Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဦးလေးကြီးက လူလိမ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲသီးတစ်ကုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p>၎င်းမှာ မှန်လေး ပြသပေးခဲ့သည့် တာအိုဓား၏ အစွယ် ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူနီးပါး တူညီနေရုံသာမက ဆွဲသီးပေါ်တွင် အလွန်နက်နဲသိမ်မွေ့သော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်မှာလည်း အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြ၊ ငါ သွားလိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် အောက်ဘက်သို့ ပျံဆင်းသွားသည်။</p> <p>ထိုခဏ၌ပင် သူ့ထံသို့ အကြည့်အချို့ ကျရောက်လာသော်လည်း သူ့ကိုယ်တွင်းမှ စီးဆင်းနေသော မသေမျိုးစွမ်းအင်များကို အာရုံခံမိပြီးနောက် ထိုအကြည့်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည်လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအချိန်တွင် ဈေးဆိုင်တန်းတစ်ခု၌ ထိုင်ကာ ရန်ချွန်းခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲကို အားပါးတရ စားသောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် မိန်းကလေးငယ်၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ဆွဲထားသည့် ဆွဲသီးမှာ တာအိုဓား၏ အစွယ်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်ရင်း</p> <p> </p> <p>​"မိန်းကလေး... မင်း..."</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးကြီးက လူလိမ်လား"</p> <p> </p> <p>​မိန်းကလေးငယ်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ခေါက်ဆွဲဖတ်များကို တရှူးရှူးစုပ်ယူရန် မမေ့လျော့သေးချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးက လူလိမ်မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​"ဒါဆို ဘာလို့ ကျမကို လာစကားပြောနေတာလဲ။ အစ်ကိုက ပြောတယ်... အကြောင်းမရှိဘဲ စကားလာပြောတဲ့သူတွေက လူလိမ်တွေတဲ့၊ သူတို့ကို အဖတ်မလုပ်နဲ့တဲ့"</p> <p> </p> <p>​သူမက နောက်ထပ် ခေါက်ဆွဲတစ်လုပ်ကို ထပ်မံစားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သို့သော် မျက်လုံးများကမူ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းဆီမှာ ဦးလေး လိမ်ယူစရာ ဘာပစ္စည်းမှလည်း မရှိပါဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို သူ့အတွက်လည်း ရန်ချွန်းခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ မှာလိုက်ကာ မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ။ ကျမဆီမှာ ငွေပြားတစ်ပြားမှ မရှိဘူး။ အခု ခေါက်ဆွဲစားနေတာတောင် အကြွေးနဲ့ စားနေတာ"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ပန်း  က ဒီမှာ ခေါက်ဆွဲစားတာ အမြဲတမ်း အကြွေးနဲ့ပါ။ သူ့အစ်ကိုက ဖျန်ယောင်ကွမ် က တပည့်ဆိုတော့ အချိန်တန်ရင် လာရှင်းပေးလေ့ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင်က အမှတ်မထင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏အကြည့်များကမူ ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝဲလည်နေပြီး အတော်လေး သတိထားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးက လူလိမ်မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအတည်ပြုပြောကြားလိုက်ပြီး လိုရင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်ပင်းက ဆွဲသီးလေးက တော်တော်လှတာပဲ။ အဲဒါကို ဦးလေး ဝယ်ချင်လို့၊ ဦးလေးကို ရောင်းလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>​"ဆွဲသီးလား မရဘူး။ ဒါက ကျမအဖေ မသေခင်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ။ ကျမအတွက် အဖိုးတန်ဆုံး ပစ္စည်း"</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို ပဲလှော်ဆုံကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> "ဦးလေးက လူလိမ်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးတော့ အခုတော့ ကျမဆွဲသီးကို မျက်စိကျနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးက ပိုက်ဆံပေးဝယ်မှာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် လူလိမ်ဖြစ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​"မရောင်းဘူး မရောင်းဘူး... ဦးလေးဟွမ်... ကျမကို နောက်ထပ် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ထပ်ပေးပါဦး၊ ဗိုက်မဝသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန် မည်သို့ပင် စကားဆိုစေကာမူ သူမက လုံးဝ အဖတ်မလုပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကို.. တိုက်ရိုက်ပဲ လုယူလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မှန်လေး က အကြံတစ်ခု ပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>​"သာမန်လူသား မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီက ပစ္စည်းလုရမယ် ဘယ်လိုပေါက်ကရ အကြံတွေ ပေးနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ရယ်မောမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ကျင့်ကြံခြင်းမပြုခင်၊ သူ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ကာလများ၌ပင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ ပစ္စည်းလုရလောက်အောင်အထိ သူ အောက်တန်းမကျခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ခုနက ဆိုင်ရှင်ခေါ်တာ ကြားလိုက်တယ်၊ မင်းနာမည်က ရှောက်ပန်း မဟုတ်လား ရှောက်ပန်း... ဦးလေးကို မင်းအစ်ကိုဆီ ခေါ်သွားပေးပါလား။ သူကတော့ ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာပါ။ ဦးလေးက ဈေးကောင်းကောင်း ပေးမှာပါ။ သာမန်လူသားတွေလိုချင်တဲ့ ရွှေငွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံသူတွေလိုချင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေး ပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​"ခင်ဗျားက ကျင့်ကြံသူလား"</p> <p> </p> <p>ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင်သည် ဤဘက်မှ အခြေအနေကို အမြဲသတိထားနေပုံရပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောက်ပန်းလည်ပင်းက ဆွဲသီးက သာမန်ပစ္စည်းလေးပါ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဝယ်ချင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုဆွဲသီးကို အလေးအနက် ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးက ကျင့်ကြံသူလား ကျမအစ်ကိုလည်း ကျင့်ကြံသူပဲ။ ဦးလေးက ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေရင်တောင် ကျမအဖေရဲ့ အမွေအနှစ်ကိုတော့ လုလို့ မရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဆွဲသီးကို အင်္ကျီအတွင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပြောပြီးပြီလေ... လုမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဝယ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သွားရသည်။</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ကို ဆင်းလာခိုင်းပြီး ထိုရှောက်ပန်းလေးနှင့် စကားပြောခိုင်းရမလားဟု သူ စဉ်းစားမိသည်။</p> <p>မိန်းကလေးအချင်းချင်းဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူ၏ သံသယစိတ်မှာ လျော့နည်းသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ စရိုက်ကို သတိရသွားသောအခါ ထိုအစီအစဉ်ကို စိတ်ထဲမှပင် ပြန်လည် ဖျောက်ပစ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် မှာထားသည့် ခေါက်ဆွဲပွဲကို ဆိုင်ရှင်က လာချပေးသည်။</p> <p> ရှောက်ပန်းရှေ့မှ ခေါက်ဆွဲများမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချန်ရှေ့ရှိ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျသလိုမျိုး အမှတ်မထင် မျိုချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းပဲ အရင်စားလိုက်ပါ၊ ဦးလေးက နောက်တစ်ပွဲကို စောင့်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ရှောက်ပန်းရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ခေါက်ဆွဲများကို ထပ်မံစားသောက်ပြန်သည်။</p> <p>ဖန့်ချန်၏ နောက်ထပ်ခေါက်ဆွဲပွဲ မရောက်လာခင်မှာပင် သူမသည် စားသောက်ပြီးသွားကာ ထိုင်ရာမှထ၍ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး အောက်ထပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ချထားခဲ့ကာ ရှောက်ပန်းနောက်သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး "</p> <p> </p> <p>ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင်သည် လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ဤလူမှာ တကယ့်ကို လက်ဖွာလွန်းလှသည်။</p> <p>ရန်ချွန်းခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲတည်းအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပေးခဲ့သည်လော။</p> <p> သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ချက်ချင်းပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မည်သူမျှ မမြင်အောင် ဟန်ဆောင်နေလိုက်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရှောက်ပန်းသည် အလွန်ပင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသည်။</p> <p> သို့သော် သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း ထိုလူကြီးသည် သူမ၏နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် အမြဲရှိနေပြီး လုံးဝ ဖယ်ထုတ်၍ မရချေ။</p> <p> </p> <p>​"ကျမနောက်ကို ထပ်မလိုက်နဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းက ခြေဆောင့်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဆက်လက် တိုးဝှေ့ပြေးလွှားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​မကြာမီ သူမသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> ခြံဝင်း၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပသော သားရဲရုပ်တုကြီး နှစ်ခုရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖျန်ယောင်ကွမ် လား... ဪ... သူမအစ်ကိုက ဒီမှာ ကျင့်ကြံနေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> တစ်ဖက်လူ ထပ်မပြေးတော့သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ကြီး လိုက်လာတာလား ခဏနေ ကျမအစ်ကို ထွက်လာရင် သူ့ကို အကုန်ပြောပြလိုက်မယ်၊ ဦးလေးတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းသည် ဖန့်ချန်က မထွက်သွားဘဲ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စကားဖြင့် ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းအစ်ကို ထွက်လာရင် ဦးလေးက မင်းအစ်ကိုနဲ့ စကားပြောမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျမအစ်ကိုနဲ့ ပြောလည်း မရဘူး။ ဒါက ကျမအဖေ ပေးခဲ့တာ၊ ရှင့်ကို လုံးဝ မရောင်းဘူး။ ကျမအစ်ကိုလည်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး "</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဖျန်ယောင်ကွမ်အတွင်းမှ လူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာကြသည်။</p> <p>ထွက်လာသော လူငယ်အမျိုးသား အမျိုးသမီးတိုင်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ဝန်းကျင်တွင်သာ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်းသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် လည်ပင်းရှည်အောင် ရှာဖွေနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူရိပ်တစ်ခုမှာ ဖျန်ယောင်ကွမ်အတွင်းမှ ဒယိဒယိုင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> ထိုသူမှာ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်နေကာ ပါးစပ်ထောင့်တွင်လည်း သွေးစများ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကန်ကျောက်လိုက်သောသူက နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်နင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှောက်ပန်းသည် အမြီးနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူငယ်လေး၏ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ကာ တစ်ဖက်လူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်၍</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ကျမအစ်ကိုကို ရိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒါ မင်းအစ်ကိုကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ။ ကျောင်းလခ မပေးနိုင်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီမှာ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး နေနေတာလဲ ငါ့အဖေ ဖွင့်ထားတဲ့ ဖျန်ယောင်ကွမ်ကို တာအိုကျောင်းတော်လို့ မှတ်နေလား မင်းအစ်ကိုက ငါတို့ဆီမှာ ကျောင်းလခတွေ အများကြီး ကြွေးတင်နေပြီ။ အမြန်ဆုံး အကြွေးဆပ်ဖို့ ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အိမ်အထိ လိုက်နှောင့်ယှက်မှာ "</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အနားရှိ ကျောင်းသားများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> ဖူးရောင်နေသော လူငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရနေပုံရပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ထရပ်လိုက်ကာ ရှောက်ပန်းကို ခေါ်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ ဒေါသမပြေသေးဘဲ ဓာတ်ငါးပါး နိယာမ ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်ကို သုံးလိုက်ရာ သစ်သားစွမ်းအားများမှာ နွယ်ပင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ရိုက်နှက်ရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လူငယ်လေး သတိပြုမိသွားချိန်တွင် နိယာမစွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။</p> <p>သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ရှောက်ပန်းကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ထိုနွယ်ပင်ရိုက်ချက်ကို အလူးအလဲ ခံယူရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံး မိမိတို့ထံသို့ နွယ်ပင်ကြီး ပြေးဝင်လာသည်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုနွယ်ပင်မှာ ရုတ်တရက် နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက်တွင် ရှောက်ပန်းသည် သူမနောက်သို့ အမြဲလိုက်နေသည့် စိတ်ပျက်စရာ ဦးလေးကြီး သူတို့ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"သူတင်နေတဲ့ ကျောင်းလခ ဘယ်လောက်လဲ၊ ငါ ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် တိုက်ခိုက်လိုက်သောသူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p>


Save