့ “
လုချန်ရှန်းသည် စကားပြောဆိုနေရင်းဖြင့်၊ ဆေးဆိုင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
“ သက်တော်ရှည် အင်မော်တယ် ဆရာလေး၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ ဒီနေ့ရော ဘာများမှာချင်လို့လဲဗျ “ အစေခံတစ်ဦးသည် အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လာခဲ့သည်။
လုချန်ရှန်း၏ အမည်ကို ကန်းယွင်တစ်မြို့လုံးက သိထားကြသည်။ သူသည် ပျင်းရိခြင်း၊ အလေလိုက်ခြင်းနှင့် ဓားအင်မော်တယ် စီနီယာအစ်ကို ရှိခြင်းတို့ကြောင့် နာမည်ကျော်နေခဲ့သည်။
“ မင်းတို့ဆီမှာ ချင်းလင်မြက်၊ နင့်ယွမ်ပန်း၊ ကျူးလင်သစ်ရွက်နဲ့ ချီဟော်အမြစ်တွေ ရှိလား “
“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဘယ်လောက်ယူမလဲဗျ “
လုချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏခန့် တွေးတောစဥ်းစားကာ၊ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ နည်းနည်းပဲ ယူမှာပါ။ တစ်မျိုးကို အခုတစ်ရာစီ ပေးလိုက်။ တကယ်လို့ မလောက်သေးဘူးဆိုရင်၊ ထပ်လာခဲ့မယ် “
“ တစ်မျိုးကို အခုတစ်ရာစီလား “
အစေခံသည် မှင်သက်သွားကာ၊ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ မရဘူးလား “
“ ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ခဏလောက်စောင့်ပေးပါ “ အစေခံသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနောက်သို့ လှည့်ပြေးသွားပြီး၊ ပြေးလွှားနေရင်းဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည် “ သူဌေး၊ အကြီးစား အမှာတစ်ခု ရောက်လာတယ်ဗျို့ “
၎င်းတို့အားလုံးကို ပေါင်းစည်းလိုက်မည်ဆိုပါက၊ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၁သောင်းခွဲနီးပါး ရှိလေသည်။
နင့်ယုရှင်း အတွေးနက်သွားပြီး၊ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝနေသည့် အဆိုပါ ဆေးပင်များကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသော အမူအရာမျိုးဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။
“ စီနီယာအစ်ကိုလု၊ ဒီလောက် ဆေးပင် အများကြီးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ “
“ နင့်အတွက် ဆေးလုပ်ပေးမလို့လေ “
“ ဒါပင်မဲ့ များလွန်းနေတယ်၊ ကျွန်မက အဲ့တာတွေ အားလုံး ကုန်သွားအောင် ဘယ်နှရက်လောက် စားနေရမှာလဲ “
လုချန်ရှန်းမှ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ အဲ့တာတွေက ရက်အတော်ကြာ သုံးဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ် “
“ နင်က အဲ့တာတွေ အကုန်လုံးကို ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဘယ်လိုလုပ်ကုန်အောင် စားနိုင်မှာလဲ။ ချီသိပ်သည်းခြင်းနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူကတောင် သေသွားနိုင်တယ် “
လုချန်ရှန်းသည် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောပြလိုက်သည် “ ဂျူနီယာ ညီမလေး၊ နင်နားမလည်ဘူးကွာ။ ဆေးပညာမှာက ကျရှုံးမှုနှုန်းဆိုတာ ရှိတယ်။ ငါက ဆေးဖော်တဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ငါတို့သန့်စင်မဲ့ဆေးက တော်တော်ကြီးကို ရှုပ်ထွေးတယ်။ အဲ့တာကြောင့် ပိုဝယ်ထားတာက ပိုကောင်းတယ် “
“ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ “
“ အင်းး “
ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် နင့်ယုရှင်းသည် မည်သည့်စကားမှ ထပ်မပြောလာတော့ပေ။ ယခင်နှစ်ကြိမ်က အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူမသည် လုချန်ရှန်းကို ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
ပမာဏက နည်းနည်းလေးများတယ်လို့ ထင်နေရုံပါရှင်
ဆေးပင်များကို ထုတ်ပိုးခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုဆိုင်မှ ထွက်သွားကာ၊ နောက်တစ်ဆိုင်သို့ ထပ်သွားကြပြီး၊ ထိုနေရာတွင်လည်း ရှားပါးဆေးပင်များကို ရာနှင့်ချီ၍ ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။
၎င်းတို့အနက်မှ အများစုတွင် ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ကြယ်ဝစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
နှစ်ဦးစလုံးသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှိနေသည့် အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး၊ နေ့တစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းအထိ သုံးစွဲခဲ့ကြလေသည်။
