Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ၊ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်၊ လျှို့ဝှက်တာအိုဆရာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ၊လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာက</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ဗွေရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာတွင် အလောင်းကောင်ပုပ်စော်နံ့ မှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအလောင်းပုံကြီးထဲတွင်မူ လူနှစ်ဦးမှာ မျက်စိကို တင်းတင်းပိတ်လျက် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အော်... ဒီနေရာက အလောင်းပုပ်နံ့ကို အသုံးချပြီး သူတို့ဆီက လူသားအနံ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာကိုး၊ ပြီးတော့ လောကီသိုင်းပညာထဲက လိပ်အသက်ရှူနည်း လိုမျိုးကို သုံးပြီး ဟန်ဆောင်သေနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရောနှောနေထိုင်ပြီး မိစ္ဆာတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားခဲ့ကြတာပဲ။</p> <p>​လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် အော့အန်ချင်စိတ်ကို အစွမ်းကုန်အောင့်အီးကာ အလောင်းပုံကြီးထဲမှ ဟန်ဆောင်သေနေသော ကိုယ်တော်နှစ်ပါးကို ကယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ပဲ သူတို့ကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ လီတာအိုဆရာ... သူတို့ နိုးလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဗျ "</p> <p> </p> <p>ကျိချင်းကိုယ်တော်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p> "လူပျိုစစ်စစ် ဆီးနဲ့ ပက်ပြီး နှိုးလိုက်ရမလား "</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကာ  အမလေး... ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကိုတောင် ခင်ဗျား စဉ်းစားမိတယ်ပေါ့။</p> <p>သူသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ  လူပျိုစစ်စစ်ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောနေတာများလား ဟု တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ မျက်နှာပျက်သွားပုံကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိချင်းဆရာတော်... ကျုပ်က နောက်နေတာပါ၊ တက်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်ရင် ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာတော့ ထိုမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> ဒါကတော့ အဆင်ပြေသေးသည်။</p> <p> သူသည် အရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လက်ဝါးကြီးများဖြင့်.....</p> <p> </p> <p>ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်နှစ်ပါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့၏ စကားများအရ တစ်ဦးမှာ ရွှေမင်  ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ ရွှေဟွေ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ လင်ရှီးကျောင်းတော် မှ ကိုယ်တော်များ ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လင်ရှီးကျောင်းတော်မှ ဟွေကျိန်းဆရာတော် နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ရှီးကျောင်းတော်က လူတွေကို ကယ်မိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ရက်တွက်ကြည့်ရလျှင် ယခု လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာကိစ္စ ပြီးသွားပါက ဟွေကျိန်းဆရာတော် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ဖြစ်လာမည့် အခမ်းအနားသို့ သွားရန် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကိုယ်တော်နှစ်ပါးမှာ လီယန်ချူကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ သာသနာ့ဘောင်ထဲတွင် ဆရာတူညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ လူဝတ်ကြောင်ဘဝက သူတို့မှာ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို များ ဖြစ်ကြခြင်းပင်။</p> <p>ရွှေမင်ကိုယ်တော်မှာ သိုင်းလောကမှ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတွင်းအားသိုင်းပညာအပြင် ဆေးဖော်စပ်နည်းနှင့် အဆိပ်ခတ်နည်းများကိုပါ တတ်ကျွမ်းသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၌ ထိုအရည်အချင်းရှိနေသဖြင့်သာ ထိုဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် အသက်မပျောက်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာ... အခု လူတွေလည်း ကယ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့ ဒီကနေ ဘယ်လို ထွက်ကြမလဲ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက မေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါကိုတော့ ကျိချင်းဆရာတော်ကိုပဲ မေးရမှာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကပဲ ကျုပ်တို့ကို ဒီထဲ ခေါ်လာတာဆိုတော့"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"အမိတာဘ... ဆရာတော် ရှက်လှပါဘီ၊ မူလက ဒါဟာ သာမန် ယင်နဲ့ယန် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတဲ့ အလွန်နိမိတ်မကောင်းတဲ့နေရာ  လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ဒီလောက်အထိ ထူးခြားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဆရာတော့်ရဲ့ တာအိုအတတ်တွေနဲ့ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်တွေအားလုံး အတင်းအဓမ္မ ပျောက်ဆုံးသွားရတော့ ထွက်ပေါက်လမ်းကို