Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူပြန်ရောက်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စာထဲပါသည့် လုကျန့်ကျီ၏ ဆန်းစစ်ချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက်  အလွန်ယုတ္တိတန်သည်ဟု လုချန်း ယူဆလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အစက လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းထောင်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ရပ်များ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့လာခြင်းက သူနှင့် ထိပ်တန်းအင်အားစုများအကြား ဆက်နွယ်မှုကို ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ရှိ လူများအား သတိပေးရန် လုကျင့်ဖူ ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လုကျင့်ဖူက မည်သူ့ကိုမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သတိပေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုကိစ္စကို ပျံ့နှံ့စေခြင်းဖြင့် ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်သူဟူသော နာမည်ဆိုးကိုသာ သူ့အတွက် ရစေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနာမည်ဆိုးက သူ့အပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှု မရှိလျှင်‌တောင် ကောင်းကျိုး တစ်စုံတစ်ရာတော့ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်း ပြန်ရောက်လာတာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သိသွားပြီး လုကျင့်ဖူအား တိုက်ခိုက်ရန် လုချန်းကို အသုံးချလိုသောကြောင့်သာ ဤကောလာဟလကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်ဝေနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုကျန့်ကျီက ခန့်မှန်းထားသည်။ ထိုသို့သော အပြုအမူမျိုး ပြုလုပ်နိုင်သူသည် ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ရှိ ဘုရင်များထဲမှ တစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ပါးလက်ဖြင့် လူသတ်ရန် ကြံရွယ်နေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားရင်း လုချန်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်နှင့် သူ့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ သူ ချန်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံမှ မည်သည့်ဘုရင်ကိုမှ သူအလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲရှိ စာကို လုချန်း ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် အမွေးဖြူမြို့မှ လာသူများကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “နှင်းခဲမြို့မှာ တစ်လလောက် အနားယူကြပါ။ တစ်လကြာလျှင် ခင်ဗျားတို့နှင့်အတူ အမွေးဖြူမြို့ကို ကျုပ် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယခု ကိုယ်ပွားများကို သူ ဖန်တီးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကိစ္စရပ်များကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ကိုယ်ပွား အမြောက်အမြားကို သူ ဖန်တီးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p> မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ပြန်မရနိုင်သေးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုကို ချဲ့ထွင်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့မှ လူများက တညီတညွတ်တည်း</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်”</p> <p> </p> <p>စံအိမ်ရှိ အစေခံများကို ခေါ်ယူကာ အမွေးဖြူမြို့မှ လူများအတွက် နေရာချထားပေးပြီးနောက် ကောက်ရှီယွမ်နှင့်အတူ ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန် အခန်းထဲသို့ လုချန်းကိုယ်ပွား ပြန်ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>.........</p> <p> </p> <p>လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း၌။</p> <p> </p> <p>ထိုတောင်ကြား၌ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နတ်အငွေ့အသက်များ ထူထပ်နေ၏။ တောင်ကြားအနက်ပိုင်းတွင်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင်များ ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏတွင် တောင်ကြားအထက်၌ နတ်လှေတစ်စင်း ပေါ်လာသည်။ နတ်လှေကို မြင်တွေ့သွားသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုး အမြောက်အမြား သောင်းကျန်းလာပြီး နတ်လှေကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဆိုးများထဲတွင် နတ်ဘုရင်အဆင့် တစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ကြားအတွင်းရှိ ရွှေရောင်လင်းယုန်ကြီး တစ်ကောင်သည် နတ်လှေပေါ်ရှိ လူများကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ရန်အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်လင်းယုန်က</p> <p> </p> <p> “လူသားတွေ... ဒါ ခင်ဗျားတို့ လာရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှေရောင်ဆံပင်များ ရှိသည့် လူသားပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ရွှေရောင်လင်းယုန်က ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က တွေဝေခြင်းမရှိပဲ တောင်ကြားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် တောင်ကြားကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ကျင်းယန် ယူဆလိုက်၏။ ဤတောင်ကြားတွင် နတ်အငွေ့အသက်များ ကြွယ်ဝသဖြင့် သိမ်းပိုက်လိုသည့် နတ်အမြောက်အမြား ရှိခဲ့သော်လည်း နတ်ဘုရင်အဆင့်များ ရှိနေသောကြောင့် ကျူးကျော်သူမှန်သမျှကို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များဘက်က မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ ဤနတ်လှေက ကျင်းယန်ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။ ထိုနတ်လှေပေါ်တွင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသော်လည်း အကြောင်းရင်းကိုတော့ သူ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရင် ဖြစ်လာပြီးကတည်းက အသက် အန္တရာယ်နှင့် နီးကပ်သော ယခုလို ခံစားချက်မျိုးကို မခံစားရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက ထူးခြားလှသည်။ တစ်ဖက်လူက နတ်သခင်အဆင့် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ သူတို့က ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ယခင်က နတ်သခင်များကိုတောင် မောင်းထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် ခံစားချက်မျိုးကိုတော့ မည်သူကမှ မပေးနိုင်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အခြားအချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။ ယခင်က နတ်များ တိုက်ခိုက်လျှင် စစ်နတ်လှေ အမြောက်အမြား ပါဝင်တတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ တစ်စင်းတည်းသာ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်သခင်အဆင့် တည်ရှိမှု