သို့ရာတွင် လုချန်ရှန်းသည် လမ်းလျှောက်နေရင်းဖြင့်၊ တွက်ချက်နေခဲ့သည်၊ အရှုံးနှုန်းဖြင့် တွက်ထားသော်လည်း၊ သူသည် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၂၈၀၀၀(သို့) ၂၉၀၀၀အထိ ရရှိနေနိုင်သေးသည်၊ ၎င်းမှာ သူ့မျှော်မှန်းချက်များနှင့် အတော်လေး ကွဲပြားနေခဲ့သည်။
သို့သော် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသောကြောင့်၊ ထပ်ထည့်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ ဂုပ်သွေးစုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို တွေးမိသွားသောအခါတွင် သူသည် နင့်ယုရှင်းကို ကြည့်ကာ စကားပြောလိုက်သည် “ ဂျူနီယာညီမလေး၊ နင်က ချီသိပ်သည်းခြင်း ပက်ကေ့ချ်ကို လိုချင်လား “
“ အစ်ကို့ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့တာက နင့်ကို သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ချီသိပ်သည်းခြင်း အဆင့်၉အထိ ပို့ပေးပြီးတော့၊ နင့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်။ အဲ့တာက ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မယှဥ်နိုင်ဘူးဆိုပင်မဲ့၊ အဆင့်တူက အဲ့လူတွေနဲ့ အများကြီး ကွာဟနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ပက်ကေ့ချ်ထဲမှာ သုံးနှစ်စာ ဆေးလုံးတွေ ပါပြီးတော့ နင့်ရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို အဆင့်၄အထိ ရောက်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် “
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် နင့်ယုရှင်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ယခုလက်ရှိ အချိန်၌ သူမသည် ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၉တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သုံးနှစ်အတွင်းတွင် ချီသိပ်သည်းခြင်း အဆင့်၉ကို ရောက်သွားစေမည်ဆိုသည်မှာ အဆင့်ကြီးတစ်ဆင့် ကျော်ဖြတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကလည်း ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဥ်နိုင်လောက်သည်အထိ ပြုပြင်၊ ပြင်ဆင်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ ပို၍အရေးကြီးသော အရာမှာ သူမ၏ ဓားရည်ရွယ်ချက် သုံးနှစ်အတွင်းတွင် အဆင့်၄သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းက အမှန်ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။
သုံးနှစ်အတွင်းတွင် သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံမျှသာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအသက်အရွယ်မှာပင် ထိုကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိခြင်းက သူမကို ကန်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသွားစေမည် ဖြစ်သည်။
“ အဲ့တာက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းတယ် “ နင့်ယုရှင်းသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။
လုချန်ရှန်းမှ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ အဲ့တာက နည်းနည်းလေး ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ကျတယ်ဆိုပင်မဲ့၊ လုံးဝကို ယုံကြည်လိုက်လို့ရတယ်။ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငွေပြန်အမ်းပေးမယ် “
သူသည် မွေးရာပါ ဝိညာဥ်နယ်ပယ်သို့ အရောက်သွားရန်အတွက် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးများကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရှာဖွေစုဆောင်းရမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် သူရောက်ရှိခဲ့သည့် နယ်ပယ်တိုင်းတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် ကြိုးပမ်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့်၊ အဆင့်တစ်ဆင့်ချင်းစီတိုင်းကို မည်ကဲ့သို့ ကျော်ဖြတ်ရမလဲဆိုသည်ကို တိတိကျကျ သိရှိနေပြီး၊ အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင်လည်း ၎င်းတို့ကို သေသေချာချာ နှံ့နှံ့စပ်စပ် လေ့လာနေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် မွေးရာပါ ဝိညာဥ် နယ်ပယ်အောက်မှ ကျင့်ကြံရေးသည် မှော်စွမ်းအားကို စုစည်းရသည့် ဖြစ်စဥ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့အတွက် တစ်ခြားလူများ၏ အရည်အသွေးက အလွန်တရာ မဆိုးရွားဘဲ၊ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေမည်ဆိုပါက၊ ထိုလူများကို ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားအောင် ကူညီပေးရန်မှာ ထမင်းစားရေသောက်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းက သူကိုယ်တိုင် အဆင့်တက်ရခြင်းထပ်ပင် ပိုမိုလွယ်ကူချောမွေ့နေမည် ဖြစ်သည်။
