Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်နတ်များကြား တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်ဝန်စံအိမ်။</p> <p> </p> <p>ကျားဝမ်ရွှီ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏နှလုံး ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်သွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်အငွေ့အသက်များလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွား၏။ ကျားဝမ်ရွှီလည်း ကျင့်ကြံမှုကို အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်အငွေ့အသက်များကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“မြို့တော်ဝန်... အမွေးဖြူမြို့မှာ ကြီးမားတဲ့  အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင်  ကြမ်းပြင်မှ ကျားဝမ်ရွှီ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အစည်းအဝေး ခန်းမသို့ သူ ရောက်ရှိသွားပြီး ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးလည်း ထိုနေရာ၌ ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျားဝမ်ရွှီက ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးကို ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p> “အမွေးဖြူမြို့က ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးက</p> <p> </p> <p> “လုကျန့်ကျီက ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ဆီကို စစ်တပ်ဦးဆောင်ပြီး ချီတက်လာနေပါတယ်။ ကျုပ်တို့က အမွေးဖြူမြို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ သူတို့က စွပ်စွဲပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ လာနေတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကျားဝမ်ရွှီ ခဏခန့် မှင်တက်သွား၏။ သူသည် စစ်သည်အနည်းငယ်ကို တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ အမွေးဖြူမြို့ မြို့တော်ဝန်စံအိမ်၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စကို အမွေးဖြူမြို့က မည်သို့ သိသွားခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာက ပြဿနာ မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p> သိသွားလည်း သိသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခု တစ်ဖက်က သူ့ကို တကယ်ပင် လာရောက်တိုက်ခိုက်ရဲနေသည်။ သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေသည့် ကောင်းကင်နတ် နှစ်ပါးဖြစ်သော သူနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့ ပူးပေါင်းရုံမျှဖြင့် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟု လုကျန့်ကျီက တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အလွန်ပင် ရိုးအလွန်းလှသည်။ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့တွင်လည်း ကောင်းကင်နတ် နှစ်ပါးရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူတို့ဘက်မှ ကောင်းကင်နတ်များသည် စွမ်းအား အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်က ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၏ အောက်တွင် ကောင်းကင်နတ်တစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်သော နည်းဗျူဟာပုံစံကြီး တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့မှ ကောင်းကင်နတ်များ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိလျှင်ပင် နည်းဗျူဟာပုံစံကြီး ပျက်စီးမသွားပါက အမွေးဖြူမြို့ အနေနှင့် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျားဝမ်ရွှီက</p> <p> </p> <p> “နည်းဗျူဟာပုံစံကြီးကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်... စစ်သည်တော်တွေကို စုစည်းပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ”</p> <p> </p> <p>ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အန်းယွမ်ဘုရင်၏ အမိန့်က အမွေးဖြူမြို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သော်လည်း အမွေးဖြူမြို့က တံခါးဝအထိ လာရောက်စိန်ခေါ်နေသဖြင့် သူ ဘာမှမလုပ်ပဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ နောင်တွင် ၎င်းတို့ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေသွားစေရန်အတွက် ယခု အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အမွေးဖြူမြို့ကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်လျှင်လည်း ကောင်းပေမည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့မှ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းက လုကျန့်ကျီ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးလား သို့မဟုတ် လုချန်း၏ စိတ်ကူးလား ဆိုတာကတော့ မသေချာသေးပေ။ လုချန်း၏ စိတ်ကူးသာ ဖြစ်ပါက အမွေးဖြူမြို့သို့  လုချန်း ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ရန် စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၏ နည်းဗျူဟာပုံစံကြီးကို အသက်သွင်းပြီး မကြာမီမှာပင် အမွေးဖြူမြို့မှ စစ်နတ်လှေ ဆယ်စင်းကျော် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။ စစ်နတ်လှေများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လျှင် ကျားဝမ်ရွှီလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အမွေးဖြူမြို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စစ်နတ်လှေ ဆယ်စင်းကျော်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပြီး လုကျန့်ကျီ၏ အသံ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> “ကျားဝမ်ရွှီ... ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ အမွေးဖြူမြို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို မတရားသတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့ အဲဒီအတွက် ရှင်းပြချက်တောင်းဖို့ ကျုပ် ရောက်လာတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့၏ စစ်သည်တော်များ ပျောက်ဆုံးမှုနှင့် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၏ တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာကို လုကျန့်ကျီ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ့အကြောင်းကို ကျားဝမ်ရွှီ သိသွားနိုင်ကြောင်း လုချန်းက တွက်ချက်ခြင်း လမ်းစဉ်ဖြင့် တွက်ချက်ခဲ့သဖြင့် စစ်သည်တော်များ ပျောက်ဆုံးမှုက ကျားဝမ်ရွှီနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု လုကျန့်ကျီ သံသယဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤအရာက ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ အမွေးဖြူမြို့၏ စစ်သည်တော်များ ပျောက်ဆုံးခြင်း မရှိလျှင်လည်း ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ရှာဖွေကြမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလျှင် ကျားဝမ်ရွှီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ</p> <p> “ဒါက သာမန်လူ နည်းနည်းပဲလေ... သေသွားတော့လည်း သေသွားတာပေါ့... ခင်ဗျားက... ပုရွက်ဆိတ် တစ်စုအတွက်နဲ့ ဒီမြို့ကို တကယ်ပဲ စစ်ကြေညာတော့မှာလား။”</p> <p> </p> <p>ကျားဝမ်ရွှီ၏ အမြင်တွင် ထိုသာမန်စစ်သည်တော်များသည် အရေးမပါလှချေ။ ၎င်းကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းကလည်း ဘာမှမထူးခြားပေ။</p> <p> </p> <p>ကျားဝမ်ရွှီ၏ စကားကို ကြားလျှင် လုကျန့်ကျီ ခဏခန့် မှင်တက်သွား၏။ အမွေးဖြူမြို့ စစ်သည်တော်များ ပျောက်ဆုံးမှုက ကျားဝမ်ရွှီနှင့် တကယ်ပင် ပတ်သက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်က လုချန်း၏ အကြောင်းကို ကျားဝမ်ရွှီ သိသွားပြီးဖြစ်ကာ ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်မှ မင်းသားတစ်ပါးကိုလည်း အကြောင်းထားကြားပြီး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး... စလိုက်ကြရအောင်။ ကျုပ်ရဲ့ ကျဆုံးသွားတဲ့ အမွေးဖြူမြို့ စစ်သည်တော်တွေအတွက် ကျုပ် ကလဲ့စားချေမယ်။”</p> <p> </p> <p> ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုကျန့်ကျီက သူ၏နောက်မှ စစ်နတ်လှေများကို</p> <p> </p> <p> “တိုက်ခိုက်ကြ”</p> <p> </p> <p> ဟု အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင် အရောင်စုံလင်လှသော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းဗျူဟာပုံစံများ စစ်နတ်လှေများ၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာပြီးနောက် ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော အလင်းတန်း ဆယ်ခုကျော်လည်း ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၏ နည်းဗျူဟာ အကာအကွယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျားဝမ်ရွှီက အေးအေးဆေးဆေးပင် “သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေတဲ့ ကောင်းကင်နတ် နှစ်ပါးက ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...သေတွင်း လာတူးနေကြတာပဲ။”</p> <p> </p> <p> စကားအဆုံးတွင် ကျားဝမ်ရွှီလည်း ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၏ နည်းဗျူဟာ အကာအကွယ်အတွင်းမှ ပြေးထွက်သွား၏။ သူ အကာအကွယ်မှ ထွက်သွားသည့် တစ်ခဏမှာပင် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့မှ နောက်ထပ် ကောင်းကင်နတ်တစ်ပါး သူ၏ ဘေးနားတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ စစ်ပွဲ့မျိုးတွင် ကောင်းကင်နတ် အချင်းချင်း တိုက်ပွဲ၌ အသာစီးရသူကသာ စစ်ပွဲ အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ် ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အမွေးဖြူမြို့၏ စစ်နတ်လှေများကိုပင် ကျားဝမ်ရွှီ ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ကာ လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ် နှစ်ဦးလုံးကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေရန်သာ သူ စဉ်းစားထား၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ကို သတ်ပစ်ရန်တော့ သူ</p> <p>မရည်ရွယ်သေးပေ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးကို သတ်လိုက်ပါက ချန်ဘုရင်နှင့် ပတ်သက်သည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့ကို