Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးစွယ်အိမ်တော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ဟုတ်လား။ သခင်လေးယွင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ပြန်ဖြေတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရုတ်တရက် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာလေသည်။ သူသည် သူတို့၏ အရှေ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက အရှင်ယွင်ရှောင်လား"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှောင်သည် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစွယ်အိမ်တော်က မျက်လုံးတွေ နားတွေ တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ အချိန်ခဏလေး အတွင်းမှာတင် ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ အရှင်ယွင်ရှောင်ပဲ။ ကျွန်တော်က နဂါးစွယ်အိမ်တော်က သတင်းစကား ပို့ပေးတဲ့သူပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အခုလေးတင် တွေ့ခဲ့တာ။</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော့်ရဲ့ စံအိမ်တော်ကို ခင်ဗျား လာရောက် တွေ့ဆုံနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အိမ်တော်သခင်က မျှော်လင့်နေတာ နေ့ရက်အတော်ကြာနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မသွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဖို့ စံအိမ်တော်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စည်းရုံးခဲ့ပြီး တစ်နေ့ကို နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ မနားတမ်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ခင်ဗျား ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို အမြန်ဆုံး သိနိုင်ခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ကျွယ်ထျန်းဟန်နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပါဘူး။ သူက ငါ့ကို ဘာလို့ ရှာနေတာလဲ။ သူ ငါ့ကို သတ်ချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး အနေရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ခင်ဗျား နောက်နေတာပဲ။ အိမ်တော်သခင်က ခင်ဗျားကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ကြားတာပါ၊ ပြီးတော့ အရှင်ယွင်ရှောင် လာရောက် လည်ပတ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ ဒီလိုမှတော့ အကြွင်းမဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ ဘူးသီးထဲမှာ တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ရှိ ခွန်အားဖြင့် သူသည် လောကရှိ မည်သည့်နေရာကိုမဆို အလိုရှိသလို သွားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားမှာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ယွင်ရှောင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခြင်းက ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ပြောင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ အလျင်အမြန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လမ်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည်လည်း ဝူတာချန်၏ ကိစ္စများကို စုံစမ်းရန် နဂါးစွယ်အိမ်တော်သို့ သွားချင်နေခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ကျွယ်ထျန်းဟန်ကို အာရုံစိုက်ရန် သူ့တွင် အချိန်ရှိမည် မဟုတ်ချေ。</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကို နဂါးစွယ်အိမ်တော်၏ နေအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားရာ တာဝန်ခံက ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကာ အာဏာပိုင်များကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အခြေစိုက်စခန်းရှိ လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် ဧရာမ ကျွန်းကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ တောင်မြင့်ကြီး တစ်တောင်နှင့် တူလေသည်။ အထက်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်စောင်းတွင် အဆောက်အဦး အစုအဝေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကောင်းကင်တောင်တန်း၏လုံမျိုးနွယ်စုနှင့် အနည်းငယ် တူသော်လည်း တူညီသော ခမ်းနားထည်ဝါမှုတော့ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစွယ်အိမ်တော်ကို ဧရာမ နဂါးစွယ်တစ်ခုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတယ်လို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီကျွန်းက အရမ်း သာမန်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံက ကိုယ်တိုင် လာပို့ပေးပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ နဂါးစွယ်ကို လောကမှာ ဘယ်နေရာမှာ ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။ နဂါးစွယ်တွေက တကယ် ရှိပါတယ်၊</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အဲဒါက နဂါးစစ်တစ်ကောင်ရဲ့ သွားတွေလို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒါ အမှန်လား အမှားလားဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ အဲဒါက ကျွန်တော့်စံအိမ်တော်ရဲ့ ရတနာပါ"</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်တစ်ကောင်ရဲ့ သွားလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မှင်တက်သွားလေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ တကယ်ပဲ နဂါးစွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပါက ဤအရာမှာ ရိုးရှင်းသော နဂါးရတနာ တစ်ခုသာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>နဂါးရတနာဟုခေါ်သောအရာမှာ ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှ နဂါးများ၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းနဂါးစစ်တစ်ကောင်၏ အကြွင်းအကျန်များမှာ တူညီသော အဆင့်တွင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ နဂါးစွယ်ကို သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်။ အဲဒါက တကယ်ပဲ နဂါးစစ်ဆီက တစ်ခုခုဆိုရင် အဲဒါကို လုယူလိုက်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏အသံကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဉ်ကျေးပါ။ ငါတို့ အားလုံးက ပညာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ လူတွေပါ။ '<strong>လုယူတယ်</strong>' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အဲဒီလောက် လွယ်လွယ် မသုံးပါနဲ့။ အဲဒီအစား <strong>'ငှား'</strong> လို့ ရပါတယ်ကွာ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အဲဒါကို ငှားလိုက်။ အဲဒါက တကယ်ပဲ နဂါးစွယ်တစ်ခုဆိုရင် နှစ်တစ်ရာလောက် ငှားလိုက်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ အဟန့်အတားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီး အဆင့်ဖောက်ထွက်ရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု လိုအပ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးစစ်ရတနာမှာ နဂါးနယ်မြေတွင် ရှိနေမည်ဟု သူ မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သိုလှောင်ရန် လေဟာနယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူ့ကို များစွာ စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ စံအိမ်တော်က စကားပြောရတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူလောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... သခင်လေးယွင်ရှောင် မင်းကို အရမ်း လွမ်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ ပုံရိပ်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အောက်သို့ ပျံဆင်းလာကာ ယွင်ရှောင်ကို ချက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။ သူသည် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး သူ့ကို တားရန် လက်လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ အရင်ဆုံး ရှင်းပြကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။ သူက ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်ရှောင်က စကားနည်းတဲ့သူဆိုတော့ ငါ တည့်တည့်ပဲ ပြောပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါနဲ့အတူ စံအိမ်တော်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူသည် ယွင်ရှောင်နှင့် စုလျန်ရီတို့၏ လက်များကို ဆွဲကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်း၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်တစ်ခုမှာ တိမ်တိုက်များထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် တန်ဖိုးကြီးမားသော ဝိုင်မျိုးစုံနှင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးများဖြင့် စားသောက်ပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် နှုတ်ဆက်စကား မပြောဘဲ ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ဝိုင်ခွက် အများအပြား ငှဲ့သောက်ရင်း အဆက်မပြတ် သက်ပြင်းချနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် စုလျန်ရီတို့သည် အောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ညာဘက်တွင် လှပသော အမြွှာ ညီအစ်မ တစ်စုံက ခြံရံထားလေသည်။ ညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေပြီး ညီအစ်မများ၏ တိုးညင်းသော ငိုရှိုက်သံများကို ကြားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှောင် ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။ သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ခင်ဗျားကို ဘာက ဒုက္ခပေးနေတာလဲ။ ဝူတာချန်ကြောင့်များလား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်သို့ ဝိုင်အများအပြား ဖိတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ် မှန်တယ်။ သခင်လေးယွင်ရှောင်က တကယ်ကို ပရောဖက် တစ်ပါးပဲ။ အခု ဝူတာချန် ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို သခင်လေး သိလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>မင်းက မင်းရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကိုတောင် ငိုပြီး လာခိုင်းထားသေးတယ်။ ငါက ဒါကိုတောင် မခန့်မှန်းနိုင်သေးဘူးဆိုရင် ငါ အလုံအလောက် မထက်မြက်လို့များလား။</strong></p> <p> </p> <p>သူသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူတာချန်က ခင်ဗျားရဲ့ သမက်လေဗျာ... သူ့အကြောင်း ကျုပ်ကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ပျောက်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ် သေသွားတာလား။ ဟူး... ဟူး... ငါ့ရဲ့ ချစ်ရတဲ့ သမီးနှစ်ယောက် နေ့တိုင်း ငိုနေတာကို မြင်ရတော့ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"အီး...."</p> <p> </p> <p>လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သူမတို့၏ မျက်နှာများကို ပဝါများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ထပ်မံ ငိုရှိုက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနေ့က တိမ်တိုက်အစီအရင် အတွင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သခင်လေးယွင်ရှောင်က ငါ့ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အကုန် ပြောပြနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနေ့က အစီအရင် အတွင်းမှာ သူ့ကို ကျုပ် မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့ကို သွားရှာခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ တစ်နည်းပြောရရင် သူက အစီအရင်ထဲ ဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူ့ဘာသာ ပျောက်သွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့ဘာသာ ပျောက်သွားတယ် ဟုတ်လား။ သခင်လေးယွင်ရှောင်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ သူ အသက်ရှင်နေလား သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အဖြေပေးခြင်းကို ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ သေသွားတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ သူ ပျောက်သွားတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်အတွက် စိတ်ပူနေတာလား အရှင်ကျွယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ရဲ့ နဂါးစွယ်အိမ်တော်ရဲ့ သမက်လေ။ ငါ ဘယ်လို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ နဂါးစစ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီအခြေအနေမှာ သူ့ကို သတ်နိုင်တဲ့လူ သိပ်မများပါဘူး။ ကျုပ်အမြင်အရဆိုရင် သူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားဖို့ အလားအလာ အများဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ ထွက်ပြေးသွားတာလား..."