“ ဒါဆိုရင် ကျွန်မက ဘာလုပ်သင့်လဲ “
နင့်ယုရှင်းသည် အဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
လုချန်ရှန်းမှ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ တော်တော်ကြီးကို ရိုးရှင်းပါတယ် “
“ ငွေလား “
“ အမှန်ပဲ “
“ ဘယ်လောက် သုံးရမှာလဲ “
“ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းလောက်ထင်တယ် “
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် အချိန်တွင် လုချန်ရှန်းသည် အနည်းငယ် မရေရာမသေချာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်၊ သူသည် သူ၏တောင်းဆိုမှုက များလွန်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
နင့်ယုရှင်းက ချမ်းသာသော်လည်း၊ ထိုမျှလောက် တုံးအနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းဆိုသည့် ပမာဏသည် ကန်းပြည်နယ်အတွက် များပြားသော ငွေပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကန်းယွင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ တစ်နှစ်တာဝင်ငွေကပင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ အဲ့တာကို ကျွန်မ လိုချင်တယ် “
နင့်ယုရှင်းသည် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ၊ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။
လုချန်ရှန်း ရင်ဖိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
နင့်ယုရှင်းမှ စကားဆက်ပြောလာခဲ့သည် “ ဒါပင်မဲ့ အချိန်တော့် ယူရမယ်။ ဒီကိုလာတဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်မက ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး သောင်းဂဏန်းလောက်ပဲ ယူလာခဲ့တာ၊ အဲ့တာတွေကလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အဖေ့ဆီ စာပို့ရဦးမယ် “
“ မလောပါနဲ့၊ မလောပါနဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူပါ “
လုချန်ရှန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ထွက်နေသည့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ဖိနှိပ်နေခဲ့ရသည်၊ သူသည် သူမထံမှ အလွယ်တကူ ငွေရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူ၏ခန့်မှန်ချက်များအရ သူသည် မွေးရာပါ ဝိညာဥ်နယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်ရန်အတွက် အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး သုံးသိန်းလိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စကသာ အဆင်ပြေသွားမည်ဆိုပါက၊ သူသည် ၉၈၀၀၀ အမြတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် သူ့ရည်မှန်းချက်၏ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးကို ပြည့်မြောက်သွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ လာလေ၊ လမ်းထပ်လျှောက်ကြတာပေါ့ “ ဟုလုချန်ရှန်းမှ ပြောလိုက်သည်။
နင့်ယုရှင်းမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလာခဲ့သည်။ သူမမှာလည်း သူကဲ့သို့ပင် ထပ်တူထပ်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် သူမတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အကျိုးအမြတ် ကြီးကြီးမားမား ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရကာ၊ တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။
သူမ၏အမြင်တွင် သူမက သုံးနှစ်အတွင်းတွင် ချီသိပ်သည်းခြင်း အဆင့်၆သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အဆင့်၄ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ကာ၊ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကလည်း ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဥ်နိုင်သည်အထိ တိုးတက်သွားခြင်းအတွက် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းမျှသာ သုံးစွဲရခြင်းက အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့ရာ၌ သူမထံတွင် သံသယလေးများ ရှိနေသေးသည်။
အဲ့လိုနည်းလမ်းမျိုး ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ သူ့ကိုယ်သူအတွက် ဘာလို့ မသုံးလိုက်ရတာလဲ၊ သူက ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၄မှာပဲ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရသေးတာလဲ၊ ဒီလူက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာများလား
