Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေပေလွှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အားကောင်းမှန်း သိသော်လည်း သူတို့သည် မာနကြီးပြီး ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်နေကြသည်။ ဝမ်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မမေ့နဲ့ ဒါက လေဟာနယ်လမ်းကြားပဲ။ မင်း ငါတို့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်ရင်တောင် ဒီလေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းစွမ်းအားကနေ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရရင် မင်းအသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို မင်းတို့အားလုံး ငါဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတယ်လို့ ထင်နေကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ယောက်လုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း အလွန်အမင်း သတိထားနေကြ၏။ အချို့မှာ တိုက်ခိုက်ရန် ပိုမိုဘေးကင်းသော အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးရန် နေရာပြောင်းရွှေ့စပြုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ဒီကို ရောက်လာဖို့ ဘယ်လို မှော်လက်နက်မျိုးကို သုံးခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါတို့နဲ့အတူ သေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ခုနစ်ယောက်က မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး"</p> <p> </p> <p>"အတူတူ ပျက်စီးရမယ်လား။ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဧရာမပုတ်သင်ညို၏ နောက်ကျောတွင် လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ယောက်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေးမှာ အလွန်အားကောင်းသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ကြေမွသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့၏ ခြေလက်များ အရိုးများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများမှာ အပြင်းအထန် ပျက်စီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖူး"</p> <p> </p> <p>"ဖူး"</p> <p> </p> <p>သွေးအန်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လူခုနစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့၏ စွမ်းအားကို ဆုံးရှုံးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဧရာမပုတ်သင်ညို၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော ဝမ်က အလျင်အမြန် လက်ဟန်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းပြီး ဧရာမပုတ်သင်ညိုကို ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ချက်ချင်းဆိုသလို ဧရာမပုတ်သင်ညို၏ အရေပြားမှာ နီညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နတ်ဆိုးစွမ်းအင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမပုတ်သင်ညိုခေါင်းမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေကာ ယွင်ရှောင်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ရှေးဟောင်းသွေးမျိုးရိုး ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ရာ ခန့်ညားပြီး အားကောင်းသော ရှေးဟောင်းနဂါးဟိန်းသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်သာမက ကြေးနီအရေခွံ ပုတ်သင်ညိုလည်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်ပြီး တုန်ခါသွား၏။ သူ၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပုတ်သင်ညို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငြိမ်ငြိမ်နေ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဧရာမပုတ်သင်ညို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကာ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ၏နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါမှာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက်ပျံသန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်မှာ ကြက်သေသေသွားပြီး လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းတို့အားလုံး အခု ယဉ်ကျေးသွားကြပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်က အသေခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ငါတို့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်… ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သတင်းအချက်အလက် တစ်စတစ်စတောင် ထုတ်ဖော်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>အခြားသူများမှာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အပြုအမူများ ရှိကြသည်။ အချို့မှာ ပြတ်သားကြပြီး အချို့မှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေကြသည်။ အချို့မှာ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေပြီး တောင်းပန်ချင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ ငါ့မှာ အခုလောလောဆယ် အားလပ်ချိန် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ လက်ငါးချောင်းမှာ လက်သည်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူက လေထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ အလင်းလှိုင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယောင်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် လွင့်တက်သွားပြီး လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်များမှာ အတင်းအကျပ် ရှာဖွေခံနေရပြီး သူက နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ရာ သွေးများမှာ သူ၏ဒွာရခုနစ်ပေါက်မှ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုတ်သင်ညို၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ခြေလက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း အရောင်မှိန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ဝမ် အရှင်ဝမ်"</p> <p> </p> <p>အခြားခြောက်ယောက်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် မကျေနပ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့ ဒေါသထွက်ကာ ဝမ်းနည်းနေကြသော်လည်း အားလုံးမှာ အကူအညီမဲ့နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထို့နောက် သူက လေထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးမှာ ပျံတက်လာပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်ဘူး အဲဒီဟာပဲ"</p> <p> </p> <p>အခြားနတ်ဆိုးတစ်ယောက်မှာ ထိတ်လန့်သွား၏။ နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ သူက ပြေးဝင်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပေး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သူ၏ဘယ်လက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဆိုးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားပြီး အဆုံးမရှိသော လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ခြေရာတစ်စတောင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်ငါးယောက်လည်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ချင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ရှေ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမှာ သူတို့အပေါ် ရေအေးတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သည့်အလား သူတို့ကို နေရာမှာပင် အေးခဲသွားစေပြီး လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ၏ညာလက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် လက်ဟန်များ ဖွဲ့စည်းကာ သိုလှောင်အိတ်ကို တို့ထိလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျံတက်လာပြီး မြွေများကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးယောက်လုံး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤအရာကို ဆုံးရှုံးသွားလျှင် သူတို့ပြန်သွားပါက သေချာပေါက် သေရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှေရောင်အလင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟက် အရေးမပါတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် လက်ရာမြောက်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောပြီး သူ့လက်ငါးချောင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သိုလှောင်အိတ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ဖဝါးမှာ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ထိလိုက်သည်နှင့် ဓာတ်လိုက်ခံရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ကွေးသွားပြီး ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်တွင် သေးငယ်သော စက်ဝိုင်းအစီအရင်သုံးခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပေလွှာပေါ်တွင် လင်းလက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ကျောက်စိမ်းပေလွှာတွင်လည်း အားကောင်းသော တားမြစ်ချိပ်တံဆိပ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သေချာစွာ လေ့လာစပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်မှ အစီအရင်သုံးခုမှာ မတူညီသော စွမ်းအားသုံးခုဖြင့် ချိပ်ပိတ်ထားသည်။ အကယ်၍ အားလုံးကို မချိုးဖျက်နိုင်ပါက အနည်းငယ်မျှ အမှားအယွင်းရှိလျှင်ပင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားငါးယောက်လုံးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က သူ၏သတ္တိကို စုစည်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်မွေ့စွာ ရွှေ့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူက သူ၏ဓားဖြင့် အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ဆုံးရှုံးသွားလျှင် သေချာပေါက် သေရမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို သိမ်းပိုက်ခြင်းက မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားလေးယောက်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးသို့ တိုးမြှင့်ပြီး တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ တာဝန်မှာ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို စောင့်ရှောက်ရန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ပါက ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့သည် တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေပြီး ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခေါင်းပင်မော့မကြည့်ဘဲ သူ၏မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ပစ်လွှတ်ထွက်သွားပြီး ဓားကိုင်စွဲထားသော နတ်ဆိုးကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ လှည့်ပတ်သွားပြီး အနီးကပ်လိုက်ပါလာသော လူကိုလည်း တစ်ဝက်စီ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးနတ်ဆိုးသုံးယောက်မှာ တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ခါနေကာ ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ငိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ဆက်လက်လေ့လာနေပြီး သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးသုံးယောက်မှာ သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် မတူဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများတွင် လုံးဝ အရေးမပါကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နေရာဒေသလေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအချိန်မှာ တစ်စတစ်စ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> နတ်ဆိုးသုံးယောက်မှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်ကာ အသက်မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သူက ခေါင်းမော့ကာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို မသဲမကွဲ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်သည့်အလား ရိုင်းစိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်ကျယ်"</p> <p> </p> <p>အခြားနတ်ဆိုးနှစ်ယောက်မှာ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား တုန်ခါသွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ အတူတကွ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့လမ်းကြားတွင် ပုံရိပ်သုံးခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်မှာ ပလ္လင်ပေါ်တွင် နောက်မှီထားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေ၏။ သူ၏နောက်တွင် နတ်ဆိုးလူနှစ်ယောက်မှာ အမူအရာမရှိဘဲ လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်စိမ်းပေလွှာလား။ ဘယ်ကျောက်စိမ်းပေလွှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ပလ္လင်ပေါ်မှ နတ်ဆိုးလူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး ယွင်ရှောင်၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို စိုက်ကြည့်ကာ စူးရှစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ရွှေပေလွှာ"</p> <p> </p> <p>သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူက သူ၏ပလ္လင်ပေါ်မှ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်မှ လူနှစ်ယောက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြေးနီအရေခွံ ပုတ်သင်ညိုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ယွင်ရှောင်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် အရှင်ကျယ်က လက်ဆန့်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ရွှေပေလွှာကို ပေး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်ရိပ်တို့ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p>  </p> <p>"သူတော်စင်အဆင့်လား။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အတော်လေးပဲ။ မင်းဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က အေးစက်သောအသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ရှေ့တွင် သတိမထားမိဘဲ ပေါ်ထွက်လာကာ ရွှေပေလွှာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော လက်ချောင်းများမှာ ရုတ်တရက် ခြောက်သွေ့သော အကိုင်းအခက်များကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ချက်တည်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ရွှေပေလွှာမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမှုန့်များကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းပေလွှာကဲ့သို့ပင် ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ အလင်းရောင်အစက်အပြောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြေးနီအရေခွံ ဧရာမပုတ်သင်ညိုပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးနိုင်သည်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မှော်စာလုံးများ ဖွဲ့စည်းပြီး ကြေးနီအရေခွံ ကူလန်ပုတ်သင်ညို၏ နောက်ကျောတွင် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>မှော်စာလုံးများမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆက်မပြတ် ပျံတက်နေပြီး သူ့လက်ဖဝါးများမှာ ကျောက်စိမ်းပြားများကဲ့သို့ အပြာရောင်အလင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက အော်ဟစ်ပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တွင် ဧရာမအစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏အလင်းမှာ မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ အပြာရောင်အလင်းအောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ သေလိုက်"</p> <p> </p> <p>စူးရှသောအော်သံနှင့်အတူ အရှင်ကျယ်က သူ့လက်များကို လေထဲတွင် လှည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်အလင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး ယွင်ရှောင်အပေါ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှေ့တွင် အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ပိုပို ကြီးမားလာသည်။ ၎င်းသည် လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်း၏ ဦးတည်ရာ လေဟာနယ်ဆုံမှတ်များ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကော်နှင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အပြာရောင်အလင်းမှာ စုစည်းသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင်အစက်အပြောက်များ ရုတ်တရက် အတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာကာ သူတို့အားလုံး သူ့ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စေးကပ်သော စွမ်းအားမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကိုသာမက လူတစ်ယောက်၏ ယွမ်ချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ရန်လည်း ခက်ခဲစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤ အပြာရောင်ကျောက်စိမ်းပြား၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ နယ်နိမိတ်ဒိုမိန်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအားကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့လက်ငါးချောင်းကို အတင်းအကျပ် ဖြန့်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးမှော်စာလုံးများမှာ သူ့လက်မောင်းတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ဖဝါးတွင် သေးငယ်သော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား အဖြူရောင်ဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ကြာပန်းစိမ်းဓားသိုင်း"</p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ရှောင်၏ လက်ဖဝါးမှ မီးလျှံမှာ တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်၏ နှလုံးသားမှာ ထင်ရှားသောအကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မီးလျှံများမှာ ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အပြာရောင်အလင်းအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားသည်။ အဖြူရောင်အလင်းမှာ ပိုပို ကြီးမားလာပြီး လမ်းကြား၏ ထွက်ပေါက်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကြေးနီအရေခွံ ပုတ်သင်ညိုမှာ ရုတ်တရက် လမ်းကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြာရောင်ကောင်းကင်အောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ယွင်ရှောင်အပေါ် သော့ခတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အပြာရောင်အလင်း လွင့်စင်သွားသည်နှင့် ယွင်ရှောင်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အရှင်ကျယ်က သူ့နောက်သို့ လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ အရမ်းခက်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူက သူ့လက်များကို ရှေ့တွင် ပူးလိုက်ရာ ပီပါတစ်လုံး သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ချောင်းများကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ကြိုးများမှာ လေထဲတွင် လင်းလက်နေသော အပြာရောင်အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထူထပ်သော အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ယွင်ရှောင်၏ ထွက်ပြေးနေသော အလင်းကို အတွင်း၌ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပီပါကို တီးခတ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများမှာ အသံလှိုင်းများနှင့်အတူ လှိုင်းဂယက်ထသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သေးငယ်သော မိုးစက်များနှင့် ရေခဲကျည်များကဲ့သို့ နေရာတိုင်းတွင် တဖျပ်ဖျပ် ရွာချနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အလင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့လက်သီးများကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်လက်သီးအရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်ပတ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များ ဖန်တီးကာ ဓားသွားအားလုံးကို ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင်အလင်းကွန်ယက်ပင်လျှင် စုတ်ပြဲသွားတော့မည့်အလား ယိမ်းထိုးစပြုလာ၏။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်စု ပေါ်ထွက်လာသော နေရာတွင် လူများစွာမှာ ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်နေကြပြီး ဤလူများ လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်စပြုကြသည်ကို အံ့ဩနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူသားသိုင်းပညာရှင်အချို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့ဩမှုကို ပြသနေပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်ကျယ် ဘာလို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က စူးရှစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အမြန် ဒီလူကို တား"</p> <p> </p> <p>သူ၏နောက်မှ နတ်ဆိုးပညာရှင်နှစ်ယောက်လည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်မှ အသီးသီး ပျံတက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ အလင်းကွန်ယက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလွန်အားကောင်းသော စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"သေရဲတယ်"</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သောအလင်းရောင်တစ်ခု ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက သူ၏ညာလက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းပြီး သူ၏ဘယ်လက်ကို အောက်သို့ ချထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏အဝတ်အစားများကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save