Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွားဖြူလဝန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မေးလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"သခင်လေးယွင်ရှောင် နဂါးရဲ့ပါးစပ်ထဲမှာ ဘာတွေ့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အစောကတည်းက သတိပြုမိထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ကပ်လှူသည့် ကျောက်ပြားတစ်ခုရှိပြီး ရွှေရောင်စာလုံးလေးလုံး ရေးထွင်းထား၏။</p> <p> </p> <p>"<strong>သွားဖြူလဝန်း</strong>"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။</p> <p>  </p> <p>"ဒဏ္ဍာရီက အမှန်ပဲလား။ နဂါးစွယ်အိမ်တော်မှာ နဂါးစစ်ရဲ့သွား တကယ်ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ခံစားချက်များ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ချယ်ယုံက အရိုင်းဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"ဟားဟား ငါ့အတွက် ငှားစမ်း။ မြန်မြန်ငှားလိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"ဝမ်းနည်းစရာက ဝူတာချန်က 'သွားဖြူနဲ့လပြည့်ဝန်း'ကို ယူသွားခဲ့ပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အချို့အချက်များကို မှန်းဆမိထားသော်လည်း သူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>  </p> <p>"ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းကို သူ့ကိုပေးလိုက်ရတာကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေနိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သွားဖြူလဝန်းက နဂါးစွယ်အိမ်တော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ကြာပါပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းဖို့ အစီအရင်ရဲ့ အမြူတေ မျက်လုံးအဖြစ်ပဲ သုံးခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဝူတာချန်က တောက်ပသောသွားပေါ်က နဂါးစစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မင်းတို့ အရင်ကမြင်ခဲ့ရတဲ့ နဂါးစစ်ပုံရိပ်ကို ပြသနိုင်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါကြောင့် နဂါးစစ်ဓမ္မခန္ဓာက ဖြစ်ပေါ်လာတာကိုး။ နဂါးစစ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကြွင်းအကျန်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က အလွန်စိုးရိမ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါက ငါသိချင်နေတဲ့ အချက်ပဲ။ ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲကို အနိုင်ရဖို့အတွက် သွားဖြူလဝန်းကို သူနဲ့အတူ သယ်ဆောင်သွားခိုင်းခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ငါ့သမီးနှစ်ယောက်ကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ မသိဘူး။</p> <p> </p> <p>သွားဖြူလဝန်းကို မကြာခင်မှာ ပြန်မရှာနိုင်ရင် ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် နဂါးစွယ်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူက နဂါးစစ်ရဲ့ သွားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံနဲ့ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်ကြီးနေတာကိုး။ အဟက်ဟက်"</p> <p> </p> <p>သူ၏လေသံက လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါ တကယ်ကို ပေါ့ဆခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လုပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သမီးနှစ်ယောက်ကို သူ့ဆီ လက်ဆက်ပေးပြီး သူ့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ကြိုးစားမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက သွားဖြူထဲက စွမ်းအားကြောင့်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ အထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကို နားလည်နိုင်မှုကြောင့်လည်း ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>နဂါးစစ်တွေက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကနေ မွေးဖွားလာပြီး နယ်မြေရဲ့စွမ်းအားနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။</p> <p> </p> <p>သွားဖြူတစ်ချောင်းတည်းမှာတောင် အသန့်စင်ဆုံး ကောင်းကင်တာအို ပါဝင်နေတယ်။ အဲဒါကိုသာ နားလည်နိုင်ခဲ့ရင် အကျိုးကျေးဇူးတွေက တိုင်းတာလို့မရနိုင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများက ယွင်ရှောင့် နှလုံးသားကိုလည်း လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဝူတာချန်ကို ရှာရမယ်။ အဲဒီကောင်လေးကို ဒီအတိုင်း လွတ်သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ နဂါးစစ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်က ငါ့လို နဂါးမျိုးဆက်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဒါက စော်ကားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဝမ်းနည်းစရာက ဝူတာချန်က ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ဇာစ်မြစ်ကတောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတာ။ ဒီကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှာ သူ့ကို ဘယ်လိုရှာနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျွယ်ထျန်းဟန်က လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု နဂါး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး ပူဇော်ကပ်လှူသည့် ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားဖြူလဝန်း" ဟူသော စာလုံးလေးလုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွှင့်ပြသလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်ယောင်က တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးများကြားတွင် ကြီးမားသော သွားဖြူတစ်ချောင်း အဖွဲ့၏ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြူဖွေးနေသော အရိုးတစ်ချောင်းနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသွားက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်ပဲ။ ဒါက နဂါးစစ်တစ်ကောင်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်ဖြစ်တာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အရိုင်းဆန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဤအရာသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဤသို့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော စွမ်းအားမျိုးကို ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သောကြောင့် အတုခိုးရန် ဘယ်သောအခါမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"လုံးဝ ဖြေရှင်းနည်းမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ အခုမြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က အထူးပြုလုပ်ချက်မဟုတ်ဘဲ ဟောင်ချီကနေ တကယ်ထုတ်လွှင့်နေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်သွား၏။ သို့သော် သူ ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မိုင်ထောင်ချီ ခြေရာခံအတတ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"နဂါးစစ်ရဲ့ သွားလို အရေးကြီးတဲ့ ရတနာမျိုးဆိုရင်တော့ အထူးနည်းလမ်းတွေ လိုအပ်တာပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက သွားပေါ်မှာ အမှတ်အသားအချို့ ချန်ထားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ဝူတာချန်က ဒါကိုသိရင်တောင် သူ့မှာ ဖျက်ပစ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားမရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် သွားရဲ့တည်ရှိမှုကို ခံစားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ အမြန်လိုက်မရှာသေးတာလဲ အရှင်ကျွယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါက ပြဿနာပဲ။ ငါက ဟောင်ချီကို တိတိကျကျ ခံစားနိုင်ပေမဲ့ တည်နေရာကိုတော့ အတိအကျ မရှာနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းမှာတော့ ဝူတာချန်ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ သူက ထူးဆန်းတဲ့နေရာတစ်ခုခုမှာ သေသွားလို့ ဟောင်ချီရဲ့ တည်နေရာကို မရှာနိုင်တော့တာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက တမင်တကာ လုပ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"နေရာချထားမှုကို နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ ပညာရပ်က နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ ဝူတာချန်က ခဏလောက် နှောင့်ယှက်နိုင်ရင်တောင် အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နိုင်မှာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါထူးဆန်းနေတဲ့ အချက်ပဲ။ ငါတို့ တစ်လကျော်လောက် စောင့်ကြည့်နေတာ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ။</p> <p> </p> <p> အထူးပြုလုပ်ချက်တွေကိုပဲ မြင်ရပြီး နေရာချထားမှုရဲ့ တည်နေရာတွေကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ဒီလိုမျိုး အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး။ ဝူတာချန်က တစ်ခုခုလုပ်ထားတာပဲဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများက သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်နှင့် ဒေါသများဖြင့် လင်းလက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်ပိုက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>  </p> <p>"ခင်ဗျားပြောမှပဲ ကျုပ်တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်။ အခုတော့ ကျုပ်သေချာလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာများလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဝူတာချန်က နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်က ရတနာဆယ်မျိုးကို ယူသွားတာပဲဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟမ် ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆိုရင် ရှင်းပြလို့ရသွားပြီ။ အဲဒီ ရတနာဆယ်မျိုးထဲမှာ စကြဝဠာဓာတ်ပြားလို့ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်။</p> <p> </p> <p> အဲဒါက နေရာဒေသကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်လက်နက်ပဲ။ သွားဖြူလဝန်းက စကြဝဠာဓာတ်ပြားထဲမှာ ထည့်ထားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် တည်နေရာတွေကို လွယ်လွယ် ဖျက်ပစ်နိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ဗလာဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီအရာအကြောင်းကို ငါလည်း သိပါတယ်။ အထက်အောက် လေးဘက်လေးတန်က စကြာဝဠာကို ဖွဲ့စည်းထားတာပဲ။ အခု သခင်လေးယွင်ရှောင် ရှင်းပြမှပဲ ငါ နားလည်သွားတယ်။ ဒါဆို အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဝူတာချန်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဝူတာချန်ကိုသာ ရှာတွေ့နိုင်ရင် နဂါးစွယ်အိမ်တော်က သခင်လေးယွင်ရှောင်ကို ထာဝရ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကြွေးတင်သွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်သလို ဝမ်းသာသွားသည်။ ယွင်ရှောင် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုပဲ တောင်းဆိုပါစေ သူ သဘောတူမည်ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှောင်က သူ၏သမီးများကို ထပ်တောင်းလျှင်ပင် သူအားလုံးကို လက်ဆက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီကိစ္စကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ တိုင်ပင်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ခုံးကြားမှ အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ချယ်ယုံ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ဘေးတွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ လီယွင်ရှောင်တွင် မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သူသိသော်လည်း မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မြင်ရခြင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသော အတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် သူက ကြီးမားသော နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ နစ်မြုပ်နေသော အတွေ့အကြုံက သူ့ကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်တီးခြင်း၏ အံ့ဖွယ်အမှုထဲတွင် ရှိနေသည့်အလား လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်မှာ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်စောင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် ချယ်ယုံ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နဂါးအနှစ်သာရတစ်ခု စီးဆင်းနေပြီး သူ၏အကြေးခွံများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မိုးပြာရောင်အလင်းကို ထင်ဟပ်နေကာ သူ့ကို အသစ်စက်စက်ဖြစ်နေသည့်အလား ထင်ရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဟားဟား မင်း အဆင့်တက်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး။ ငါ အများကြီး လိုသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နဂါးရဲ့ပါးစပ်ထဲမှာ သွားဖြူတစ်ချောင်း တကယ်ရှိနေရင် အဲဒီ ဧရာမဖန်တီးခြင်းစွမ်းအားက ပိုပြီး