Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဆိုးပါဘူး၊ ငါ အဲဒါကို ဖော်စပ်ဖို့ တစ်ရက်ရဲ့ ထက်ဝက်လောက်ပဲ အချိန်ယူခဲ့ရတာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဲ့ဝူရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်ဒူးထောက်နေသော ကျန့်ကျိယိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ မုလင်းနှင့်ဖန့်ကျင်းတို့ဆီသို့ ကျရောက်သွားကာ မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စရှိလို့ ငါ့သခင်လေးဆီကို ရုတ်တရက်ကြီး လာတွေ့ကြတာလဲ”</p> <p>ငါ့သခင်လေး ဟုတ်လား။</p> <p>ဖန့်ကျင်းနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားက တကယ်ပဲ အဲဒီသခင်လေးရန်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်သွားခဲ့ ပြီပေါ့။</p> <p>ဒါက...</p> <p>ဤအချိန်တွင် ရန်ရှောက်ထျန်းနန်းတော်အတွင်းမှလမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ရှဲ့ဝူရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်။</p> <p>“စီနီယာ... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တာပါ၊ ဆေးလုံးတွေအတွက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>“စီနီယာနှစ်ယောက်ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်ပါ”</p> <p>ထိုအခါမှသာ ရှဲ့ဝူရှင်းက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်း နန်းတော်အတွင်းမှလမ်းလျှောက်ထွက်လာသောအခါ သူ၏ပုံရိပ်မှာ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ကျန့်ရှိဖိန်၊ မင်းသမီးဖန့်ချင်း၊ ကျန့်ကျိယိုနှင့် အခြားသူများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော လူငယ်လေးကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p>မင်းသမီးဖန့်ချင်းသည် ရန်ရှောက်ထျန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“မောင်လေး... မင်းဖြစ်နေတာပဲ”</p> <p>ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကအချိန်မြစ်ရဲ့အဆုံးမှာ သူတွေ့ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူငယ်လေးမဟုတ်လား။</p> <p>ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူငယ်လေးက သခင်လေးရန် ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းလည်း ဖန့်ကျင်းကို မှတ်မိသွားပြီး ပြုံးလျက်။</p> <p>“စီနီယာ ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ကခဏလေးတွေ့ဖူးကြတယ်၊ စီနီယာ့ကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p>ဖန့်ကျင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး။</p> <p>“ဒါကို ရေစက်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့၊ တကယ့်ကို ရေစက်ပါပဲ”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဖန့်ကျင်းနှင့် မုလင်းတို့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး။</p> <p>“စီနီယာနှစ်ယောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကြွပါ”</p> <p>ဖန့်ကျင်းနှင့် မုလင်းတို့ အထဲသို့ဝင်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရန်ရှောက်ထျန်း၏နောက်ကွယ်ရှိ တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထပ်မံထိတ်လန့်သွားကြပြန်ကာ။</p> <p>“တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာ”</p> <p>တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာ ဟုတ်လား။</p> <p>မုဝမ်ချင်းမှာ အကြီးအကျယ်ထပ်မံတုန်လှုပ်သွားပြန်လေသည်။</p> <p>ဒီလူသန်ကြီးက မိစ္ဆာတွေထဲကမိစ္ဆာ၊ မိစ္ဆာတစ်သောင်းတို့ရဲ့နတ်ဘုရားဖြစ်တဲ့ တိုက်တန် ဧရာမမိစ္ဆာလား။</p> <p>ကျန့်ရှိဖိန်၊ ဖန့်ကျင်း၊ ကျန့်ကျိယိုနှင့် အင်ပါယာမိသားစုမှပညာရှင်များအားလုံးမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ လူလတ်ပိုင်းလူသန်ကြီးမှာ တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာဖြစ်ကြောင်းကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။</p> <p>တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာကမူ ခေါင်းခါပြကာပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာကဘာလဲ။ ငါက အခုဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့လက်အောက်က အစောင့်တစ် ယောက်ပါပဲ”</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လက်အောက်က