Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အနီရောင်ဝတ်ရုံများနှင့် ရေချိုးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သိနားလည်စွာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြသော်လည်း မြောက်ပင်လယ်မှ လူများမှာ အနေရခက်သော အပြုံးများကို အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြနေရပြီး အေးစက်သော ချွေးများက သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စီးကျနေကာ သူတို့၏ အပြုံးများကို အလွန် အရုပ်ဆိုးစေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြောက်ပင်လယ် မျိုးနွယ်စုနဲ့ ငါ့မှာ အတော်လေး သမိုင်းကြောင်း ရှိခဲ့တယ်။ အခုကစပြီး အတိတ်က နာကြည်းမှုတွေ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ စကားများ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပျံလာပြီး လူအုပ်ကြီးမှာ နန်းတော် လေဟာနယ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ရွင်ဟိုင်သည် အနေရခက်စွာ ရယ်မောနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သော်လည်း သူ၏အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာလေသည်။ နန်းတော် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အရိုးစု အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ကာ သူ မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အခု ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက သူတို့ရဲ့ ဒေါသကို ငါတို့အပေါ် သေချာပေါက် ပုံချလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွင်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြွင်းအကျန်တွေကို ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုဆီ ငါ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးမယ်။ မင်း ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်ကို သွားပြီး ဒီကိစ္စကို ပင်လယ်ဧကရာဇ်ဆီ အသေးစိတ် သတင်းပို့လိုက်။</p> <p> </p> <p> ပင်လယ်ဧကရာဇ်က ဝင်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိရင် အရာအားလုံးက လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ မြောက်ပင်လယ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက အရမ်းတော့ မောက်မာလို့ မရဘူးမို့လား… ပင်လယ်ဧကရာဇ်က ဒီတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒီလို မျှော်လင့်ပါတယ်။ လီယွင်ရှောင်က ဒီလောက်အထိ ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလူကို အနာဂတ်မှာ လုံးဝ အထင်သေးလို့ မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွမ်ရှန်းနှင့် လီယွင်ရှောင်တို့၏ ကိစ္စကို သူ အသိဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ သူ့အား တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ အားလုံးမှာ မှောင်မိုက်သော အမူအရာများ ရှိနေကြလေသည်။ သမုဒ္ဒရာများတစ်လျှောက် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ကိုင်စွဲထားပြီး လုံးဝ နာခံမှုကို အမိန့်ပေးနိုင်သော ဤတော်ဝင်များသည် ဤတကယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်များ အရှေ့တွင် သာမန် သေမျိုးများနှင့် မကွာခြားလှချေ။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများသည် အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကာ ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ယံကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ခရီးပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား အတွင်းတွင် လှပသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်များ ရှိပြီး ရာသီဥတုမှာ သာယာပြီး နေသာကာ ကမ္ဘာမြေမှာ ထာဝရ စိမ်းလန်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေစီးသံများ ထွက်ပေါ်နေသော စမ်းချောင်းငယ်လေးနှင့် ၎င်း၏ မြူခိုးစွမ်းအင်များ ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေမှုက စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို လန်းဆန်းစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင့်မြတ်ပြီး ကောင်းချီးပေးခံရသော နယ်မြေတွင် နန်းတော်တစ်ခု လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ဒြပ်စင်အမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းကာ လေထဲတွင် ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ပြီး ဤလှပသော နေရာတွင် ဆင်းသက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း မဟာနယ်မြေနတ်ဘုရားကျမ်းအပေါ် သူ၏နားလည်မှုမှာ များစွာ ပိုမို နက်နဲလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ဧကရာဇ်ပေါင်လွန်က ရှေးဟောင်းမဟာနတ်ဘုရားကျမ်း အကြောင်းကို ပြောခဲ့ကတည်းက မဟာနယ်မြေနတ်ဘုရားကျမ်းသည် ရှေးဟောင်းမဟာနတ်ဘုရားကျမ်းနှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်သော ကျမ်းလေးစောင်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားမှာ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီး စတင်ဖြစ်တည်ချိန်ကတည်းက မွေးဖွားလာသော ကောင်းကင်နတ်ဘုရား လက်နက်တစ်လက် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခေတ်က နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ပင်လျှင် သူ ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ်နတ်ဆိုးလက်နက်များနှင့်သာ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ယူနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p> နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားသည်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>မဟာနယ်မြေနတ်ဘုရားကျမ်း ဟုခေါ်သောအရာမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကျောက်ပြား၏ ကျမ်းစာ မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ ထိုခေတ်က အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များက နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားကို မောင်းနှင်ရန် ဤနတ်ဘုရားကျမ်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ "<strong>မဟာနယ်မြေနတ်ဘုရားကျမ်း</strong>" ဟု အမည်တွင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား၏ တည်ရှိမှုမှာ ထာဝရကာလကဲ့သို့ ရှည်လျားသော်လည်း မဟာနယ်မြေနတ်ဘုရားကျမ်းမှာ ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အားကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုအပေါ် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို စုဆောင်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ယွင်ရှောင်သည် နတ်ဘုရားကျမ်း၏ အံ့ဖွယ်များကို အများစု ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ပြီး သဲများကို မျှော်စင်တစ်ခုအဖြစ် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း စုစည်းနိုင်ကာ ဘာမှမရှိခြင်းကို တစ်စုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား၏ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>" ဒီဟာမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့ အဲဒါကို ဘယ်လို ရှာဖွေရမလဲ… ပြီးတော့ ဝိညာဉ်က အသက်ရှင်နေလား သေနေလားဆိုတာကို ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ။ အဲဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာဆိုတော့ သေတောင် သေနေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ယုတ်မာစွာ တွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နောက်လှည့်လိုက်ရာ သူသည် နန်းတော်အတွင်းတွင် ပေါ်လာလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပြခန်းများနှင့် မျှော်စင်များကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ နန်းတော်များကဲ့သို့ပင် လိမ်ကောက်နေသော စင်္ကြံများ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာလေသည်။ ယွင်ရှောင်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးမှ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်"</p> <p> </p> <p>သူမမှာ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ အနားယူနေခဲ့သော တင်းလင်အာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပိန်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာသည် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်များက သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝဲတက်လာလေသည်။ သူမသည် အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ညီမ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဦးဆောင်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် အလွန် သန်မာလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်က ညီမလေးရွှေရှန်းကို လာကြည့်တာ မဟုတ်လား။ အခု သူမရဲ့ အခြေအနေက အရမ်း တည်ငြိမ်နေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် စင်္ကြံများကို ဖြတ်သန်းကာ ယှဉ်တွဲ လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး ဘေးဘက် ခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းတွင် ဧရာမ ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် လှည့်ပတ်နေပြီး ၎င်းမှာ ကြာပလ္လင် ဖြစ်သည်။ ကြာပလ္လင်ပေါ်တွင် ရွှေရှန်းသည် သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ခေါင်းအောက်တွင် ထားကာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး အလွန် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သေချာ စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် ရွှေရှန်းသည် ကြာပလ္လင်နှင့် လုံးဝနီးပါး ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။ ယွမ်ချီ၏ အတက်အကျများနှင့် ကြိမ်နှုန်းများမှာ လူနှင့် ပစ္စည်းတို့ အတူတကွ ရှိနေရန် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ လုံးဝ ကိုက်ညီနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများက ရွှေရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတားအဆီးမရှိ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကြာပလ္လင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လှိုင်းထနေကာ နွေဦးရေကဲ့သို့ ဆောင်းဦးလှိုင်းများကဲ့သို့ လှိုင်းတစ်ခုစီတိုင်းက ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်းချမ်းမှု ယူဆောင်လာပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လှိုင်းများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် လေဟာနယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလာရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်... အစ်ကိုရော ခံစားမိလား။ ဒီထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ လက်နက်က ထူးထူးခြားခြား အံ့ဖွယ်ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ ညီမလေးရွှေရှန်းကို ညီမ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေတုန်း ဒီလက်နက်ရဲ့ အတက်အကျအောက်မှာ ညီမရဲ့ ခွန်အားတွေ အများကြီး တိုးတက်လာတယ်။ ဒါက စိတ်ကူးလို့တောင် မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကြာပလ္လင်က ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက်ဖြစ်ပြီး အဲဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့ဖွယ်ကောင်းပါတယ်။</p> <p> </p> <p> မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ်ကို အဆင့်ဖောက်ထွက်တော့မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံး အမြှေးပါးလေး တစ်လွှာပဲ ကျန်တော့တာ။ ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်က ညီမကို ကူညီပေးမှာလား။ ကောင်းကင်ကိုးပါးနယ်ပယ်ကို အဆင့်ဖောက်ထွက်ဖို့က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဥပဒေသတွေကို ညီမကိုယ်တိုင် နားလည်ဖို့ လိုတယ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာမှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။ သူမသည် အတင်းအဓမ္မ ဉာဏ်အလင်းရစေသော