အားကောင်းလာလိမ့်မယ်။ ငါအဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အရမ်းမြင့်မားသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ရှေ့မှ လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပြီး သူ့အထက်တွင် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သူပြောသော အဆင့်တက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဤကောင်းကင်အောက်ရှိ နောက်ဆုံးနယ်ပယ်ဖြစ်သော အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မေးလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"ဒီအရှင်သခင်က ဘယ်သူပါလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျုပ်မိတ်ဆွေ ချယ်ယုံကလည်း နဂါးမျိုးဆက်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် သူက အဲဒီ သွားဖြူရဲ့ တည်နေရာကို ခံစားနိုင်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ။ ငါသာ အရာတွေကို ခံစားနိုင်ခဲ့ရင် နဂါးစွယ်အိမ်တော်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သွားခဲ့လောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဝူတာချန်ကို ရှာဖို့ စိတ်ကူးတစ်ခုတော့ ငါ့မှာရှိတယ်။ အလုပ်ဖြစ်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဝူတာချန်ကိုသာ ရှာတွေ့နိုင်ရင် ငါ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ညင်သာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p><strong>'</strong><strong>ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး အဲဒီနဂါးသွားကိုပဲ ငါ့ကိုပေး ဟားဟား</strong><strong>'</strong></p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏အတွေးများကို သူ ထုတ်ဖော်ပြောမည်မဟုတ်ပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဝူတာချန်က နဂါးစစ်ရဲ့ ရတနာဆယ်မျိုးကို ယူသွားရင် နဂါးစစ်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာ့ဓားတစ်လက် ရှိသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည့်အလား သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း နဂါးစစ်ဓားရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခံစားနိုင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မသေချာဘူး။ အရမ်းဝေးနေရင် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဝူတာချန်က ဓားကို အသက်သွင်းရမယ်။ သူက ယူသွားပြီး မသုံးဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီလူက နဂါးမျိုးနွယ်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဆက်စပ်မှု ရှိရမယ်။ သူက နဂါးစစ်ဓားကို ရထားမှတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားအဖြစ် သေချာပေါက် သုံးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလို မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါစမ်းကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်များကို တန်ထျန်းတွင် ပူးထားကာ လျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက သူ့လက်ချောင်းများကို နှစ်ကြိမ် လှုပ်လိုက်ရာ အပြာရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ဓားနှစ်လက်ထဲသို့ မန္တာန်များ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းနေသဖြင့် ဓားများမှာ အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူတို့၏ အထက်တွင် အပြာရောင်နဂါးအရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေကာ တူညီသောပုံစံဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါ... ဒီဓား..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီနှစ်လက်ကလည်း နဂါးစစ်ရဲ့ ကမ္ဘာ့ဓားတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်သာမက စုလျန်ရီပါ အံ့အားသင့်စွာ ပါးစပ်ဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ယခင်က ကမ္ဘာ့ဓားက ကျိုးပဲ့သွားပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဓားလေးလက်အဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့တယ်။ ဒါက အဲဒီထဲက နှစ်လက်ပဲ။</p> <p> </p> <p> ဝူတာချန်က တခြားတစ်လက်ကို သန့်စင်လိုက်တာနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းမှာ တခြားနှစ်လက်က ခံစားနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလိုကိုး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် သူ၏အဖော်များအပေါ် သူ၏သဘောထားမှာ ပို၍ပင် လေးစားလာသည်။ ယွင်ရှောင်ကိုယ်တိုင် အလွန်အမင်း အားကောင်းပြီး ရတနာများစွာဖြင့် ဝန်းရံနေရုံသာမက သူ၏မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပင်လျှင် ထူးခြားသော နောက်ခံရှိပြီး ရန်စ၍ မရသောသူ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောင်စာအချိန် ကြာပြီးနောက် ချယ်ယုံက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဟန်များ ပြုလုပ်ကာ ဓားနှစ်လက်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေသည်။ သူက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဖြေမထွက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်ကျွယ် အရမ်းစိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဝူတာချန်က အဲဒီဓားကို မသန့်စင်နိုင်သေးဘူးလို့ ကျုပ်ထင်တယ်။</p> <p> </p> <p> နဂါးစစ်ရဲ့ လက်နက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သန့်စင်ဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။ ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူဖို့ အစီအရင်ရဲ့ မျက်လုံးအဖြစ် တခြားအရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါပဲ လုပ်နိုင်တော့မှာပေါ့ အချိန်ပေးရတော့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အများကြီး အိုမင်းသွားပုံရပြီး လစ်လပ်နေသော နဂါး၏ ပါးစပ်ကို ဗလာဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ အနည်းငယ် ကြောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"တခြားကိစ္စမရှိတော့ရင် အခုပဲ ခွင့်ပြုပါဦး။ ဝူတာချန်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းတစ်ခုခုရရင် အရှင်ကျွယ်ကို ပြန်လာအကြောင်းကြားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သတင်းတစ်ခုခုရရင် မင်း ငါ့ကို ပြောရမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ စကားမစပ် ပီလော့ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းတစ်ခုခုရှိရင်လည်း ကျုပ်ကို အသိပေးပါ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save