Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( 21 )</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်တော်တော် ရက်စက်တာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်သည် သူ၏ရန်လိုနေမှုကို မဖုံးကွယ်ထားဘဲ ချဥ်းကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး၊ လုချန်ရှန်း၏ ရန်သူက သူ့အား တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားလာသည်ဟု ထင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းမှာလည်း သူ့အရှေ့တွင် ရှိနေသည့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ၊ အတွေးနက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုလူငယ်ကို ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ ရှီဖုန်းမှတစ်ပါး သူ့ထံတွင် ရန်သူမရှိသလောက်နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်၊ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက သူသည် ကန်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ပိုင်နက်အတွင်းမှ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မထွက်သွားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလူငယ်၏ လှောင်ပြောင်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မိတ်ဆွေ၊ အရင်လာတဲ့သူ အရင်ရတယ်လေ။ မင်းက စည်းမျဥ်းတွေကို မသိဘူးလား “ ဟုလုချန်ရှန်းမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် တဟားဟားရယ်မော၍ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ဈေးအမြင့်ဆုံး ပေးနိုင်တဲ့လူက အနိုင်ရတယ်။ မင်း မတတ်နိုင်ဘူးမလား “</p> <p> </p> <p>“ မင်းက တော်တော်လေးကို မောက်မာတာပဲ “</p> <p> </p> <p>လူငယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေတော့သည်၊ လုချန်ရှန်းမှာလည်း ၎င်းကို သတိပြုမိသွားကာ၊ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အဘွားအိုတစ်ဦးနှင့် အသက်နှစ်ဆယ့်ခုနစ်(သို့) နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးက ဤနေရာသို့ လာနေသည်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦး၏အနောက်တွင် တပည့်တပန်းများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအို၏ ကျင့်ကြံရေးမှာ အူတိုင်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်၈ဖြစ်ပြီး၊ လူငယ်ကမူ ချီသိပ်သည်းခြင်း အဆင့်၉တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုလူစုသည် အမှန်ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို မကွယ်ဝှက်ထားဘဲ၊ စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည် “ လုချန်ရှန်း၊ မင်းက ကန်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် ကျိုးချင်ယုကို အားကိုးနေတဲ့ နယ်ခံလူမိုက်ဆိုတာကို ငါသိတယ် “</p> <p> </p> <p>ဆိုတော့ မင်းငါ့ကို စော်ကားနေတာပေါ့</p> <p> </p> <p>“ အမှန်ပဲ “</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ဦးသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြင့် တည့်တိုးပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းဘာလိုချင်တာလဲ “ ဟုလုချန်ရှန်းမှ စကားဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်မှ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့ကန်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ချင်ရုံလေးတင်ပါပဲ။ မင်းက ကျိုးချင်ယုရဲ့ ဂျူနီယာညီမလား။ သူ့ရဲ့ မာနကိုလည်း ရိုက်ချိုးချင်လို့ “</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်းကပင် ၎င်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်မှ စကားဆက်ပြောလာခဲ့သည် “ ငါမင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ၊ ငါက နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း( ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်း) က လာတာ “</p> <p> </p> <p>စကားပြောခဲ့ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် မထီမဲ့မြင်ပြုနေသော အမူအရာဖြင့် လုချန်ရှန်းကို ကြည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းကမူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် ယွဲ့ပြည်ထောင် အပြင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး၊ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ တည်တံ့နေခဲ့သည့် အလွန်တရာ ရှေးကျသော ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ယွဲ့ပြည်ထောင်အပါအဝင် နိုင်ငံတော် ၃၆ခုကျော်(သို့) အရပ်မျက်နှာ ရှစ်ခုစလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် ဂိုဏ်းပေါင်း ၁၀၈ခုကို အုပ်စိုးနေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သော မင်းဆက်များ/ပြည်ထောင်များ စစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရသည့်လူသည် နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ပြည်ထောင်တွင် ဘိုးဘေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော မွေးရာပါ ဝိညာဥ်ကျင့်ကြံသူသည် နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင် သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း လုချန်ရှန်းမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေလျက်ပင် “ နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက ငါ့ကို သတ်ရဲလို့လား “</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ သံမဏိ စည်းမျဥ်းဖြစ်သည်၊ အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မရှိပေ။ ရန်စခံရခြင်းမျိုး မရှိဘဲ၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှုပ်ရှားမည်ဆိုပါက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းက အတော်လေး သိထားတဲ့ပုံပဲ “ ထိုလူငယ်သည် အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ သိနေတယ်ဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ဂိုဏ်းကို မဖျက်ဆီးမိအောင် နောက်နည်းနည်း ဆုတ်လိုက်သင့်တယ်။ အဲ့ဒီဝိညာဥ်ဆေးပင်က ငါ့ဟာပဲ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်၊ ငါ့ကို ဆွပေးလို့ ဘာကောင်းကျိုး ရမှာမို့လို့လဲ</p> <p> </p> <p>ငါ့လို တပည့်လေးတစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လာဆွတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး</p> <p> </p> <p>သူတို့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က စီနီယာအစ်ကိုကြီးဖြစ်နေနိုင်တယ်</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ အေးအေးလူလူ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ အဲ့တာက မင်းဟာမဟုတ်ဘူး။ ငါသုံးထောင်ပေးမယ် “</p> <p> </p> <p>ဟမ်</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းက ငါနဲ့ ကြယ်ဝချမ်းသာမှုခြင်း ပြိုင်ချင်နေတာလား “</p> <p> </p> <p>ပြည်ထောင် ၃၆ခု အတွင်းတွင် မည်သည့်နေရာကိုသွားသွား တော်ဝင်မိသားစုများကပင် သူ့ကို တလေးတစား ဆက်ဆံခဲ့ကြချည်ကြီးသာ ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ဤကောင်ကမူ သူနှင့် ပြိုင်ဆိုင်ရဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းကမူ စကားထပ်ပြောရန် အလွန်တရာ ပျင်းရိသွားခဲ့သည်။ သူဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြဿနာကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုလူများက ကန်းယွင်ဂိုဏ်းပိုင်နက်မှ ထွက်သွားသည့်နောက်တွင် သူသည် ထိုလူများကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ကာ၊ သိုသိုသိပ်သိပ် နေလေ့ရှိသော်လည်း၊ သူသည် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံမည့်လူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ပတ်သက်၍ ပြိုင်ဆိုင်နေသည့် အချိန်၌ သူ့အနောက်တွင် မည်သူရှိနေလဲဆိုသည်ကို အရင်ဦးဆုံး စဥ်းစားသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမည်မျှပင် မောက်မာနေပါစေ၊ သူသည် နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူက ကန်းပြည်နယ်မှ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီး၏ သမီးဖြစ်သူထပ် ပိုမိုချမ်းသာနိုင်မည်လား</p> <p> </p> <p>“ ဟမ့်၊ မင်းက ကစားချင်တယ်ဆိုမှတော့၊ မင်းနဲ့ လိုက်ကစားပေးရတာပေါ့ကွာ။ လေးထောင် “</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို အော်ပြောလာခဲ့သည်၊ လုချန်ရှန်းကမူ ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ၊ ပြုံးစိစိဖြစ်သွားပြီး စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ခြောက်ထောင် “</p> <p> </p> <p>“ ခုနစ်ထောင် “</p> <p> </p> <p>“ ရှစ်ထောင် “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ထပ်မံ၍ လေလံဆွဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် အနည်းငယ် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ရှစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော ပမာဏတစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် အခြေအနေက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ အကယ်၍ သူနောက်ဆုတ်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ မျက်နှာပိုပျက်သွားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည့် လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ စကားထပ်ပြောလိုက်သည် “ ကိုးထောင် “</p> <p> </p> <p>“ တစ်သောင်း “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် အစမှအဆုံးအထိ မည်သို့မျှ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ဈေးအမြင့်ဆုံး ပေးနိုင်သည့်လူက အနိုင်ရမည်ဟု ထိုလူက ပြောခဲ့သောကြောင့် သူ့ထံတွင် တစ်ခြားသော ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက်သည် အများဆုံးအနေဖြင့် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၁၁၀၀မှ ၁၂၀၀အထိသာ တန်ပေသည်၊ ယခုတွင်ကား မူရင်းဈေးထပ် ဆယ်ဆကျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်းမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ ထိုပစ္စည်းက ထိုမျှလောက် ဈေးမကြီးဘူးဆိုသည်ကို သိနေခဲ့သည်။ သို့သော် လုချန်ရှန်းက ၎င်းကို လိုချင်နေပြီး၊ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းမျှသာ ကုန်ကျမည် ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမသည် ၎င်းကို ဝယ်ယူမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကာလအတွင်းမှာ သူက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ဒီဟာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးတော့ ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုချန်ရှန်းသည် နင့်ယုရှင်းကို ကြည့်ကာ အသံပို့လွှတ်လိုက်သည် “ ဂျူနီယာညီမလေး၊ ငါတို့က အဲ့တာက ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်ယူသွားမှ ဖြစ်မှာနော်။ အဲ့တာက သာမန် ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ကြက်သွေးရောင် ဖီးနစ်မြက်ပဲ။ အဲ့တာကို ဝယ်ဖို့အတွက် ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ငါ့ကို လွှတ်လိုက်တာ။ ဆိုင်ရှင်က အဲ့တာရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိဘူး၊ ဟိုကောင်ရောပဲ။ အဲ့တာက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူး။ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေ အသင့်ပြင်ထားနော် “</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်းသည် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမမှာလည်း ကြက်သွေးရောင် ဖီးနစ်မြက်အကြောင်းကို သိနေခဲ့သည်၊ သို့သော် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဘိုးဘေးက သူ့ကို ဘယ်အချိန်တုန်းက ဝယ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ၊ အခါအခွင့်သင့်လို့ တွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလားဟ</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမြန်းချင်နေသော်လည်း၊ သူမသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်သာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်တည်လာခဲ့ပြီး၊ ဆေးပင်ကို ထပ်မံ၍ ကြည့်ရှုနေတော့သည်။ ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင်၊ သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကာ၊ အပျော်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုချန်ရှန်းမှ စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည် “ မိတ်ဆွေ၊ မင်းက လေလံမဆွဲတော့ဘူးဆိုတော့၊ အဲ့ဒီဆေးပင်က ငါ့ဟာဖြစ်သွားပြီ၊ ဆိုင်ရှင် ……… “</p> <p> </p> <p>“ နေဦး၊ ငါ ၁၂၀၀၀ပေးတယ် “</p> <p> </p> <p>“ ဘာကြီး “</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင် အံ့ဩသွားခဲ့ပြီး၊ လုချန်ရှန်းမှာလည်း ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဟမ့်၊ ကြည့်ရတာတော့ မင်းက ထပ်ပြီးတော့ စိတ်ပျက်သွားရတော့မဲ့ပုံပဲ “</p> <p> </p> <p>“ တစ်သောင်းခွဲ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်း၏ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း လေးနက်သွားပြီး၊ ယခင်ကလောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်မနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ တစ်သောင်းရှစ်ထောင် “</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် နောက်ထပ် ဈေးနှုန်းတစ်ခု ကမ်းလှမ်းလာခဲ့ပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မှာလည်း မှင်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဈေးနှုန်းက တစ်သောင်းရှစ်ထောင်အထိ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် လုချန်ရှန်းသည် အံကြိတ်ကာ စကားထပ်ပြောလိုက်သည် “ နှစ်သောင်း “</p> <p> </p> <p>“ နှစ်သောင်းနှစ်ထောင် “</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်း၏ အမူအရာမှာ လုံးဝမည်းမှောင်သွားပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်၌ သူသည် သေတ္တာထဲတွင် ရှိနေသည့် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ကာ၊ နောင်တတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဥ် နင့်ယုရှင်းသည် စကားဝင်ပြောရန်ပြင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်မှ စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည် “ ဘာလဲ။ ထပ်မလိုက်တော့ဘူးလား။ ငွေကုန်သွားပြီလား။ ကောင်းတယ်၊ အဲ့တာက အဓိပ္ပါယ် ရှိပါတယ်လေ။ မင်းတို့ရဲ့ ကန်းယွင်ဂိုဏ်းက တစ်နှစ်လုံးမှ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းလောက်ပဲ ရတာလေ။ ဆိုတော့ နှစ်သောင်းနှစ်ထောင်ဆိုတဲ့ ဈေးက တော်တော်ကြီးကို မြင့်နေမှာပေါ့ “</p> <p> </p> <p>လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် လုချန်ရှန်းသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်တွေက ရဲရင့်၊ ရန်လိုတတ်ပြီးတော့၊ ကောင်းကင်ဘုံလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်တဲ့၊ မင်းလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ဘူးဘဲ</p> <p> </p> <p>အဆိုပါ လူငယ်မှ ထပ်မံ၍ စကားပြောလာခဲ့ပြန်သည် “ မင်းတို့ရဲ့ အသံပို့လွှတ်မှုက ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းက ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၄က ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါပဲကွာ။ ဟက် “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်း၏ အမူအရာသည် အလွန်တရာ မည်းမှောင်သွားပြီး၊ ကြီးမားသော အရှက်တရားကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား မျက်နှာဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ထိုလူငယ်မှာ ပို၍ပင် ဘဝင်ခိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းတော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်ကို မင်းနိုင်သွားတယ်။ ငါသွားပြီ “</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် လုချန်ရှန်း အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး၊ နင့်ယုရှင်းနှင့်အတူ ဒေါကြီးမောကြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဟက်။ ငါနဲ့ လာပြိုင်ရဲရအောင် မင်းကဘာကောင်မို့လို့လဲ “</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြုံးနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်တသေးဖြစ်နေမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save