Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာမိတ်အဖွဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့သည် ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်၏ အစွန်းတွင် တည်ရှိပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရသဖြင့် သူ၏ အင်အားကို တည်ဆောက်ရန် လွယ်ကူသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အန်းယွမ်ဘုရင်သည် လုချန်း ပြန်လာသည့် သတင်းကို ပေါက်ကြားအောင် ပြုလုပ်ခဲ့လျှင်ပင် အမွေးဖြူမြို့သည် ထျန်းရှ နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော်နှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှနိုင်ငံတော်၏ စစ်တပ်များ ရောက်ရှိလာရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်မည်ဖြစ်သဖြင့် အမွေးဖြူမြို့အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်အလုံအလောက် ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားများကို ကြားလျှင် လုကျန့်ကျီက အဝေးရှိ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို ကြည့်ကာ</p> <p>“သခင်... အခု ကျုပ်တို့ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဆိုတော့ သူရဲ့ အစီအစဉ်ကို ကျုပ်တို့ သိသွားပြီဆိုတာ အန်းယွမ် ဘုရင် မကြာခင် သဘောပေါက်သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် သူ တစ်ခုခု ထပ်လုပ်လာနိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “သူ ဘာမှ လုပ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းအားက အပြည့်အဝ မရှိသေးဘူးလေ။ သူက လုကျင့်ဖူကို ဖယ်ရှားဖို့ ကျုပ်ကို အသုံးချချင်နေတာ။ ကျုပ်မှာ စွမ်းအားအချို့သာ မရှိရင် လုကျင့်ဖူကို ဖယ်ရှားဖို့ သူ့ကို ကျုပ် ဘယ်လို ကူညီနိုင်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားရလျှင် လုကျန့်ကျီလည်း ခဏခန့် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသည်ဟု ယူဆကာ အမွေးဖြူမြို့မှ ထွက်ခွာသင့် မသင့်ကို ဆက်လက် မတွေးတောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>…….</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် အမွေးဖြူမြို့သည် နောက်ထပ် ကြီးမားသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့သည် ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်၏ အစွန်းတွင် ရှိနေသော်လည်း အတော်အတန် အင်အားကြီးမားသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများသည် ကစဉ့်ကလျား စွမ်းအားများ လွှမ်းမိုးထားသော နယ်မြေများကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိကြသဖြင့် ကောင်းကင်နတ် တစ်ပါးပင်လျှင် ဤနယ်မြေအတွင်း၌ အားကောင်းသူဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့က ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့များ မြင်လျှင် အမွေးဖြူမြို့သည် နယ်မြေများကို ဆက်လက်ချဲ့ထွင်ပြီး ဤဒေသတစ်ခုလုံးကို စုစည်းရန် ရည်ရွယ်နေသည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးနားရှိ ပိုမိုကြီးမားသော မြို့အချို့လည်း အမွေးဖြူမြို့၏ အစီအစဉ်များကို ဟန့်တားရန်အတွက် မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြို့တော်ဝန်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လုချန်း သိသော်လည်း များစွာ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အများဆုံးအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်နတ်များသာ ဖြစ်ကြ၏။  နတ်ဘုရင်၏ ကျိန်စာကို အသုံးမပြုပဲပင် သူ ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ စုစည်းမိသွားခြင်းက တကယ်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။ အကြောင်းမှာ မြို့တစ်မြို့ချင်းစီကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုတော့ပဲ ၎င်းတို့ အတူတကွ စုမိချိန်တွင် တစ်ခါတည်း ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးတောရင်း မြို့တော်ဝန်များ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို လုချန်း မတားဆီးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>…….</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီးယန်မြို့။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် ရှီးယန်မြို့၏ ကောင်းကင်ယံ၌ နတ်လှေများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေကြသဖြင့် အလွန်စည်ကားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့သည် အဓိကမြို့ကြီး အမြောက်အမြား မဟာမိတ်ဖွဲ့သည့် နေ့ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့နှင့် သူ၏ လက်အောက်ခံမြို့များမှအပ ကစဉ့်ကလျား နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျန်ရှိသော မြို့အားလုံးနီးပါးမှ မြို့တော်ဝန်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူမြို့၏ လျင်မြန်သော နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုက ၎င်းတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် စတင်စဉ်းစားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း ထိုမြို့များကြား သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ကြသည်။  ယခင်က မည်သို့ပင် ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့စေကာမူ အမွေးဖြူမြို့ကို မချေမှုန်းနိုင်မချင်း ထိုပဋိပက္ခများကို ဘေးဖယ်ထားရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်ဝန် အမြောက်အမြားသည် ရှီးယန်မြို့၏ မြို့တော်ဝန် စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီးယန်မြို့၏ မြို့တော်ဝန် ကောင်းဟုန်ပေါ်သည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ထိုင်နေကာ အခြားသော မြို့တော်ဝန်များနှင့်အတူ အမွေးဖြူမြို့နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏတွင် ဝင်ပေါက်မှ အစောင့်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အန်းတာမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန် မင်း ရောက်ရှိလာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အန်းတာမြို့၏ မြို့တော်ဝန် မင်ကွမ်းဟွာက ရောက်ရှိနေသော မြို့တော်ဝန်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> “အားလုံး ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်နေကြလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားဘူး။ ကျုပ်ပထမဆုံး ရောက်နေမယ်လို့ ထင်ထားတာ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးက</p> <p> </p> <p>“မြို့တော်ဝန် မင်း... ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်... မြို့တော်ဝန် ကောင်း ထက်တော့ မမြန်နိုင်ပါဘူး”</p> <p>ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ကွမ်းဟွာက</p> <p> “မြို့တော်ဝန် ဝမ်... ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်လား။ မြို့တော်ဝန် ကောင်းက ရှီးယန်မြို့မှာ နေတာလေ။ ကျုပ်က သူ့ထက် ဘယ်လိုလုပ် စောနိုင်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း ခန်းမအတွင်းရှိ လူများကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မင်ကွမ်းဟွာက</p> <p> </p> <p> “ထူးဆန်းလိုက်တာ။ မြို့တော်ဝန် ကျန် ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”</p> <p> </p> <p>ခန်းမ၏ အထက်ပိုင်းတွင် ထိုင်နေသော ကောင်းဟုန်ပေါ်က</p> <p> </p> <p>“သူ အစောပိုင်းက သတင်းပို့ထားတယ်။ သူ ရှီးယန်မြို့ကို လာနေတဲ့ လမ်းမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ကောင်းဟုန်ပေါ်၏ စကားကို ကြားလျှင် မင်ကွမ်းဟွာလည်း များစွာ မစဉ်းစားတော့ပဲ ခန်းမအတွင်းရှိ နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ</p> <p> </p> <p> “ဒါက ထူးဆန်းတယ်။ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို အမွေးဖြူမြို့က သိမ်းပိုက်ပြီးကတည်းက ကျုပ်တို့ ဒီမဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။ အမွေးဖြူမြို့က ဒါကို မသိဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သူတို့က ကျုပ်တို့ကို တားဆီးဖို့ ဘာမှ မကြိုးစားခဲ့ကြဘူး။”</p> <p> </p> <p>မင်ကွမ်းဟွာ စကားအဆုံးတွင် ခန်းမဝင်ပေါက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် ထွားကြိုင်းလှသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နှစ်မီတာ သုံးမီတာခန့် အရပ်မြင့်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမွေးဖြူမြို့က ကျုပ်တို့ကို အလေးမထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရင်တောင် သူတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူတို့ ထင်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခန်းမအတွင်းရှိ မြို့တော်ဝန်များလည ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝရှိ လူကို မြင်လျှင် မင်ကွမ်းဟွာက</p> <p> </p> <p> “မြို့တော်ဝန် ကျန်... ခင်ဗျားက ကျုပ်ထက်တောင် နောက်ကျနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်မော့က</p> <p> “လမ်းမှာ ကိစ္စအချို့နဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့ နောက်ကျသွားတာပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ကွမ်းဟွာက</p> <p> “ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးမို့လို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့တာထက် ပိုအရေးကြီးရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်မော့က ရယ်မောလျက်</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျားတို့ မကြာခင် သိရမှာပါ။ ကျုပ် အကူအညီအချို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ဟု တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်မော့၏ စကားကို ကြားရလျှင် ရောက်ရှိနေသော မြို့တော်ဝန်များလည်း ထိုအကူအညီပေးမည့်သူ မည်သူနည်း၊ မည်မျှ စွမ်းအားကြီးသနည်း ဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် သူ့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အထက်တွင် ထိုင်နေသော ကောင်းဟုန်ပေါ်က</p> <p> “ကဲ... အားလုံး စုံပြီဆိုတော့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မယ့် ကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြရအောင်။”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ အမွေးဖြူမြို့က ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အင်အားကတော့ အစဉ်တစိုက် ကြီးထွားလာနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မသေးဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကစဉ့်ကလျား နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို စုစည်းဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကောင်းဟုန်ပေါ် စကားအဆုံးတွင် ညာဘက်မှ မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးက</p> <p>“ကျုပ် အမွေးဖြူမြို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် လုကျန့်ကျီ အကြောင်း စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံက သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီ။ ပြီးတော့ အင်အားချဲ့ထွင်ဖို့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်လည်း သူတို့မှာ  မရှိဘူး။ သူတို့က အင်အားချဲ့ထွင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>အခြားသော မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးကလည်း</p> <p> </p> <p> “မှန်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးဆယ်လောက်တုန်းက လုကျန့်ကျီက အမွေးဖြူမြို့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့လို့ လူဦးရေ အမြောက်အမြား ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မြို့ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကောင်းဟုန်ပေါ်က</p> <p> “သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အင်အားချဲ့ထွင်ချင်တာလဲ ဆိုတာကို အသာထားဦး။  ကျုပ်တို့ အနေနှင့် ဒါကို လျစ်လျူရှုထားလို့တော့ မရဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့ရဲ့ ကျားဝမ်ရွှီ က ကျုပ်တို့ အများစုထက် ပိုစွမ်းအားကြီးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်နတ် နှစ်ပါးတောင် ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့က အမွေးဖြူမြို့ကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ အမွေးဖြူမြို့က ကျုပ်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့လည်း ခရမ်းရောင်လမင်းမြို့လိုပဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ စည်းလုံးရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ဘက်က အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ပြီး အမွေးဖြူမြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဒီခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကောင်းဟုန်ပေါ်၏ စကားအဆုံးတွင် မင်ကွမ်းဟွာက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း</p> <p> </p> <p> “ဒါက တကယ် ထူးဆန်းတယ်... လုကျန့်ကျီ တို့ ဇနီးမောင်နှံက သက်တမ်းကုန်ခါနီး ကောင်းကင်နတ် နှစ်ပါးပဲ။ ကျားဝမ်ရွှီ ထက်တောင် စွမ်းအားနည်းသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျားဝမ်ရွှီ ရှုံးသွားခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကောင်းဟုန်ပေါ်က</p> <p> “ဖြစ်နိုင်တာက လုကျန့်ကျီလက်ထဲမှာ နတ်လက်နက်တစ်မျိုး ရှိနေလို့လား။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် အချို့သော မြို့တော်ဝန်များလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ  အတွေးများသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တကယ်ပင် နတ်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့လျှင် လုကျန့်ကျီကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်၍ သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့ထဲမှ အချို့ကတော့ ထိုနတ်လက်နက်၏ ဒဏ်ကို ခံရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ကတော့ လုကျန့်ကျီ ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည့် နတ်လက်နက်ကို မျက်စိကျနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးက</p> <p> “အမွေးဖြူမြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်မယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကျန်မော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> “ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက်သာ စေလွှတ်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save