Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၃၁) </h2> <h2 style="text-align: center;">ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို စစ်ချီခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီ စိုးရိမ်နေသည့်အရာကို လုချန်း သိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပြန်လည်ရရှိရန် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အမွေးဖြူမြို့သည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် သင့်တော်သောနေရာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “ဒါဟာ ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ၎င်းမှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း လုကျန့်ကျီ နားလည်သွားသဖြင့် စိတ်အေးသွားရ၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်က ၎င်းကို ကိုယ်ပွားတစ်ခုဟု သူ မခံစားရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် လုချန်း၏ နတ်အာရုံသည် အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး ကိုယ်ပွားတစ်ခုနှင့် လုံးဝ မတူချေ။</p> <p> </p> <p>စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း လုကျန့်ကျီ ထပ်မမေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “လတ်တလောမှာ အမွေးဖြူမြို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့တွေမှာ ထူးခြားမှု တစ်ခုခု ရှိသေးလား”</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီ ခဏခန့် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ</p> <p> </p> <p> “မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကောလာဟလ ဖြန့်နေသူသည် အခြားသူများကို အသုံးချကာ လုကျင့်ဖူကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါက သူ စွမ်းအား မကြီးမားလာမချင်း ထိုသူ လှုပ်ရှားဦးမည် မဟုတ်ကြောင်း လုချန်း တွေးလိုက်မိ၏။ ထို့ပြင် ထိုသူသည် လုကျင့်ဖူကို ရှင်းလင်းရာ၌ အကူအညီရရန်အတွက် သူ အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာမည်ကိုပင် မျှော်လင့်နေနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်၏ အရှင်သခင် နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ထီးနန်းလုပွဲက အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။ သို့သော် မည်သူမှန်းမသိရပဲ အမှောင်ထဲမှ အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်ခံနေရခြင်းက လုချန်းကို နေရခက်စေ၏။</p> <p> </p> <p>တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပဲ တွက်ချက်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို လုချန်း တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ အကြောင်းကို သိသွားသူ မည်သူဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် စွမ်းအားဖြင့် တွက်ချက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် သူ၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆက်လက်တွက်ချက်ရန် လုချန်း ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နတ်အငွေ့အသက်များအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးပြုရသည်ထက် ဤတွက်ချက်ခြင်း ပညာက နတ်အငွေ့အသက်များ ပိုကုန်ဆုံးစေ၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်က လမ်းစတစ်ခု ရရှိသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “ခုနက ကျုပ် တွက်ချက်လိုက်တဲ့ လူကို ခင်ဗျား သိလား”</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက</p> <p> “ကျုပ် မမှားဘူးဆိုရင် သူဟာ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန် ကျားဝမ်ရွှီ ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “သူက ဘယ်အဆင့်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက</p> <p> “သူက ကောင်းကင်နတ်အဆင့်မှာ ရှိရပါမယ်”</p> <p> </p> <p>လုချန်း ခဏခန့် စဉ်းစားလိုက်၏။ ကောင်းကင်နတ်အဆင့်ဆိုလျှင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။ အဓိကမှာ ကျားဝမ်ရွှီမှ တစ်ဆင့် နောက်ကွယ်မှလူကို ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူကို တွက်ချက်ခြင်းပညာဖြင့် ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း ရန်သူ၏ စွမ်းအားကြီးမားလေလေ တွက်ချက်ရန်အတွက် နတ်အငွေ့အသက် ပိုကုန်ဆုံးလေလေ ဖြစ်မည်။ သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ဆက်လက်တွက်ချက်နေသော်လည်း အရိပ်အယောင်လောက်သာ မြင်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာသေးခင်က သူ့ကို မည်သူစောင့်ကြည့်နေကြောင်း