နည်းလမ်းတချို့အကြောင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သိုင်းပညာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ကြီးမားစွာ ပျက်စီးစေသော နတ်ဆိုးပညာရပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူမက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်အာက ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုကတစ်ဆင့် အဆင့်ဖောက်ထွက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ညီမမှာ အားထားစရာ ဘာမှမရှိသလို အခု စိုးရိမ်စရာလည်း ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် သိုင်းပညာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ပိုပိုပြီး ရှေ့ဆက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှောင်သည် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းကို ကူညီဖို့ ငါသုံးတဲ့ နည်းလမ်းက ကောက်ကျစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ဆိုးသွမ်းတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက လမ်းညွှန်မှု သက်သက်ပါပဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုနဲ့ စုဆောင်းမှု မရှိရင် ငါ ဘယ်လောက်ပဲ လမ်းညွှန်ပေးပေး အလကားပါပဲ။</p> <p> </p> <p>မင်းက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပါ၊ မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို မင်း ဖယ်ချနိုင်ရင် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်မှာ မင်း သေချာပေါက် အောင်မြင်မှု အကြီးကြီး ရမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပြုပြင်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာကြပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စီးကျနေပြီး ရေပေါက်လေးများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပန်းထွက်နေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်သို့ စီးဆင်းလာလေသည်။ ၎င်းအတွင်းတွင် ရှိနေခြင်းက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားရစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာသည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်ရဲ့ မြင့်မြတ်လက်နက်က ပိုပိုပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းလာတယ်။</p> <p> </p> <p>ကနဦး လွင်တီးခေါင်မြေကနေ အခု တက်ကြွတဲ့ သက်ရှိအထိ အဲဒါက အမြင့်မြတ်ဆုံး တောင်တန်းတွေ မြစ်တွေ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းတွေနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်အာက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမြင်နဲ့ မျက်ကန်းဖြစ်နေတာပါ။ လူတိုင်း ကျင့်ကြံဖို့အတွက် နေရာအနည်းငယ်မှာပဲ ကျောက်ပြားတစ်ခုလုံး အတွင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ငါ စုဆောင်းထားတာပါ။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးက အခြေခံအားဖြင့် လွင်တီးခေါင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ သိပ်မပြောင်းလဲသေးပါဘူး။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက ဘယ်တော့ တကယ့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါက တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာနေတာပဲလေ… ပြီးတော့ ပိုပိုပြီး ကောင်းလာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ယှဉ်တွဲ ရပ်နေကြရာ တောင်လေပြေမှာ အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေလေသည်။ သူတို့ မသိလိုက်မီတွင် သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နီးကပ်လာကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူငွေ့ကို ခံစားလိုက်ရကာ နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ယင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် မတ်မတ်ထားကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ငါ မေ့တော့မလို့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ အဲဒီ အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာသည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အရှေ့ရှိ မိန်းမပျိုကို ကြည့်ကာ ယွင်ရှောင်သည် တင်းလင်အာမှာ ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီး သူမကို ပိုမို မြတ်နိုးသင့်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲမှ အနှောင့်အယှက်များကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက် မင်းဆက်ခေါင်းလောင်းသည် သူ့လက်ဖဝါးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒေါင်"</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံလှိုင်းများမှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ကာ တောင်ထိပ်မှ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ အတွင်းစွမ်းအင်များမှာ ခေါင်းလောင်းသံ၏ ကြိမ်နှုန်းနှင့်အတူ တုန်ခါနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောင်တန်းများမှာ အသံလှိုင်းများထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ရေတံခွန်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားလေသည်။ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးနှင့် သဘာဝတရားတို့သည် တင်းလင်အာနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ အတားအဆီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျယ်ပြောလှသော လမ်းမကြီးတစ်ခု သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဆန့်တန်းနေလေသည်။ တာအိုနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော စည်းမျဉ်း မှော်စာလုံးများ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွားသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို လုံးဝ သတိမထားမိချေ။</p> <p> </p> <p><strong>ငါက လောကရှိ သစ်ပင် ဒါမှမဟုတ် မြက်ပင်တစ်ပင်နဲ့ တူပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြီးထွားလာတယ်။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ပန်းတစ်ပွင့်က ကမ္ဘာတစ်ခု မင်းဆက်တစ်ခုက ရာစုနှစ်တစ်ခု။</strong></p> <p> </p> <p>သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တင်းလင်အာသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မဖွင့်မီ ထာဝရကာလတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဧကရာဇ် အရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိဘူး။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းလောင်းက သုံးကြိမ် မြည်သွားတယ်၊ အသက်ကိုးရှိုက်စာ အချိန်ကြာတယ်"</p> <p> </p> <p>"အသက်ကိုးရှိုက်စာ အချိန်... ခဏတာ အိပ်မက်တစ်ခု... ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာ၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အခြေအနေက အရမ်း ကောင်းတယ်၊ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဒီအခြေအနေနဲ့ အတော်လေး ကိုက်ညီတယ်။</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဖြစ် အဆင့်တက်တာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့သူတွေထက်တောင် ပိုပြီး ခိုင်မာသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာက အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ခံမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာက တကယ်ပဲ အဲဒီလို အပြောင်းအလဲနဲ့ အတော်လေး ကိုက်ညီပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ စကားမှားပြောမိသွားကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး တောင်းပန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>တင်းလင်အာသည် ညင်သာစွာ ပြုံးကာ ယွင်ရှောင်ကို ကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင် ပြောတာ မှန်ပါတယ် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူတို့ မသိလိုက်မီတွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိကပ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>စီးဆင်းနေသော ရေအသံနှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရနံ့တို့က ယွင်ရှောင်၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် မတွန်းလှန်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော ဆံပင်များက သူ့လက်နှင့်အတူ ကျဆင်းလာပြီး ရနံ့ထုပ်လေးမှာ တိတ်တဆိတ် ဖြေလျော့ခံလိုက်ရကာ ပိုးသားခါးပန်းမှာ ညင်သာစွာ ပြေလျော့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် တောင်တန်းများကို ပါးလွှာသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ ကျယ်ပြောလှ၏။</p> <p> </p> <p>ဆည်းဆာအလင်းရောင်က တောင်ထွတ်များကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကြည်လင်သော ရေပြင်များနှင့် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်များ ဆန့်တန်းနေကာ အရုဏ်ဦး၏ နက်ရှိုင်းသော အအေးဒဏ်တွင် ပုံရိပ်များသည် အနီရောင် ဝတ်ရုံများဖြင့် ရေချိုးနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် အချိန်များ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခု တောင်ထိပ်မှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကာ ထိတ်လန့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် တစ်ဦးတည်းသာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် တောင်ထိပ်မှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး နှင်းပေါက်လေးများက မွှေးကြိုင်သော ဖုန်မှုန့်များကို တွယ်ကပ်နေကာ ညနေခင်း လေညင်းလေး တိုက်ခတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု အောက်သို့ ထွန်းလင်းလာပြီး မက်မွန်ပန်းများကဲ့သို့ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အနီရောင် အစက်အပြောက်များကို လင်းထိန်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် သူတို့၏ ရင်းနှီးသော အခိုက်အတန့်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသောအခါ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပန်းတွေက ပန်းတွေ မဟုတ်ဘူး မြူတွေက မြူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က နွေဦး အိပ်မက်တစ်ခုလို ရောက်လာပြီး ခဏတာပဲ ကြာတယ်၊ ပြီးတော့ မနက်ခင်း တိမ်တိုက်တွေလို ထွက်သွားပြီး ခြေရာ တစ်ခုမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကဗျာကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ယွင်ရှောင်သည် အနည်းငယ် အရှက်ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တင်းလင်အာကို မြင်တွေ့ရန် မသင့်တော်ဟု ယူဆသဖြင့် သူ့လက်များကို ခါယမ်းကာ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောသည် မြောက်ပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ လူဆယ်ဦးကျော်နှင့်အတူ အပြေးအလွှား သွားနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပင်လယ်ပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမှာ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်လှုပ်သွားကာ ပင်လယ်ရေများ ခန်းခြောက်သွားပြီး မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အချင်းဝက်အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံး သုတ်သင်ခံခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရသော်လည်း ပညာရှင်တစ်ဦး၏ နတ်ဘုရားအာရုံအောက်တွင် ဤနေရာရှိ ကွာခြားချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု ဖြစ်သည်။ မိုင်တစ်ရာအတွင်းတွင် သက်ရှိသတ္တဝါများ မရှိသေးချေ။ ပင်လယ်ရေနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ မျောပါလာသော ပင်လယ်သတ္တဝါများ အားလုံး သေဆုံးသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီပင်လယ်ရေထဲမှာ ကမောက်ကမ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်၊ အဆိုးရွားဆုံးကတော့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နဲ့ အဆိပ်စွမ်းအင်တွေပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာမှ ပေါက်ရောက်မှာ မဟုတ်သလို ဘယ်ငါး ပုစွန်မှ အသက်မရှင်နိုင်မှာ စိုးမိတယ်”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save