Book List

<h2 style="text-align: center;">မရှုံးနိမ့်သောနတ်ဘုရားဓား</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိုက်ကျူအရှင်သခင် မုမိသားစုဆီ ရောက်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အို... ကျွန်တော့်အကြောင်းပြောနေကြတာလား”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သတ္တမမြောက်မင်းသမီးဖန့်ချင်း၊ ကျန့်ရှိဖိန်၊ ချန်းနင်တေ၏တပည့်ကျန့်ကျိယိုနှင့် အခြားသူများကိုကြည့်လိုက်ကာ လုယွီထုံကအဘယ်ကြောင့် လူတိုင်းရှေ့တွင် သူ၏အကြောင်းကိုပြောနေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိလေသည်။</p> <p>လုယွီထုံက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးရန်... ရှင် မသိသေးဘူးထင်တယ်၊ ဒါကမင်းသမီးလေးပါ။ သူမက ရှေးဟောင်း ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ဓားကျောက်စာချပ်တစ်ခုကိုရထားပေမဲ့ အခုထိအသက်မသွင်းနိုင်သေးလို့ပါ”</p> <p>“ကျွန်မစဉ်းစားကြည့်တာတော့ ဒီဓားကျောက်စာချပ်ကို သခင်လေးတစ်ယောက်ပဲ အသက် သွင်းနိုင်မယ်လို့ထင်လို့ပါ”</p> <p>ထို့နောက် သူမကမင်းသမီးဖန့်ချင်းကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းသမီး... ဒါကသခင်လေးရန်ပါ။ အကယ်၍ ရှင်ကဓားကျောက်စာချပ်ကို သူ့ကိုပေးမယ် ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် အသက်သွင်းပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက မင်းသမီးဖန့်ချင်း၏လက်ထဲရှိဓားကျောက်စာချပ်ကို တစ်ချက်ကြည့် လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူသည် ပြဿနာကိုနားလည်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>မင်းသမီးဖန့်ချင်းက ရန်ရှောက်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်းခေါင်းခါပြကာ။</p> <p>“ယွီထုံမေမေ... ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီဓားကျောက်စာချပ်အတွက် နောက်မှတခြားနည်း လမ်းတွေကို ကျွန်မစဉ်းစားပါ့မယ်”</p> <p>သူမသည် ဤမျှငယ်ရွယ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးက ဓားကျောက်စာချပ်ကိုအသက်သွင်း နိုင်မည်ဟု မယုံကြည်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>ဆေးခန်းမဆောင်မှ ကျန့်ကျိယိုကမူ မထီမဲ့မြင် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး။</p> <p>“ယွီထုံမေမေ... ဒီကောင်လေးကဓားကျောက်စာချပ်ကိုအသက်သွင်းနိုင်မယ်လို့ ပြောနေ တာလား။ ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင်မှ အသက်မသွင်းနိုင်တာကို သူကဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက် သွင်းနိုင်မှာလဲ”</p> <p>ကျန့်ရှိဖိန်ကလည်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူက ဘယ်လိုမျိုး ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားကျင့်စဉ်ကိုကျင့်ကြံထားလို့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိပါတယ်။ အခုကော သူကဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ”</p> <p>လုယွီထုံမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက ကျန့်ကျိယိုနှင့်ကျန့်ရှိဖိန်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာ ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လုယွီထုံက ရန်ရှောက်ထျန်းအား ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးရန်... နန်ထျန်ဒဏ်ရာရသွားပြီလို့ ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘေးဆီက ကြားလိုက်ရပါတယ်”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်း မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ကာ။</p> <p>လုယွီထုံက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူက ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာရခဲ့တာလို့ သိရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သူ့ကိုဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာတော့မသိရသေးပါဘူး”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းနှင့် နန်ထျန်ဓားနတ်ဘုရားတို့၏ဆက်ဆံရေးကို သူမမသိသော်လည်း နန်ထျန် ဓားနတ်ဘုရား၏လက်ရှိအခြေအနေကို ရန်ရှောက်ထျန်းအားအသိပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု သူမ ခံစား မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် စီနီယာ့ရဲ့ ဘိုးဘေးက