</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မသေချာမှုများဖြင့် လင်းလက်နေပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သမီးနှစ်ယောက်မှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစ်မဖြစ်သူက ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါတို့ ညီအစ်မတွေကို ရွံရှာနေတာထင်တယ်။ သူ ပြောခဲ့တာတွေ အားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေချည်းပဲ။ သူက လူလိမ် လုံးဝ လူလိမ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ဖက်ကာ အသည်းကွဲစွာ ငိုကြွေးနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး စားပွဲကို သူ့လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငိုနေတာကို ရပ်လိုက်တော့။ ငါ သူ့ကို နင်တို့ဆီ သေချာပေါက် ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျွယ်ထျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူတာချန်နဲ့ သခင်လေးယွင်ရှောင်ကြားမှာ ဘာဆက်သွယ်မှု ရှိလဲ... ပြီးတော့ သူက မင်းလို ဘာလို့ ဟန်ဆောင်ရတာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျုပ်လည်း အရမ်း သိချင်နေတယ်။ အသံထွက်ပြောရတာ ထူးဆန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ယုံရှန်းမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရိုးရှင်းလို့လား။ အရှင်ကျွယ်က သူ့အကြောင်း ဘာမှ မသိဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်ရတဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို သူ့နဲ့ ဘာလို့ ပေးစားခဲ့တာလဲ။ ကျုပ် လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် အလွန် သံသယဝင်နေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားမှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ယုံရှန်းမြို့တော်မှာ သူ အခုလောက် အားမကောင်းခဲ့တာ သေချာတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားက ဒီကာလအတွင်းမှာ တိုးလာတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အဲဒီ နဂါးစစ်ခန္ဓာကိုယ် နဂါးမျိုးဆက် တစ်ယောက်ကပဲ အဲဒါကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါ နှစ်ခုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ဓမ္မခန္ဓာ အကြောင်းကို မင်းလည်း သိထားပြီဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ပင်မခန်းမမှ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူတို့သည် စံအိမ်တော်အတွင်း နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး စင်္ကြံများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လျှို့ဝှက် အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး ယွင်ရှောင်နှင့် စုလျန်ရီတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လန့်ဖြတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအရာမှာ ဧရာမ နဂါးရုပ်တုကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုင်အနည်းငယ်အထိ ဆန့်တန်းနေကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်းမှာ အတုဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်တီးဖို့ ခင်ဗျားမှာ ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒါကို လုပ်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက နဂါးစွယ်အိမ်တော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလို ပြောလို့ရပေမဲ့ လုံးဝတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနဂါးခန္ဓာကိုယ်က အချိန်အကြာကြီး ကတည်းက တကယ်ပဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ...</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို လူ့လက်နဲ့ ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကို သဘာဝတရားရဲ့ စွမ်းအားတွေက ဖန်တီးခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဆန္ဒလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်တစ်ကောင်ကို စုစည်းဖို့ ကြိုးစားမှု ကျရှုံးသွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ နဂါးစစ်တွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကနေ ဖွဲ့စည်းထားတာဖြစ်ပြီးတော့ ခေတ်တစ်ခုစီမှာ နဂါးစစ်တစ်ကောင်ပဲ တည်ရှိနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း နဂါးစစ်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေကြာအောင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မွေးဖွားပေးတာက ဘာထူးဆန်းလို့လဲ။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် ဒီလောကမှာ နဂါးသလင်းကျောက်တွေ ဘယ်က ရောက်လာမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>နဂါးသလင်းကျောက်များမှာ နဂါးစစ်တစ်ကောင်ကို မွေးဖွားရန် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကျရှုံးသွားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးစွမ်းအားများ ပါဝင်သည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ရတနာများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ နဂါး၏ အရှိန်အဝါ စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏သွေးလကဲ့သို့သော မျက်ဆံများ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြည့်များက နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ၎င်းတွင် ခြေလက်များ အရိုးများနှင့် သွေးကြောဆုံမှတ်များ အားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းကို လူလုပ်ထားရန်မှာ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒီနဂါးရဲ့ အရှိန်အဝါဘာလို့ ဒီလောက် အားနည်းနေရတာလဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ ကျရှုံးသွားတဲ့ နဂါးအသွင်ပြောင်းမှုဆိုရင် ဒါက ကြီးမားလှတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲလေ"</p> <p> </p> <p>သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းကို အဆင့်များစွာ ခွဲခြားထားတယ်။ လူတစ်ယောက်က ပိုမို နက်ရှိုင်းတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်ပြီး ကျရှုံးသွားမှသာ နဂါးသလင်းကျောက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီဧရာမ နဂါးကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီး ကတည်းက ကျရှုံးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု တစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်။ နဂါးစွယ်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးက ဒီနဂါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မျက်လုံးအဖြစ် ထားရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စုဆောင်းတဲ့ ကျွန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... ဒီကျွန်းမှာ အင်မတန် အားကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ရှိပေမဲ့ အစီအရင် စွမ်းအားရဲ့ အတက်အကျတွေကို ကျုပ် မခံစားမိသလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းနေတဲ့ လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာကိုလည်း မတွေ့မိဘူး။</p> <p> </p> <p> အဲဒါက ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို အောက်ကနေ အထက်ဆီ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save