တွက်ချက်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် မြင်ကွင်းအချို့ကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး လူ၏ မျက်နှာကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ချေ။ ထိုစဉ်က ရွှမ်ချင်းယွမ် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။ ရန်သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် မျက်နှာကို အတိအကျ မြင်နိုင်ရန်အတွက်တော့ သူ၏ ကျင့်စဉ် ရွှေနတ်အဆင့်သို့ ရောက်သည်အထိ စောင့်ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုမျှကြာအောင် မစောင့်နိုင်ချေ။ ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးနောက် လုချန်းက လုကျန့်ကျီကို</p> <p> </p> <p> “မနက်ဖြန်ကျရင် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကျုပ် စဉ်းစားထားတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် လုကျန့်ကျီ မှင်တက်သွားရ၏။ အမွေးဖြူမြို့သည် နှစ်များစွာအတွင်း နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲငယ်အချို့မှလွဲ၍ စစ်ပွဲကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်းသည် သူ၏ စွမ်းအားများ ပြန်မရသေးသဖြင့် ယခုအချိန်၌ စစ်ပွဲစရန် မသင့်တော်ဟူ လုကျန့်ကျီ မြင်၏။ ရန်သူကို လုံးဝချေမှုန်းနိုင်သည့်  စွမ်းအား မရှိပါက အဆင်မပြေပေ။  စစ်ပွဲဆိုသည်မှာ စတင်လိုက်သည်နှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ရပ်တန့်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် သက်တမ်းကုန်ခါနီး ကောင်းကင်နတ် နှစ်ပါးသာ ရှိပြီး ကျားဝမ်ရွှီကတော့ ကောင်းကင်နတ်အဆင့်၏ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ လျောင်ရှောင်ရွှမ်နှင့် ပူးပေါင်းလျှင်ပင် ကျားဝမ်ရွှီကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလားဟု လုကျန့်ကျီ  စိုးရိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးပေါင်း၍ ကျားဝမ်ရွှီကို အနိုင်ရလျှင်ပင် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၌ နောက်ထပ် ကောင်းကင်နတ်တစ်ပါး ရှိနေနိုင်သေးသည်။ ကျားဝမ်ရွှီ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်မှ မင်းသားတစ်ပါး ရှိနေနိုင်သဖြင့် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၏ အင်းအားက တကယ်တော့ မသေးလှချေ။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက</p> <p> </p> <p> “မင်းကြီး... မင်းကြီးရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြန်မရသေးပဲနဲ့ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို စောစောစီးစီး တိုက်ခိုက်တာက ကျုပ်တို့အတွက် အားသာချက် မရှိနိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက အေးဆေးစွာဖြင့်</p> <p> “ခင်ဗျား စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... ကျားဝမ်ရွှီရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူက ကျုပ်အကြောင်းကို တိုက်ရိုက် မထုတ်ဖော်သေးဘူးဆိုတာက ကျုပ် ကြီးထွားလာပြီး လုကျင့်ဖူကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေလို့ပဲ။ ကျားဝမ်ရွှီက ကောင်းကင်နတ် အဆင့်လောက်ပဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလူက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက စိုးရွံ့စွာဖြင့်</p> <p> “မင်းကြီး... ကျုပ် ပြောတာက ကျုပ်နဲ့ ရှောင်ရွှမ် နှစ်ယောက်လုံးဟာ သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီး စွမ်းအားတွေလည်း အတော်အတန် လျော့နည်းနေတာမို့ ကျားဝမ်ရွှီကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပါ။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ခပ်အေးအေးပင်</p> <p> </p> <p> “အချိန်တန်ရင် ကျုပ်တိုင် လှုပ်ရှားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဒါက...</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ အငွေ့အသက်ကို လုကျန့်ကျီ ခံစားကြည့်လိုက်ရာ မြေနတ်အဆင့်မှာသာ ရှိနေပြီး ကျားဝမ်ရွှီထက် အဆင့်တစ်ခု နိမ့်ကျနေ၏။ လုချန်းသည် ယခင်ဘဝက အဆင့်ကျော်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သော်လည်း ယခု  သူ ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်လာတာ မကြာသေးပေ။  ကစဉ့်ကလျား စွမ်းအားများ၏ တိုက်စားမှုကို ခံထားရသဖြင့် ထိုစွမ်းရည် ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ရှိမရှိက မသေချာချေ။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီ စိုးရိမ်နေသေးမှန်း သိသဖြင့် လုချန်းက</p> <p> “ကျုပ်ရဲ့ ဆရာက ကျုပ်ကို နတ်လက်နက်တွေ ပေးထားပါတယ်... ခင်ဗျား သိပ်ပြီး တွေးမနေပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် လုကျန့်ကျီ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားကာ</p> <p> </p> <p> “နားလည်ပါပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို ချီတက်ဖို့ စစ်တပ်ကို ကျုပ် အမိန့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကြီးမြတ်သော နတ်ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မတူပဲ လူ့လောကရှိ စစ်ပွဲများတွင်တော့ အဆင့်မြင့်  ပုဂ္ဂိုလ်များအချင်းချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေး၏။ ရန်သူ့ဘက်မှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို အနိုင်ရသည်နှင့် အခြေခံ အင်အားစုများက ခုခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နတ်ဂိုဏ်းကြီးများတွင်တော့ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ ၎င်းတို့ စစ်ပွဲတစ်ခုကို စဉ်းစားလျှင် အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်များစွာမှ ရာစုနှစ်များ သို့မဟုတ် ထောင်စုနှစ်များအထိ ကြာမြင့်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဂိုဏ်းများကြား စစ်ပွဲများတွင်တော့ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိလ်များ တိုက်ပွဲထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ခဲလှ၏။ အကြောင်းမှာ ဤတိုက်ပေါ်၌ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်တည်းသာ ရှိခြင်း မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်  ပုဂ္ဂိလ်များများသာ တိုက်ပွဲကို ဦးဆောင်လာပါက အခြားဂိုဏ်းများက အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာက အရေးအကြီးဆုံးအချက် မဟုတ်သေးပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရင်တစ်ပါးပင်လျှင် စစ်သည် အရေအတွက် အမြောက်အမြားနှင့်  နည်းဗျူဟာပုံစံများ သို့မဟုတ် အားကောင်းသည့် နတ်လက်နက်များကို ကောင်းစွာ အသုံးပြုနိုင်ပါက နတ်သခင်တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင် နတ်ဂိုဏ်းများကြား စစ်ပွဲမတိုင်မီ ပြင်ဆင်ချိန်နှင့် စစ်ပွဲကာလမှာတို့ အလွန်ကြာမြင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့နှင့် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကြား စစ်ပွဲကတော့ ကလေးကစားပွဲ တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ထို့ပြင် မည်သည့်ပြင်ဆင်မှုမှလည်း မလိုအပ်ပေ။ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်သည့်နေ့မှာပင် စစ်ပွဲကို ချက်ချင်း စတင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>……</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့အထက်၌ စည်တီးသံများ ဟိန်းထွက်နေ၏။ နှစ်နာရီခန့်အတွင်းမှာပင် အမွေးဖြူမြို့၏ စစ်တပ် စုစည်းပြီး ဖြစ်နေပေပြီဖြစ်သည်။ မြို့တော်ဝန်က စစ်တပ်ကို အဘယ်ကြောင့် စုစည်းရသလဲဟု စစ်သည်များ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လုကျန့်ကျီ၏အသံက အမွေးဖြူမြို့အထက်၌ ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက</p> <p> “ကျုပ်တို့ အမွေးဖြူမြို့ရဲ့ စစ်သည်တော် တွေကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူတွေဟာ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့က ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မြို့တော်ဝန်ဖြစ်တဲ့ ကျုပ် သိခဲ့ရပြီ... ဒါကြောင့် မတရားသတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ရဲဘော်တွေအတွက် ကနေ့မှာ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကျုပ် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီ၏ စကားကို ကြားလျှင် စစ်သည်များ မှင်တက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက အလွန်ပင် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အံ့သြမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် စစ်သည်တော်များက</p> <p> “ကလဲ့စားချေမယ်.. ကလဲ့စားချေမယ်.. ကလဲ့စားချေမယ်...”</p> <p> </p> <p>“သတ်ကြ..သတ်ကြ..သတ်ကြ”</p> <p>ဟု ချက်ချင်း ဟစ်အော်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တော်များ၏ ကြွေးကြော်သံများသည် အမွေးဖြူမြို့အထက်၌ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လုချန်း အလွန်ပင် ကျေနပ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုကျန့်ကျီက</p> <p> </p> <p> “ချီတက်ကြ”</p> <p>ဟု ဟစ်အော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားအဆုံးတွင် အမွေးဖြူမြို့၏ စစ်နတ်လှေဆယ်စင်းခန့် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ရှိရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save