Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( 22 )</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းကိုယ်မင်း အောင်နိုင်သူလို့ ထင်နေတယ်ပေါ့လေ၊ ဒါပင်မဲ့ ငါမရှုံးဘူးကွ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းနှင့် နင့်ယုရှင်းတို့မှာ မြို့အတွင်းတွင် လမ်းပတ်လျှောက်နေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည့် နင့်ယုရှင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီးမှ စကားစပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်ကိုလု၊ ကျွန်မဆီမှာ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်ချို့ ရှိနေသေးတယ်လေ။ တကယ်လို့ အဲ့တာကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်၊ နင်ဝယ်လိုက်သင့်တယ်လေ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူမကို ပြန်လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်၊ ဒေါသနှင့် နောင်တတို့မှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ တစ်ထောင်လောက်ပဲ တန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပေါ်မှာ တစ်သောင်းသုံးချင်နေတယ်ဆိုပေါ့၊ နင့်ဦးနှောက်က မှိုတက်သွားတာလား “</p> <p> </p> <p>“ ဒါပင်မဲ့ အဲ့တာက ကြက်သွေးရောင် ဖီးနစ်မြက်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ဘိုးဘေးက အဲ့တာကို လိုချင်နေတယ်ဆို။ တကယ်လို့ အဲ့တာကို မယူသွားနိုင်ဘူးဆိုရင် …….. “</p> <p> </p> <p>“ ဘိုးဘေးလား “ လုချန်ရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းလေးနဲ့ဆိုရင်၊ ငါက ဘိုးဘေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဆက်အသွယ်လုပ်နိုင်မှာလဲဟ “</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာက …… “</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် နင့်ယုရှင်းသည် လုချန်ရှန်းက တစ်ဖက်လူ ကြားသွားစေရန်အတွက် တမင်သက်သက် အသံပို့လွှတ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို တွေးမိသွားသောအခါတွင် သူမသည် သူ့ကို ထပ်မံ၍ ငေးကြည့်မိသွားခဲ့သည်၊ သူမသည် ဤလူက အနည်းငယ် ဉာဏ်များသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမသည် မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ၊ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ ဒါပင်မဲ့ ရှင်က ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက်ကို လိုချင်နေတယ်ဆိုတာ သေချာတယ်လေ၊ အခုက အဲ့တာကို မလိုချင်တော့ဘူးလား “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် တဟားဟားရယ်မောနေတော့သည်။ သို့သော် မည်သည့်စကားမှ ပြန်မပြောလိုက်ပေ။ အဲ့တာက အနှေးနဲ့ အမြန်ဆိုသလို ငါ့ဟာဖြစ်လာတော့မှာပါ။ ဟိုကောင်က ငါ့ကို တော်တော်လေး စော်ကားနေခဲ့တာ၊ ငါမလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင် သွေးကြောင်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒါပင်မဲ့ လောနေဖို့လည်း မလိုပါဘူးလေ</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူငယ်သည် အဝေးမှ လူနှစ်ဦးအနားသို့ ချဥ်းကပ်သွားကာ၊ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ရာ၊ ထိုလူနှစ်ဦးမှ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးများ ထုတ်ပေးလာခဲ့သည်။ သူသည် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးမျိုးဖြင့် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆေးပင်ကို မြင်လိုက်ရသောအချိန်တွင် အဘွားအို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ လူငယ်မှ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ အကြီးအကဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ။ အဲ့ဆေးပင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား “</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာက ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက်ပဲ “</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုသည် အက်ရှရှဖြစ်နေသော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဘာဖြစ်တာလဲဗျ “ အရှေ့တွင် ရှိနေသည့် လူငယ်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ မေးမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမှ စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည် “ အဲ့တာက ကြက်သွေးရောင် ဝိညာဥ်မြက်ပဲ။ နင်က အဲ့တာကို ဝယ်ဖို့အတွက် တကယ်ကြီးကို ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းကျော် သုံးခဲ့တာပဲ “</p> <p> </p> <p>ဘုတ် ဖပ်</p> <p> </p> <p>သေတ္တာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ အဘွားအိုမှ ထိုလူငယ်ကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်ကို ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ပြီး၊ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဆေးပင်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူပြောတာကို ကျွန်တော် သေချာကြား …….. “</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏စကားကို ပြီးဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသည့်အလား မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှရှ ရှူသွင်းနေတော့သည် “ ငါတို့အားလုံး သူလှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရပြီ “</p> <p> </p> <p>လူငယ်၏ အမူအရာ ဆိုးရွားနေပြီး၊ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ သံသယတစ်ချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေပုံရပြီး၊ အဆိုပါ ဆေးပင်ထံမှ ထူးခြားသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေသည်ကို အာရုံခံမိခဲ့သောကြောင့်၊ ၎င်းကို