နန်ထျန်ရဲ့ လက်ရှိတည်နေရာကို သိသလား”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဒါကိုတော့ ကျွန်မ မသိပါဘူး”</p> <p>လုယွီထုံက ခေါင်းခါပြကာ။</p> <p>“သူက ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားနန်းတော်မှာအမြင့်မြတ်ဆုံးရတနာတစ်ခုကိုရခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လူတွေရဲ့ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာကိုခံခဲ့ရတယ်လို့ကြားပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လလောက် ကစပြီး သူ့ရဲ့ တည်နေရာက ပျောက်ဆုံးနေတာပါ”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရန်ရှောက်ထျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောပြီးနောက်။</p> <p>“နောက်နောင် စီနီယာမှာဓားလမ်းစဉ် ဒါမှမဟုတ်ဆေးဖော်စပ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားမလည် တာတွေရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီကို လာမေးလို့ ရပါတယ်”</p> <p>သူသည် လုယွီထုံ၏ ကျေးဇူးကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>လုယွီထုံ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန့်ကျိယိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး။</p> <p>“ဒီလူငယ်က သူပြောတဲ့လေသံအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ဓားလမ်းစဉ်နဲ့ဆေးဖော်စပ်မှုက အတော် လေးမြင့်မားနေပုံပဲ။ ယွီထုံမေမေကိုဓားလမ်းစဉ်နဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှုမှာလမ်းညွှန်ပေးမယ်လို့ ပြောရ အောင် သူက ဘယ်ကယုံကြည်မှုတွေ ရနေတာလဲ”</p> <p>ကျန့်ရှိဖိန်ကလည်း ရယ်မောကာ။</p> <p>“ညီလေးကျန့်က ခန်းမဆောင်အကြီးအကဲချန်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်သစ် တွေထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ သူကမင်းရဲ့ရှေ့မှာလာပြီး ဟန်ဆောင်ပြ နေတာ မဟုတ်လား”</p> <p>လူတိုင်းမှာ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>လူတိုင်းက ရန်ရှောက်ထျန်းသည် ဓားကျောက်စာချပ်ကို အသက်သွင်းနိုင်မည်ဟု မယုံကြည် ကြသည်ကိုမြင်သောအခါ လုယွီထုံကမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံရှင်းမပြတော့ ပေ။</p> <p>မုဝမ်ချင်းနှင့် မုကျွင်းမောင်နှမနှစ်ဦးမှာမူ ရန်ရှောက်ထျန်းကို သူတို့၏ဖခင်ကဖိတ်ကြား လာ ခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာသိကြပြီး ရန်ရှောက်ထျန်းမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသိကြသဖြင့် မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိဘဲဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် မင်းသမီးဖန့်ချင်းနှင့် အခြားသူတစ်ဆယ်ကျော်တို့မှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဓားအကြောင်းဆက်လက်ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သောဓားဆွေးနွေးပွဲများသည် တစ်နေကုန်ကြာမြင့်လေ့ရှိ လေ သည်။</p> <p>ယခုမှာ မွန်းတည့်ရန်ပင် အချိန်လိုသေးသဖြင့် အချိန်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက သူ၏နန်းတော်ဆီသို့ အမြန်ပြန်လာနေစဉ်မှာပင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စု၏ကျယ်ပြန့်လှသော သတင်းကွန်ရက်အောက်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာဧကရာဇ် ဖန့်ကျန့် သည် မုယီ ဝူရှင်းချိုင့်ဝှမ်းသို့ ဆေးသွားတောင်းသည့်အကြောင်းကို အမြန်ပင် သိရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“အို... သူက ဝူရှင်းချိုင့်ဝှမ်းကို ဆေးသွားတောင်းတာလား”</p> <p>ဖန့်ကျင်းက ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်စဉ်းစားရင်း။</p> <p>“သူ ဘယ်လိုဆေးမျိုးကို သွားတောင်းခဲ့တာလဲ သိသလား”</p> <p>“ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး”</p> <p>ဖန့်ကျန့်က ခေါင်းခါပြကာ။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူ ဝူရှင်းချိုင့်ဝှမ်းက ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့နောက်မှာ လူအချို့ ပါလာ တာပါပဲ”</p> <p>“ဘာ... လူအချို့ ပါလာတယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘယ်သူတွေလဲ”</p> <p>ဖန့်ကျင်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“လူငယ်တစ်ယောက်၊ လူလတ်ပိုင်းလူသန်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်ပါ”</p> <p>ဖန့်ကျန့်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုတော့စုံစမ်းလို့ မရသေးပါဘူး။ အို... အဲဒီလူငယ် လေးကိုတော့ သခင်လေးရန်လို့ ခေါ်ကြပုံရပါတယ်”</p> <p>ဖန့်ကျင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး။</p> <p>“သခင်လေးရန် ဟုတ်လား”</p> <p>ဝမ်ကျန့်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ရန်မျိုးရိုးဖြင့် ထိပ်တန်းမိသားစုဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p>“အဲဒီလူသန်ကြီးနဲ့ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ဖန့်ကျင်းက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“လူလတ်ပိုင်းလူသန်ကြီးက အရမ်းသန်မာပြီး အရပ်ကနှစ်မီတာကျော်လောက်ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်လှီနေတယ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါကြောင့် သေလုမြောပါးဖြစ်နေပုံရတယ်”</p> <p>ဖန့်ကျန့်က သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အစီရင်ခံစာကို အခြေခံပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးကြီးတစ်ဦးက အရောင်အသွေးစုံလင်သောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထား သည်ဟု ဖန့်ကျန့်ပြောသည်ကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန့်ကျင်းတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကအရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ အဝတ် အစားတွေကို ဝတ်ထားတယ်ဟုတ်လား။ အဲဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုပုံစံလဲ”</p> <p>ဖန့်ကျန့်သည် ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားကိုတစ်ခါမျှမမြင်ဖူးသော်လည်း ဖန့်ကျင်းကမူမြင်ဖူး လေသည်။ ယခင်က သူသည်ဆေးဖော်စပ်မှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး ရှဲ့ဝူရှင်းအား မကြာခဏသွားရောက် တိုင်ပင်လေ့ရှိသဖြင့် ရှဲ့ဝူရှင်းနှင့် အလွန်တရာရင်းနှီးလေသည်။</p> <p>ရှဲ့ဝူရှင်းသည် ထိုစဉ်ကတည်းကအရောင်အသွေးစုံလင်သော အဝတ်အစားများကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်တတ်လေသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဖန့်ကျန့်ကအမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ပြောတာအရဆိုရင် အဲဒီအဘိုးကြီးက စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးတွေ ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန့်ကျင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>မျက်လုံးစိမ်း…</p> <p>ဖန့်ကျန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အို... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့နားရွက်တွေကလည်းအရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ သားရဲနားရွက်တွေနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်”</p> <p>ဖန့်ကျင်း ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်။</p> <p>“တကယ်ပဲ သူပဲ။ သူဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ဖန့်ကျန့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“အဲဒါ ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားပဲ”</p> <p>ဖန့်ကျင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါ အဘိုးကြီးဝူရှင်း ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ဖန့်ကျန့်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး။</p> <p>“ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရား ဟုတ်လား”</p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားက ဝူရှင်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ နှစ်ပေါင်းသောင်း ချီကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲလေ။ သူကဘာလို့ ရုတ်တရက်ဝူရှင်းချိုင့်ဝှမ်းကနေ ထွက်လာ ရတာလဲ။ ပြီးတော့ မုယီနဲ့အတူ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို လိုက်လာတယ်ဟုတ်လား”</p> <p>ဖန့်ကျင်းသည်လည်း အံ့အားသင့်ပြီး သံသယဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ သူလည်းအကြောင်း ရင်း ကို စဉ်းစား၍မရသော်လည်း ထိုအဘိုးကြီးမှာရှဲ့ဝူရှင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက်သိနေလေ သည်။</p> <p>“ဒါ့အပြင် လူလတ်ပိုင်းလူသန်ကြီးနဲ့ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်စလုံးက သခင်လေးရန်လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေဆီက ကြားရပါတယ်”</p> <p>ဖန့်ကျန့်က မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားက အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင် မှာလဲ”</p> <p>“ဘာ... အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဟုတ်လား”</p> <p>ဖန့်ကျင်း အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး။</p> <p>“ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ရှဲ့ဝူရှင်းမှာ ဝမ်ကျန့်တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အကြီးမြတ်ဆုံးဆေးနတ်ဘုရားလေးဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူကလူတစ်ဦး၏လက်အောက်ငယ်သား၊ ၎င်းမှာလည်း လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လက်အောက်ငယ်သား မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ စုံစမ်းချက်အရတော့ အဲဒါက အမှန်ပါပဲ”</p> <p>ဖန့်ကျန့်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဖန့်ကျင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လမ်းလျှောက်နေပြီး စဉ်းစားလေလေမယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ် လေလေ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>မုမိသားစု၏ ပထမအဆင့်ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ်အဆင့် ပုရှန့်ဆေးလုံးအလုံးနှစ်ဆယ်မှာ ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားနှင့် အခြားသူများနှင့်ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူအမြဲတမ်းခံစားနေရလေ သည်။</p> <p>“သွားကြမယ်၊ မုမိသားစုဆီကို”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ကျင်းလမ်းလျှောက်ခြင်းကိုရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးက အခုပဲ သွားမှာလား”</p> <p>ဖန့်ကျန့် မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“အခုပဲ သွားမယ်”</p> <p>ဖန့်ကျင်းက မုမိသားစု၏နေအိမ်ရှိရာဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်း နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖန့်ကျင်းနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင် အုပ်စုကြီးကို ဦးဆောင်ကာ မုမိသားစုနေအိမ်ဆီသို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ဖန့်ကျင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤမျှများပြားလှသောပညာရှင်အုပ်စုကြီးကို မုမိသားစုနေအိမ် ဆီသို့ ဦးဆောင်သွားသည်ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ လမ်းတလျှောက်ရှိဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပညာရှင် များမှာ အားလုံးထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“အဲဒါ စိန့်နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်ပဲ။ စိန့်နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်ထွက်လာပြီ”</p> <p>“စိန့်နတ်ဘုရားဧကရာဇ်က ပညာရှင်တွေအများကြီးကို မုမိသားစုဆီဦးဆောင်သွား နေတာ ပဲ။ သူတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ မုမိသားစုနဲ့ စစ်ဖြစ်ကြတော့မလို့လား”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ၊ စိန့်နတ်ဘုရားဧကရာဇ်နဲ့ သစ်ပင်တစ်ထောင်ဓားနတ်ဘုရားက သူငယ်ချင်း တွေပဲလေ”</p> <p>ဖန့်ကျင်းမှာ လူအများပြောဆိုနေကြသော ‘စိန့်နတ်ဘုရား ဧကရာဇ် ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သစ်ပင်တစ်ထောင်ဓားနတ်ဘုရားမှာမူ မုယီ၏ဘိုးဘေး ‘မုလင်း’ ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>မကြာခင်မှာပင် စိန့်နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ဖန့်ကျင်းသည် ပညာရှင်အုပ်စုတစ်စုကို ဦးဆောင်လာ နေသည်ဟူသော သတင်းကို မုမိသားစုဝင်များလည်း သိရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးက မုမိသားစုဆီကို လာနေတာလား”</p> <p>သတ္တမမြောက်မင်းသမီး ဖန့်ချင်း အလွန်တရာအံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ ဘိုးဘေးကြီးက မုမိသားစုဆီမှာ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ပြီးတော့ ပညာရှင်တွေ အများကြီးကိုလည်း ခေါ်လာသေးတယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save