Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးကန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူသားအင်အားကြီးများမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသို့ အားကောင်းသော တိုက်ပွဲတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု၏ အရှိန်အဝါသက်သက်မျှဖြင့် သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရှေ့တိုးမည့်အစား နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး လူသားသိုင်းပညာရှင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေတစ်ရာခန့် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ထက်ရှသော ဓားပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်" ဟူသော တုန်ခါမှုနှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်"</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားမှာ စွမ်းအားတစ်ရပ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို စောင်းကြိုးတစ်ခုလုံးကို ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးနှစ်ယောက် အတူတကွ တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါတွင် သူတို့၏ လက်ဖဝါးများမှာ သံမဏိပြားကို ထိမိသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ယောက်လုံး၏ လက်မောင်းများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူတို့သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိကာ လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်လည်း ထိတ်လန့်သွား၏။ စောင်းကြိုးမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး ပီပါမှ လျင်မြန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ချောင်းထိပ်နှစ်ချောင်းပေါ်တွင် နီရဲသောသွေးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အောက်သို့ စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခြေရာတစ်စတောင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျယ်"</p> <p> </p> <p>အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိထားသော နတ်ဆိုးနှစ်ယောက်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားပြီး ခုန်ပေါက်အနည်းငယ်ဖြင့် ယိမ်းထိုးကာ လာကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ထိတ်လန့်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလူသား ထွက်ပြေးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သောအလင်းဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ သူက ပီပါကို သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ မထွက်ပြေးရင်တောင် ငါသူ့ကို မတားဆီးနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အဝေးမှ လူသားများလည်း အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာကြသည်။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အရှင်ကျယ်၏ စွမ်းအားကို သိကြသည်။ သူသည် ကမ္ဘာလောကကို လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သော သူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ထိုလူကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ထိုလူ၏ စွမ်းအားမှာ ထင်ရှားလာသည်။</p> <p> </p> <p>အားကောင်းသော လူသားတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>သာမန်ထက်ထူးကဲသော အဆင့်အတန်းနှင့် သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများသည် ဘယ်သောအခါမှ မသိမသာ သို့မဟုတ် အရေးမပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်လည်း သိချင်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အမှောင်ဖုံးနေပြီး ကြေးနီအရေခွံ ပုတ်သင်ညိုပေါ်မှ လူသုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူသုံးယောက်လုံးမှာ လုံးဝ ကြက်သေသေနေပြီး ကျောက်ရုပ်များ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လူအုပ်စု၏ မေးမြန်းသော အကြည့်များအောက်တွင် လူတစ်ယောက်က ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဂရုတစိုက် ပြန်ပြောပြပြီး မည်သည့်အသေးစိတ်ကိုမျှ မလစ်ဟင်းစေဘဲ ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်၏ မျက်နှာမှာ ပိုပို လေးနက်လာသည်။ သူက နောက်လှည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျန်တဲ့သူတွေက တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့ကြတယ်။ မင်းတို့သုံးယောက်က ဒီလောကကြီးမှာ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး နေနိုင်သေးတာလားကွ"</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ပြိုင်တည်းမှာပင် သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်ပြီး သူတို့၏ ငယ်ထိပ်များကို ရိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ခေါင်းသုံးလုံးလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အလောင်းသုံးလောင်းမှာ ဧရာမပုတ်သင်ညိုပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေစွာ လဲလျောင်းနေကြပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်များ အသည်းများနှင့် သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏နောက်မှ နတ်ဆိုးတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့တွေ့တာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲပေါ့။ ဒါဆို ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာဖို့ ပိုတောင် ခက်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လူသားများ၏ မျက်နှာများမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ နီမြန်းသော အသားအရေနှင့် ဆံပင်ဖြူများ ရှိသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလူက အရမ်းငယ်ပြီး ထူးကဲတဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ သူ့ကို စုံစမ်းဖို့ မခက်ပါဘူး။ ငါ့မှာ အခုပဲ အတွေးတစ်ခုတောင် ရှိနေတယ်။ အဲဒီလို မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒုက္ခကြီးရောက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွား၏။ သူက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲ ကျိထိုက်ချင်က ဘယ်သူ့ကို ခန့်မှန်းနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မကြာသေးခင်က ခေါင်းကြီးပိုင်းသတင်းတွေမှာ ပါနေတဲ့ လူငယ်က နှိမ်နင်းသူသိုင်းဧကရာဇ် ကူဖေးယန်ရဲ့ ပြန်ဝင်စားခြင်း ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ထူးကဲတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"နှိမ်နင်းသူသိုင်းဧကရာဇ် ကူဖေးယန်ရဲ့ ပြန်ဝင်စားခြင်းလား"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားလူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ကျိထိုက်ချင်၏ နောက်မှ လူသားများမှာ အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က စဉ်းစားဟန်ပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းပြောနေတာက အရင်က ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရှင်အိုက်ကို လှည့်ကွက်တွေ အကြံအစည်တွေသုံးပြီး အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာအကြောင်းလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အမှန်ပဲ ဒီလူပဲ။ ဘွဲ့တံဆိပ်ရ သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူဆယ်ယောက်ထဲမှာ အဆင့်သုံးနေရာမှာ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအောင်မြင်မှုတွေက သူ့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ခေါက် သူပြန်ဝင်စားပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာတယ်။ ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ သူအရင်ဘဝက အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင် ကိုယ်တိုင်ပင် တုန်လှုပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"အဟက် ဒါက အရမ်းမယုံကြည်နိုင်စရာပဲ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ရှင်ပြန်ထမြောက်တာကိုတော့ ငါယုံကြည်နိုင်လောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ဝင်စားခြင်းက အရမ်းမဖြစ်နိုင်ဘဲ ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တကယ်ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက မင်းတို့လူသားတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဉာဏ်ရည်အဆင့်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါလည်း တကယ်မယုံကြည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြပြီး ဇာတ်လမ်းတွေအများကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p> </p> <p> တချို့က ကူဖေးယန် ပြန်ဝင်စားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။</p> <p> </p> <p>တချို့က သူ့ရဲ့ တပည့် ဒါမှမဟုတ် သားလို့ ပြောကြတယ်။</p> <p> </p> <p>တချို့က ကူဖေးယန်က မွေးရာပါ သန္ဓေသားတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းယူခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီသုံးသပ်ချက်တွေက နည်းနည်းတော့ ယုံကြည်နိုင်စရာရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တစ်ခုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအသက်အရွယ်က လူတစ်ယောက်က သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါအရမ်း သံသယရှိနေတုန်းပဲ။</p> <p> </p> <p> ဒီလူက အရိုးအသက်အရွယ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ တစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမယ်။ သူတို့ရဲ့ အထောက်အထားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ရွှေပေလွှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ငါတို့ ပြန်ရအောင် ယူရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ရွှေပေလွှာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာက..."</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ငါ့ကို ဒီကိစ္စကို ဖော်ပြတဲ့ သတင်းစကားတစ်ခု ပို့ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီ ရွှေပေလွှာပေါ်မှာ ဘာရေးထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ငါ့ကို ပြောတယ်။ ရွှေပေလွှာက လပုံသဏ္ဌာန် ကန့်သတ်ချက်သုံးလွှာနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ အဲဒီလူက ချိုးဖျက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သုံးလွှာလ ကန့်သတ်ပညာရပ်က ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ခင်ဗျား ဒါကို သိစရာမလိုဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် အဲဒီလူက သေချာပေါက် မဖွင့်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ရွှေပေလွှာက အင်မတန် အရေးကြီးတယ်။ ဆုံးရှုံးသွားရင် အရမ်းရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ပြန်ရအောင် ယူရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူက မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မနိမ့်ဘူး။ ခင်ဗျား ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့အချက်က ပျံ့နှံ့သွားလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>အရှင်ကျယ်၏ မျက်ဆံများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါကြောင့် အရေးအကြီးဆုံးအလုပ်က အဲဒီလူကို ရှာပြီး အနာဂတ်ပြဿနာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က သူ၏အကြည့်အောက်တွင် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏လွှမ်းမိုးနေသော အရှိန်အဝါ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက သူ၏ဒေါသကို မပြောဝံ့ဘဲ သူ၏ဒေါသကို မျိုချပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကောင်းပြီ ငါချက်ချင်း လူတွေလွှတ်ပြီး ရှာဖွေခိုင်းမယ်။ သတင်းတစ်ခုခုရရင် အရှင်ကျယ်ကို အကြောင်းကြားမယ်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ သူတော်စင်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အရှင်ကျယ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကောင်းပြီ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိနေမှတော့ ငါဒီမှာပဲ နေမယ်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တဆွေးနွေးပြီးနောက် လူအုပ်စုမှာ ကွဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားဖြင့် ကျိထိုက်ချင်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးတွင် မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင်အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်မှာ ကျိထိုက်ချင်၏ နောက်ကျောမှ ပေတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အနီးကပ် လိုက်ပါနေသော်လည်း ကျိထိုက်ချင်က သူ့ကို လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးလုံး မိုင်ပေါင်းများစွာ မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး တောင်တန်းတစ်ခုအထက်တွင် အောက်ဘက်တွင် နန်းတော်များစွာကို မသဲမကွဲ မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ့လက်များမှာ အဆက်မပြတ် လက်ဟန်များ ပြုလုပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> တောင်တန်းပေါ်တွင် ငါးရောင်ခြယ်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းလက်သွား၏။ သူ၏ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောင်တန်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားသော်လည်း ပန်းရောင်အလင်းက သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ကြီးမားသော ခုခံမှုကို ကြုံတွေ့ရကာ ရှေ့ဆက်သွားရန် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း သစ်သားဓာတ် တောင်အကာအကွယ်အစီအရင်ပဲ။ ငါ့အတွက် အများကြီး အလုပ်သက်သာစေတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါအတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရမှာပဲ။ အဲဒါဆိုရင် အချက်ပေးသံကို ထွက်ပေါ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ငါးရောင်ခြယ်အလင်းအစီအရင်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်နေရာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အလင်းအစီအရင်များအောက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်လွှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းလာပြီး သူ၏စစ်မှန်သောပုံသဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ယွင်ရှောင်မှာ နန်းတော်တန်းရှိ စင်္ကြံတစ်ခုတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျိထိုက်ချင်က သူ၏ရှေ့တွင် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ကျိထိုက်ချင်ကို သော့ခတ်ထားသည်။ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွင်းမှ မည်သူမျှ သူ့လက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တွန့်ဆုတ်နေပုံရ၏။ သူက ရှည်လျားသော စင်္ကြံတစ်ခုတွင် အချိန်အကြာကြီး ရှေ့နောက် လျှောက်သွားနေပြီးနောက် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် သူ့လက်သီးကို မြှောက်ပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူက မထင်ရှားသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ သူ့လက်ထဲမှ လက်ဟန်များနှင့် ညှိနှိုင်းပြီး ပုံမှန်ပုံစံအတိုင်း လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လမ်းကြားတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် ခြေသုံးလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ သူက သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို ချန်ယွဲ့အိမ်တော်အတွင်းတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှာဖွေရန် မဝံ့သော်လည်း ဤလမ်းကြားထဲသို့ တိုက်ရိုက် စုံစမ်းနိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>သိချင်စိတ်ဖြင့် သူက လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လမ်းကြားအောက်တွင် လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်။ မြေအောက် မိုင်ပေါင်းများစွာ နက်ရှိုင်းသော ကျယ်ပြန့်သော နေရာတစ်ခု။ စူးရှသောအနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အန်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အမည်းရောင်သွေးစွန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ ဘာဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သွေးနံ့ဖြစ်သော်လည်း နှစ်များတစ်လျှောက် စုပုံလာမှုကြောင့် အနံ့မှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ချဉ်သောအရသာနှင့်အတူ ငါးညှီနံ့တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏အစာအိမ်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က လမ်းကြားအဆုံးသို့ လျှောက်သွားရာ အလယ်တွင် တိုင်များစွာ စိုက်နေသည်။ သူ့လက်များမှ အလင်းတန်းများစွာ ပစ်လွှတ်ထွက်သွားပြီး တိုင်များကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ကာ ချက်ချင်းဆိုသလို မီးတောက်များအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မီးတောက်တိုင်များမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုခုအတိုင်း စီစဉ်ထားပုံရပြီး သူတို့၏ အောက်တွင် အစီအရင်မျဉ်းကြောင်းများ ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အစီအရင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို မြေအောက်မှ တုန်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါစပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုကို ပြသနေသည်။ သူက သူ့လက်ထဲတွင် အလင်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ လင်းလက်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက အဖုံးဖွင့်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လတ်ဆတ်သောသွေးများ ပုလင်းမှ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် လောင်းချနေသည်။ မြေကြီးက စုပ်ယူလိုက်ပြီး တုန်ခါမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး နာရီဝက်တိတိ စီးဆင်းနေသော်လည်း မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>စူးရှသောအလင်းရောင်တစ်ခု ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားသည်။ အနံ့အရ ၎င်းသည် လူသွေးဖြစ်ကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။ ဤမျှများပြားသော သွေးရရှိရန် လူဘယ်နှစ်ယောက် သတ်ရမည်နည်း။ ထို့အပြင် နေရာမှာ သွေးခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှူး"</p> <p> </p> <p>အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ မြေကြီးမှ စူးရှသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကျိထိုက်ချင်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများမှာ ကျုံ့သွားပြီး သူက အစီအရင်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်မှာ နတ်ဘုရားအာရုံကို သီးခြားခွဲထုတ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးအတတ်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်၏ စွမ်းအားမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်တွင် အလွန်သေးငယ်သော နေရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သွေးဖြင့် ပြည့်နေသော ကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘက်ပေါင်းစုံမှ စိမ့်ဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအရာမှာ နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူပြီး နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ထက် ပို၍ သားရဲဆန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ သွေးများမှာ လှုပ်ခတ်နေပြီး နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save