အစောင့်တစ်ယောက် ဟုတ်လား။</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာရန်ရှောက်ထျန်းကိုအမျိုးမျိုးသော မျက်နှာ အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရန်ရှောက်ထျန်းကမုလင်း၊ ဖန့်ကျင်း၊ မုယီနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့ကိုအထဲသို့ ဖိတ်ကြား လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်ရှိသောသူများမှာမူ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး အထဲသို့ခြေတစ်လှမ်း ပင် မတိုးရဲကြပေ။</p> <p>ဝူရှင်းဆေးနတ်ဘုရားနှင့် တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာတို့ ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းကို သတ္တိတွေ ပိုပေးပြီး အထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရင်တောင်မှ ဘယ်သူမှ ဝင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခန့်မှန်းရလေသည်။</p> <p>မိစ္ဆာတွေထဲက မိစ္ဆာဖြစ်တဲ့တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာဆိုတဲ့ဘွဲ့နာမည်က ဘယ်သူမဆို ပိုင်ဆိုင်နိုင် တဲ့အရာမဟုတ်ပေ။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက လူအနည်းငယ်ကိုထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာအား သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်ပြင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒါက မုယီနှင့်ဖန့်ကျန့်တို့ကို အလွန်တရာထိတ်လန့်သွားစေသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူတို့၏လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>မုလင်းနှင့် ဖန့်ကျင်းတို့ပင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် အနေရခက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>မုလင်းက သူ၏လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး ရန်ရှောက်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်။</p> <p>“သခင်လေးရန်... သခင်လေးကနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ပထမအဆင့်ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ် အဆင့်ပုရှန့်ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်ကိုဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး”</p> <p>လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဖန့်ကျင်းနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း “ဖွတ်” ခနဲ ဖြစ်သွားကြပြီး ရန်ရှောက်ထျန်းကို ထိတ်လန့်တကြားကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>အဘိုးကြီးမုလင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။</p> <p>အဲဒီပထမအဆင့်ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ်အဆင့် ပုရှန့်ဆေးလုံးအလုံးနှစ်ဆယ်ကို သခင်လေး ရန်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့တာဟုတ်လား။</p> <p>အဲဒီပထမအဆင့်ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ်အဆင့် ပုရှန့်ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်က ရန်ရှောက် ထျန်းနဲ့ပတ်သက်နေနိုင်တယ်လို့ သူတို့ခန့်မှန်းထားကြပေမဲ့ ရန်ရှောက်ထျန်းကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့တာ လို့တော့ သူတို့ တစ်ခါမှမတွေးခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ဟွန်ချွမ်တစ္ဆေဘုရင်၊ တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာနှင့် ရှဲ့ဝူရှင်းတို့သည်လည်း ရန်ရှောက်ထျန်းကို ထိတ်လန့်တကြားကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>တိုက်တန်ဧရာမမိစ္ဆာနှင့် ရှဲ့ဝူရှင်းတို့သည် ဝူရှင်းချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရန်ရှောက်ထျန်း၏ ဆေးဖော် စပ်မှုအတတ်ပညာကိုတွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ရန်ရှောက်ထျန်းကနှစ်ရက်အတွင်း ပထမအဆင့် ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ်အဆင့်ပုရှန့်ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်ကိုဖော်စပ်ခဲ့သည်ဟုကြားလိုက်ရသော အခါ အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်လေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်း ဆေးဖော်စပ်သည်ကိုမမြင်ဖူးသောဟွန်ချွမ်တစ္ဆေဘုရင်ဆိုလျှင်မူ ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူသည်လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက ရန်ရှောက်ထျန်းပေးခဲ့သော ဘေးဒုက္ခနှစ်မျိုး ပါ ဟဲဗန်အဆင့်အသက်ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကိုပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်လေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းဆေးလုံးတွေက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ သူ နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဖန့်ကျင်းသည် သူ၏ထိတ်လန့်မှုထဲတွင်ပြင်းထန်စွာခုန်လှုပ်နေသော သူ၏နှလုံးသားကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးမေးလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးရန်... အဲဒီပထမအဆင့်ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ်အဆင့်ပုရှန့်ဆေးလုံး အလုံးနှစ် ဆယ်စလုံးကို သခင်လေးကတစ်ရက်တည်းနဲ့ ဖော်စပ်ခဲ့တာလား”</p> <p>တစ်ရက်တည်းလား။</p> <p>မုလင်း၊ မုယီ၊ ဟွန်ချွမ်တစ္ဆေဘုရင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်ကြ လေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်အဲဒါတွေကို တစ်ရက်ရဲ့ထက်ဝက်လောက်အတွင်းမှာပဲ ဖော်စပ်ခဲ့ တာပါ”</p> <p>တစ်ရက်ရဲ့ ထက်ဝက်လောက်အတွင်းမှာ ဟုတ်လား။</p> <p>မုလင်း၊ မုယီနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့ အားလုံးမှာ အားရပါးရ ထပ်မံအံ့အားသင့်သွားကြပြန်လေသည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်ပထမအဆင့်ဘေးဒုက္ခစီလက်ရှယ်အဆင့် ပုရှန့် ဆေးလုံးအလုံးနှစ်ဆယ်ကို ဖော်စပ်ခဲ့သလိုဒုတိယအဆင့်ဘေးဒုက္ခဟဲဗန်အဆင့် ပုရှန့်ဆေးလုံး သုံးလုံးကိုလည်း ဖော်စပ်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်တော်ဘေးဒုက္ခနှစ်မျိုးပါဟဲဗန်အဆင့်အသက်ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကိုလည်း ဖော်စပ်ခဲ့ပါသေးတယ်”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန့်ကျန့်နှင့် မုယီတို့ နှစ်ဦးစလုံးကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဖန့်ကျင်းနှင့် မုလင်းတို့၏ထိုင်ခုံများမှာလည်းပြင်းထန်စွာတုန်ခါသွားခဲ့လေသည်၊ ၎င်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းလား ဒါမှမဟုတ်မြေကြီးတုန်ခါသွားခြင်းလားဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ရန်ရှောက်ထျန်းကဘေးဒုက္ခနှစ်မျိုးပါဟဲဗန်အဆင့် အသက်ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဟွန်ချွမ်တစ္ဆေဘုရင်အားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“စီနီယာ... စီနီယာ့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေက လုံးဝမပျောက်သေးပါဘူး။ ဒီဘေးဒုက္ခနှစ်မျိုးပါ ဟဲဗန်အဆင့် အသက်ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကိုအရင်ယူထားလိုက်ပါ။ အကယ်၍မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုပြောပါ”</p> <p>ဟွန်ချွမ်တစ္ဆေဘုရင်၏ လက်များမှာအသက်ဆေးလုံးဆယ်လုံးကို ယူလိုက်စဉ်တွင် တုန်ယင် နေခဲ့ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်ကာ။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းသောင်းချီကြာအောင် သူသည်မျက်ရည်တစ်စက်မျှမကျခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက် အတန့်တွင်မူ သူသည်ငိုချင်သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ကြီးက တကယ်ပဲသူတို့ရဲ့ ဟွန်ချွမ်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ကောင်းချီးပေးလိုက်တာပဲ။</p> <p>သူတို့ရဲ့ ဟွန်ချွမ်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာဒီလိုဂိုဏ်းချုပ်မျိုးရှိနေတာက ဘယ်လောက်တောင်ကံကောင်း လိုက်သလဲ။</p> <p>မုလင်း၊ ဖန့်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် ဟွန်ချွမ်တစ္ဆေဘုရင်၏လက်ထဲရှိ အသက်ဆေး လုံးများကိုကြည့်ရင်း တံတွေးကိုအနိုင်နိုင် မျိုချနေခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ဘေးဒုက္ခနှစ်မျိုးပါ ဟဲဗန်အဆင့်အသက်ဆေးလုံးများ၊ ၎င်းတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သာမန်ကုသရေး နတ်ဘုရားဆေးလုံးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက ဆယ်လုံးတောင်ရှိနေတာလေ။</p> <p>ဒီသခင်လေးရန်က မျက်တောင်တစ်ချက်မျှမခတ်ဘဲနဲ့ သူ့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားကို တိုက် ရိုက်ပေးလိုက်တာပါလား။</p> <p>မုလင်းနှင့် ဖန့်ကျင်းတို့သည်ရန်ရှောက်ထျန်း၏လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ရခြင်းမှာ မည်မျှ အထိကံကောင်းကြောင်း ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖန့်ကျင်းအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ရန်ရှောက်ထျန်းအား လက်ဖဝါးချင်းယှက်လိုက်ပြီး။</p> <p>“သခင်လေးရန်... ကျွန်တော့်မှာဆေးဖော်စပ်မှုနဲ့ပတ်သက်တဲ့မေးခွန်းအချို့ရှိနေလို့ သခင် လေးကိုမေးချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်သခင်လေးရဲ့ နန်းတော်မှာရက်အနည်းငယ်လောက်တည်းခိုလို့ ရမလား”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖန့်ကျင်းသည်စိန့်နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ပင် စိုးရိမ်တကြီးနှင့်မျှော်လင့်တကြီးဖြစ်နေခဲ့ပြီး ရန်ရှောက်ထျန်းကိုမျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့် နေမိလေသည်။</p> <p>မုလင်းသည်လည်းမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးချင်းယှက်ကာသတိထားလျက် ပြော လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်မှာလည်း ဆေးဖော်စပ်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီးသခင်လေးရန်ကို မေးစရာတွေ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သခင်လေးရဲ့ နန်းတော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် တည်းခိုချင်ပါတယ်။ သခင်လေး ခွင့်ပြုပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက မျှော်လင့်တကြီးဖြစ်နေသော ဖန့်ကျင်းနှင့်မုလင်းတို့ကိုကြည့်ကာ ပြုံး လျက်။</p> <p>“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်တော် ဒုတိယအဆင့် ဘေးဒုက္ခဟဲဗန်အဆင့် ပုရှန့်ဆေးလုံးတွေနဲ့ အသက်ဆေးလုံးတွေကိုဖော်စပ်ပါဦးမယ်။ စီနီယာနှစ်ယောက်ကဘေးကနေ ကြည့်လို့ ရပါတယ်”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန့်ကျင်းနှင့် မုလင်းတို့မှာ အလွန်တရာဝမ်းသာသွားကြ ပြီး။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးရန်”</p> <p>ဒုတိယအဆင့် ဘေးဒုက္ခဟဲဗန်အဆင့်ပုရှန့်ဆေးလုံးဖော်စပ်တာကို ဘေးကနေကြည့်ခွင့်ရ တာက အလွန်တရာရှားပါးလှတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p>မုယီနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့သည်လည်း စကားပြောရန်ပါးစပ်ဟလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့လည်း ဘေးကနေ ကြည့်ချင်သော်လည်း စကားမပြောရဲဘဲရှိနေကြလေသည်။</p> <p>ရန်ရှောက်ထျန်းက သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက်။</p> <p>“အကယ်၍ မိသားစုခေါင်းဆောင်မုနဲ့မဟာဧကရာဇ်တို့မှာ အချိန်ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘေးကနေကြည့်လို့ ရပါတယ်”</p> <p>မုယီနှင့် ဖန့်ကျန့်တို့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားကြပြီး။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်ရှိပါတယ်၊ အချိန်ရှိပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်သခင်လေးရန်”</p> <p>ဤအချိန်တွင် နန်းတော်အပြင်ဘက်၌လူတိုင်းမှာတိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသောတံခါးကို ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p>မင်းသမီးဖန့်ချင်း ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လုယွီထုံကိုမမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“ယွီထုံမေမေ... သခင်လေးရန်နဲ့ ဘယ်လိုမျိုး တွေ့ခဲ့တာလဲ”</p> <p>သူမက သခင်လေးရန်အကြောင်းကိုပြောသည့်အခါ အလွန်တရာသတိထားနေခဲ့ပြီး တားမြစ် ထားတဲ့တည်ရှိမှုတစ်ခုခုအကြောင်း ပြောနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ လုယွီထုံဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ကျန့်ရှိဖိန်နှင့် ကျန့်ကျိယိုတို့သည်လည်း ထပ်တူပင် စပ်စုချင်နေကြလေသည်။</p> <p>လုယွီထုံသည် ရန်ရှောက်ထျန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့သည့်မြင်ကွင်းကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ သခင်လေးရန်နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တုန်းက သူကနန်ထျန်ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ ဓားအတတ်ပညာယှဉ်ပြိုင်နေတာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save