အသည်းအသန် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရလဒ်ကမူ လှည့်စားခံလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ချီးပဲ၊ ငါသူ့ကို သတ်မယ် “</p> <p> </p> <p>“ ငြိမ်ငြိမ်နေနေစမ်း “</p> <p> </p> <p>လူငယ်က လုချန်ရှန်းကို လိုက်ရှာရန် ပြင်လိုက်သည့် အချိန်တွင် အဘွားအိုမှ အော်ငေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့ နင်သူ့ကို ထိရဲနေမယ်ဆိုရင်၊ နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းကတောင် နင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ဘာ့ကြောင့် ဒီရောက်လာရလဲဆိုတာကို မမေ့နဲ့ “</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူစိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် မကျေနပ်ချက်များကမူ မည်သို့မျှ မလျော့ပါးသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော်သူ့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမှ ပြန်ပြောလာခဲ့သည် “ သွားမယ်၊ ကန်းယွင်ဂိုဏ်းကို အရင်သွားကြမယ် “</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်၊ ထိုလူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည့် သေတ္တာကို ကတုန်ကရင် ဖြစ်နေသော လက်များနှင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်တစ်ဦးကြောင့် အလှည့်စားခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းကမူ ဂိုဏ်းသို့ အလောတကြီး မပြန်သွားဘဲ၊ နင့်ယုရှင်းကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အားရပါးရ စားသောက်ခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့သည့် အချိန်တွင်၊ နင့်ယုရှင်းမှ မေးမြန်းလာခဲ့သည် “ အခု ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြတော့မှာလား “</p> <p> </p> <p>“ မလောပါနဲ့၊ ငါနဲ့ တစ်နေရာရာကို အရင်လိုက်ခဲ့ “</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်း တွေးတောစဥ်းစားနေသည့် အချိန်မှာပင် သူသည် ယခင်က လည်ပတ်ခဲ့သော ဆိုင်ထံသို့ သူမကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်သည် သူ့ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မိတ်ဆွေလေး ချန်ရှန်း “ ဆိုင်ရှင်သည် အပြုံးဖြင့် အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလာခဲ့သည် “ မင်းရဲ့ ဆေးပင်ကြောင့်ပဲ ငါတို့က ဒီလိုဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းချနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒီမှာ မင်းရဲ့ တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ပါ။ ဒီလိုအရောင်းအဝယ်ကောင်းရှိတယ်ဆိုရင် ထပ်လာခဲ့ပါဦး “</p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် ထိုအိတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်း မှင်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီနီယာအစ်ကို၊ အဲ့တာက ဘာလဲ “</p> <p> </p> <p>“ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးလေ “</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာကို ဘယ်ကရတာလဲ “</p> <p> </p> <p>“ အကျိုးဆောင်ခလေ “</p> <p> </p> <p>“ ဟင် …… “</p> <p> </p> <p>ကောင်မလေးသည် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က နင့်ယုရှင်းထံသို့ အသံမပို့လွှတ်ခင် အချိန်တွင်၊ သူသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ဆိုင်ရှင်ထံသို့ အရင်ဦးဆုံး အသံပို့လွှတ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါပင်မဲ့ သူက အဲ့တာကို ဈေးကြီးပေးဝယ်မယ်ဆိုတာကို ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ။ အလိမ်ပေါ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား “ ဟုနင့်ယုရှင်းမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းမှ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ အဲ့တာက ဆိုင်ရှင်ရဲ့နည်းလမ်းလေ “</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ သူတို့က နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းကလေ။ တကယ်လို့ ဒီအကြောင်းကို သိသွားမယ်ဆိုရင်၊ ရှင်က ဂိုဏ်းရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ရထားမယ်ဆိုရင်တောင်မှ၊ ဆိုင်ရှင်က …… “</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာက ကောင်းကင်ဘုံ လျှို့ဝှက်စံအိမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလေ။ တကယ်လို့ သူတို့က အဲ့တာကို ထိရဲမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့က ကန်းယွင်မြို့ကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံ လျှို့ဝှက်စံအိမ်က နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းထပ် နည်းနည်းလေးမှ အားမနည်းဘူး “</p> <p> </p> <p>“ ဆိုတော့ ရှင်က အဲ့လိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့‌ မျှော်လင့်ထားပြီးတော့၊ ကြိုတင်ကြံစည်ခဲ့တာပေါ့ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းမှ ခေါင်းခါပြလိုက်သည် “ သူပြဿနာလာရှာမယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက ကြိုသိမှာလဲ။ ငါက အဲ့အကြံကို ရုတ်တရက် ရသွားတာ “</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ဦးသည် တစ်ခဏခန့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအကြာတွင် နင့်ယုရှင်းမှ စကားစပြောလာခဲ့သည် “ စီနီယာအစ်ကိုလု “</p> <p> </p> <p>“ ဘာလဲ “</p> <p> </p> <p>“ ရှင်တော်တော် ရက်စက်တာပဲ “</p> <p> </p> <p>“ သေချာတာပေါ့ “</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် အပြုံးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> နင့်ယုရှင်းသည် သူ၏ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေရင်းဖြင့်၊ အတွေးနက်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူနှင့် အချိန်ကြာကြာ ပိုဆက်ဆံရလေလေ၊ သူက ထူးခြားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု သူမ ပိုခံစားလာရလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူများကို လိမ်လည်လှည့်ဖျားရာတွင် အမှန်ပင် ရက်စက်လွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ သူက ငါ့လူဖြစ်နေတာ ကံကောင်းတယ်၊ သူငါ့ကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်းသည် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူကသာ သူမကို ပစ်မှတ်ထားလာခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူမသည် သူမက အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီဆိုသည်ကိုပင် သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားသော တစ်နေရာ၌</p> <p>အဘွားအိုသည် ကန်းယွင်မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မြို့တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားကာ၊‌ အမူအရာ မည်းမှောင်သွားပြီး၊ တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားသည့် သူမ၏လက်မှာ ကတုန်ကရင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အကြီးအကဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ “</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖပ်</p> <p> </p> <p>သူသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ ခေါင်းပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ စကားစပြောလာခဲ့သည် “အရူး၊ အားလုံးက နင့်ကြောင့်ချည်းပဲ “</p> <p> </p> <p>သူမ၏စိတ်စွမ်းအားက ကန်းယွင်တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့်၊ လုချန်ရှန်းက ဆေးဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို အာရုံခံမိသွားကာ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားလူများက ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသောအခါတွင်၊ အမူအရာများ မည်းမှောင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက တပည့်တစ်အုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်၊ သို့သော် သာမန်ကောင်လေးတစ်ဦး၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးမှာ သူ့ကို သွားဆွချင်နေသော လူငယ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် သူတို့က အောင်မြင်မှုကို အမိဖမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးသည် အစကတည်းက တစ်ဖက်လူ၏ လှည့်စားမှုအောက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ လုချန်ရှန်း၊ ငါမင်းကို သေစေချင်တယ် “</p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်ထကာ တစ်ခြားလူများကို အမှီလိုက်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်၊ ထို့နောက်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ကန်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းကမူ နင့်ယုရှင်းနှင့်အတူ ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်ဆီသို့ အေးအေးလူလူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ လူများ ရောက်လာသည့် အချိန်တွင်၊ ဂိုဏ်းသည် သူတို့ကို ကြိုဆို ဖျော်ဖြေပေးခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့အားလုံး၏ အမူအရာများက ကြောက်ခမမ်းလိလိ မည်းမှောင်နေကြသောကြောင့် သူတို့အားလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် မည်သူကမှ မေးခွန်းမထုတ်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် နင့်ယုရှင်းကို ကြည့်ကာ စကားပြောလိုက်သည် “ ဂျူနီယာညီမလေး၊ ဒီနေ့နဲ့ မနက်ဖြန်တော့ နားလိုက်တော့။ သဘက်ခါကျမှ ပြန်စကြမယ် “</p> <p> </p> <p>“ ကောင်းတယ် “ နင့်ယုရှင်းမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလာခဲ့ကာ၊ သူမ၏ အခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းကမူ ဆေးလုံးများ စတင်၍ သန့်စင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နင့်ယုရှင်းက သူ့ဓားရည်ရွယ်ချက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို တောင့်မခံနိုင်သောကြောင့်၊ သူသည် သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို အဆင့်တက်သွားအောင် လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ယုမှာလည်း ထို့အတိုင်းသာလျှင် ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံနေရင်းဖြင့် ဓားလမ်းစဥ်ကို နားလည်လာသည့် အချိန်တွင် သူ၏ရုပ်ခန္ဓာကို အဆင့်မြှင့်တင်၊ ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်ရှန်းသည် သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မည့် ကျင့်ကြံရေး နည်းစနစ်တစ်ခုကို ကူညီရှာဖွေပေးခဲ့သည်၊ တဖြည်းဖြည်းဖြင့် သူသည် သူ့စီနီယာအစ်ကို၏ တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးရန်အတွက် ညနတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပြဿနာတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူ့ကို အသိပေးရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကပင် ကန်းယွင်၏ ဓားအင်မော်တယ်လေးကို ပုံဖော်ထုဆစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ယုကိုပင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သောကြောင့်၊ နင့်ယုရှင်းကို လေ့ကျင့်ပေးရန်မှာ မည်သို့မျှ ခက်ခဲနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဆေးလုံးများကို သန့်စင်နေသည့် အချိန်တွင်၊ သူသည် မျက်လုံးများက ချင်းယွင်တောင်ထွဋ်အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အာရုံခံမိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ညသန်းခေါင်ယံအကျော်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save