သူမသည် ၎င်းကို အတော်လေး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်၊ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်၊ သူမသည် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုချန်ရှန်းအပေါ်တွင် မည်သည့်သံသယမှ မဝင်ခဲ့ပေ။
သူမအတွေးနက်နေသည့် အချိန်တွင် လုချန်ရှန်းသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ကို မြင်တွေ့သွားကာ၊ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
“ ကန်းယွင်မြို့မှာ ဒီလိုပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ တကယ်ရှိတာပဲဟ “
သူသည် မီးကဲ့သို့ နီရဲရဲဖြစ်နေသည့် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ကို ကြည့်ကာ၊ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ခက်ခက်ခဲခဲ ချုပ်တည်းနေခဲ့ရသည်။
ဆိုင်ရှင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ လုချန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ၊ စကားပြောလာခဲ့သည် “ အင်မော်တယ် ဆရာသခင် ချန်ရှန်းက တကယ်ကို အမြင်စူးရှတာပဲဗျ။ ဒီကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက်က ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခုလေ။ ကန်းယွင်တစ်မြို့လုံးမှာတောင်မှ တစ်ခုပဲရှိတယ်။ ဒီကန်းပြည်နယ်မှာဆိုရင်တော့ ဒုတိယတစ်ခု ထပ်တွေ့ဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး “
“ အဲ့တာက တကယ်ကို ရှားတယ်၊ ငါလိုက်ရှာနေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ “
လုချန်ရှန်း အပျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံနေစဥ်အချိန်တွင်၊ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ခံစားရသော နာကျင်မှုကို မကြာခဏ ခံစားရလေ့ရှိသည်၊ သို့သော် သူသည် နာကျင်မှုကို လျှော့ချပေးနိုင်သည့် ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်ဆေးကို ဖော်စပ်နိုင်မည့်၊ ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်နည်း တစ်ခုကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူသည် သူက မွေးရာပါ ဝိညာဥ်နယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်လှမ်းမည့် အချိန်တွင်၊ သူရင်ဆိုင်ရမည့် နာကျင်မှုက ယခင်ကထပ် ဆယ်ဆ(သို့) ထို့ထပ်ပိုနေနိုင်သည်ဆိုသည်ကို သိနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ကျင့်ကြံရေးတွင် အဓိက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုဆေးကို အမြဲလိုလို သန့်စင်ချင်နေခဲ့သည်၊ ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက်သည် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ ရှာဖွေရခက်ခဲနေခဲ့သည်။
ဆေးကို သန့်စင်နိုင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် အဆိုပါ ကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်ရန်အတွက် ပိုမိုယုံကြည်ချက် ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။
နင့်ယုရှင်းမှာလည်း တအံ့တဩ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာမျိုးကို ငါမတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး
ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ကျုပ်တို့ သိနေတာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီလေ။ အင်မော်တယ် ဆရာသခင် ချန်ရှန်းက အဲ့တာကို လိုချင်နေတာကြောင့်၊ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပဲ ပေးဗျာ “
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လုချန်ရှန်းသည် အပျော်လွန်သွားပြီး၊ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်၊ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ပေးမယ် “
သူတို့အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်တစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။
အသစ်ရောက်လာသူသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြင့်၊ သာမန်ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အငွေ့များ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ငှက်မွှေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လေနှင့်အတူ ပျံသန်းလာခဲ့သည်၊ သူသည် လုချန်ရှန်းကို လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ကြည့်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများအတွင်းတွင်လည်း မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည့် အရိပ်အငွေ့များ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။