မရှိသော်လည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ၏ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ထည်ကြောင့် သူတို့အား ထိပ်တန်းစွမ်းအားစု တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ နတ်လှေတစ်စင်းတည်းဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရဲခြင်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ကျင်းယန်အား တွေးမိစေ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်လှေဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တက်လာသော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကို ကြည့်ရင်း ချူးကျန့်ယွီက နတ်လှေဦးတွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် တို့ ဝင်ပါရမလား ကောင်းကင်မိန်းကလေး။”</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ချင်းယွမ်က</p> <p> </p> <p> “မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p> ချူးကျန့်ယွီတို့၏ စွမ်းအားများ ပြန်လည် မပြည့်ဝသေးသဖြင့် ထိုသို့သော ကိုယ်ထည်ရှိသည့် နတ်ဆိုးများကို သူတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ဤကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်လောက်ကို သူမ တစ်ဦးတည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သုတ်သင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် တောင်ကြားအထက်၌ မည်းမှောင်သော မီးခိုးငွေ့များ ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးခိုးငွေ့များက လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တက်လာသော နတ်ဆိုးများကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုး နတ်ဘုရင်တစ်ဦးက ထိုလက်ဝါးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်၍ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ပဲ  မည်းမှောင်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လက်ဝါးကြီးနှင့် သူ၏ လက်သီး ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လက်ဝါးကြီး၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဆိုး နတ်ဘုရင်လည်း အမှောင်ထုကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့ပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်းမှောင်သော မြူခိုးများ၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံနေရပြီး မျက်လုံးများလည်း သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အား”</p> <p> </p> <p>မည်းမှောင်သော မြူခိုးများအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံကို ကြားရလျှင် ရှေ့သို့ တက်လာသော အခြားနတ်ဆိုးများလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏခန့် အကြာတွင် မည်းမှောင်သော မြူခိုးလက်ဝါးက လွှတ်ပေးလိုက်ရာ ကောင်းကင်တွင် နက်မှောင်သော ကျားတစ်ကောင် ပေါ်လာ၏။ ထိုကျားထံမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အခြားသူများ၏ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရင်၏ အခြေအနေ အလွန်မှားယွင်းနေသည်ကို မြင်လျှင် ကျင်းယန်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ထူးဆန်းသော အမှောင်စွမ်းအားများ စီးဝင်နေသည့် ကျားနတ်ဆိုး နတ်ဘုရင်က သူ၏ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ ပါဝင်သည့် အသံလှိုင်းကြောင့် နတ်ဆိုးအမြောက်အမြား သေဆုံးကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်က</p> <p> </p> <p> “သူပဲ... သူ တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး အခြားနတ်ဆိုးများကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပြေးကြ။ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်ပြေးကြတော့”</p> <p> </p> <p>သတင်းစကား ပေးပို့ပြီးနောက် ကျင်းယန်လည်း တွေဝေခြင်းမရှိပဲ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွား တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လျှင် အခြား နတ်ဆိုး နတ်ဘုရင်များလည်း ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနက အမှောင်စွမ်းအားက သူတို့ကို အလွန် ထိတ်လန့်စေခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူက နတ်ဘုရင်တစ်ဦးကိုပင် ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေသည့် နတ်ဆိုးများကို ကြည့်ရင်း ရွှမ်ချင်းယွမ်က အေးစက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ထျန်းရန် နတ်ဘုရားနယ်မြေကနေ ထွက်ခွာသွားတာ ဒီလောက်ကြာတာတောင် ငါ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိတဲ့သူ ရှိနေသေးတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်၏ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ရွှမ်ချင်းယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။  သူ သူမကို မှတ်မိနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထိုလူများကို အရေးလုပ်ရန် သူမ စိတ်မကူးသေးပေ။ မှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ မမှတ်မိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးချေ။ ယနေ့ သူမ ဤနေရာသို့ လာခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုအတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုစွမ်းအားများသည် ဓားကြီးတစ်စင်းအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး တောင်ကြားထဲသို့ ထိုးစိုက်ကျသွား၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာငယ် ပြိုပျက်ကာ ၎င်း၏အာကာသလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီးနောက် အပြာနုရောင် အတားအဆီးတစ်ခု လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ချင်းယွမ်က ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အပြာရောင် အတားအဆီးလည်း ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်သွားတော့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုကမ္ဘာငယ်အတွင်းရှိ နတ်များလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတားအဆီး ပွင့်သွားသည်ကို မြင်လျှင် နတ်လှေကို ထိုကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွှမ်ချင်းယွမ် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ချင်းယွမ် ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ရှေ့တွင် နတ်သခင်တစ်ဦးနှင့် နတ်ဘုရင် အမြောက်အမြား ပေါ်လာသည်။ နတ်လှေဦးတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးနှင့် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို မြင်လျှင် နဝမကောင်းကင်တက္ကသိုလ်မှ နတ်သခင်နှင့် နတ်ဘုရင်များ မှင်တက်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save