အမွေးဖြူမြို့၌ ထားရှိခြင်းအားဖြင့် ထိုနေရာသို့ ချန်ဘုရင် ပြန်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမွေးဖြူမြို့တွင် ရှိနေသူများသည် ချန်ဘုရင်၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သစ္စာရှိ နောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြ၏။  သူ၏ စွမ်းအား ပြန်လည်မရရှိသေးမီ ချန်ဘုရင်က ဤအင်အားစုကို  အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျားဝမ်ရွှီ၏ ဘေးတွင် နောက်ထပ် ကောင်းကင်နတ်တစ်ပါး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လျှင် လုကျန့်ကျီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့၌ နောက်ထပ် ကောင်းကင်နတ်တစ်ပါး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏ ဘုရင်ကိုသာ အားကိုးရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေ၏။ သို့သော် ထိုအချိန် မတိုင်မီ ကျားဝမ်ရွှီနှင့် ထိုကောင်းကင်နတ်တို့၏ စွမ်းအား လျော့နည်းသွားအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးကာ လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့ စစ်နတ်လှေပေါ်မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြ၏။ နှစ်ဖက်စလုံး အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးဆီသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်သွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ အမျိုးမျိုးသော ကျင့်စဉ်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အမွေးဖြူမြို့၏ စစ်နတ်လှေများလည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကြား မညှပ်မိစေရန် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့၏ စွမ်းအားသည် ကျားဝမ်ရွှီနှင့် အခြားကောင်းကင်နတ်တို့ထက် သိသိသာသာ နိမ့်ကျနေ၏။ တိုက်ပွဲ စတင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း  ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ကွက်များကြောင့် သူတို့ အမြဲတစေ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက သူတို့၏ အပြစ်တော့ မဟုတ်ပေ။ လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့သည် သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်တွင် သူတို့၏ နတ်စွမ်းအားများ အမြဲတစေ အားနည်းနေပြီး ဇီဝအသက်စွမ်းအားလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေ ရောက်နေသော ကောင်းကင်နတ် စွမ်းအား၏ ငါးပုံတစ်ပုံခန့်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းကပင် ကံကောင်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူတို့၏ စွမ်းအားသည် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေ ရောက်နေသော မြေနတ်အဆင့်နှင့်ပင် သိပ်မကွာခြားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအေနဖြင့် ကျားဝမ်ရွှီကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ကျားဝမ်ရွှီက လုကျန့်ကျီကို</p> <p> </p> <p> “အဘိုးကြီး... ကျုပ်က အမွေးဖြူမြို့ သူ့အလိုလို ပျက်စီးသွားအောင် လွှတ်ထားဖို့ အစက စဉ်းစားထားတာ... ခင်ဗျား တကယ် သေတွင်းကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”</p> <p>ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျုပ်ကပဲ ခင်ဗျားရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောကာ နတ်အငွေ့အသက်များကို သူ၏ နတ်ဓားအတွင်းသို့ ကျားဝမ်ရွှီ စုစည်းလိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “နဂါးကိုးပါးဓား...”</p> <p> </p> <p>ဓားစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်  ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးကိုးကောင် လုကျန့်ကျီဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ နဂါးပုံစံ ဓားစွမ်းအားများကို ခစားလိုက်ရသဖြင့် လုကျန့်ကျီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “မဟာနေမင်း ရွှေကိုယ်ထည်ကျမ်းစာ”</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီ၏ နောက်ကျောတွင် နေမင်းတစ်စင်း ပေါ်လာပြီး ကျားဝမ်ရွှီ၏ ဓားစွမ်းအား  ကိုးခုကို အတင်းအကျပ် ခုခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p> ဓားစွမ်းအားကို ကြံကြံ့ခံ နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏နောက်မှ ကြီးမားသော နေမင်းလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့ ရန်သူကို မယှဉ်နိုင်မှန်း မြင်လျှင် ၎င်းတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွှားနိုင်စေရန် ကူညီပေးမည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေရန် လိုအပ်နိုင်ကြောင်း လုချန်း တွေးလိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ယခင်အင်အားစုများထဲမှ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် သစ္စာရှိ နောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သာ သေဆုံးသွားပါက သူ၏ အာဏာကို ချဲ့ထွင်ရန် ကူညီပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save