မဖွင့်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျိချင်းကိုယ်တော်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"ချည်တဲ့သူပဲ ဖြေရမှာပေါ့... ကျုပ်တို့ ပြဿနာတက်တာ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာမှာဆိုတော့၊ လွတ်မြောက်ဖို့ အဖြေကလည်း အဲဒီဘိုးဘွားရိပ်သာထဲမှာပဲ ရှိလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက သုံးသပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အခြားထွက်ပေါက် မရှိသေးသည့် အခြေအနေတွင် ထိုသုံးသပ်ချက်ကို အားလုံးက လက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p> လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာသို့ သွားရသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ထိုနေရာမှာတင် သေရသည်ထက်စာလျှင် ပိုကောင်းသေးသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခါ ဘယ်လိုသရဲမျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘိုးဘွားရိပ်သာက ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ကျုပ်တို့ မသိဘူးလေ"</p> <p>ကျန်းဝေက ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> "ဒါအတွက် ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်၊ ဘိုးဘွားရိပ်သာဆိုတာ ရှာရမခက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အသာအယာ ပြေးလွှားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ တွားတက်လိုက်သည်။</p> <p>သိုင်းပညာရှင် ခန္ဓာကိုယ်အရှိန်အဝါ  မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းတော့သဖြင့် အရင်လို တံတိုင်းကျော် မြေလျှိုးမိုးပျံ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဤသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်သော ကိုယ်ဟန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> သူသည် တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အဆောက်အဦးတစ်ခုကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပုံစံအရ ကြည့်ရလျှင် ထိုအဆောက်အဦးကို ဆောက်စဉ်က ဖုန်းရွှေပညာရှင် နှင့် သေချာတိုင်ပင်ခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>ထိုအဆောက်အဦး၏ ဖုန်းရွှေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မျိုးနွယ်စုကို စည်ပင်စေကာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အေးချမ်းစေမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အဆောက်အဦးများမှာ အနည်းငယ် ပိုနိမ့်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာ၏ ပုံစံနှင့် အတော်လေး ထပ်တူကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>​မူလ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ ဒီလို ရှစ်တောင့်မျှော်စင် တစ်ခု ရှိနေခဲ့တာလား</p> <p>​လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ သူတို့ နောက်ပိုင်းတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာ အကြွင်းအကျန်များတွင် ထိုမျှော်စင် မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုကဲ့သို့ ဖုန်းရွှေကောင်းမွန်ပြီး မျိုးနွယ်စုကို စည်ပင်စေမည့် အဆောက်အဦးကို အပင်ပန်းခံ ဆောက်လုပ်ထားခဲ့ပြီးမှ နောက်လူတွေက ဘာကြောင့်များ အစအနမကျန်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးစများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တရစပ် ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် တံတိုင်းပေါ်မှ အသာအယာ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ</p> <p>"ဘိုးဘွားရိပ်သာရှိတဲ့ နေရာကို ငါတွေ့ပြီ၊ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>​သူတို့တစ်စုမှာ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာ၏ ရှေ့သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ရင်းနှီးနေသော ဤအဆောက်အဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။</p> <p>ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းမှု အားလုံးသည် ဤဘိုးဘွားရိပ်သာမှ စတင်ခဲ့သလို၊ လျူမိသားစု၏ ပျက်သုဉ်းမှုမှာလည်း ထိုနေရာမှပင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပျက်စီးသွားသည့် အရှိန်အဟုန်မှာလည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ အံ့ဩဖွယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>​နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် ထိုဘိုးဘွားရိပ်သာသည် လျူမိသားစု မျိုးဆက်သစ်များကို ဒုက္ခပေးနေဆဲဖြစ်ရာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သော လျူကျွင်း၏ အဘိုးမှာပင် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနက်နဲသော မြို့ကလေးတွင် လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို သုံး၍ ထိုဘိုးဘွားရိပ်သာ၏ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ယင်နှင့်ယန် ဆန့်ကျင်နေသော အလွန်နိမိတ်မကောင်းသည့် နေရာမှန်သော်လည်း ယခုမြင်ကွဲမှာမူ အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးလွန်းလှသည်။</p> <p>ရန်ငြိုးရန်စအငွေ့အသက် များမှာ ကောင်းကင်သို့ လွှမ်းနေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဘိုးဘွားများကို ပူဇော်သော ဘုရားကျောင်းနှင့် မတူဘဲ လူအသက်ကို ရန်ရှာတတ်သော မိစ္ဆာနတ်ဆိုး  ကို ပူဇော်ထားသည့် ဘုရားကျောင်းနှင့် ပိုတူနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်က လျူမိသားစုဝင်များ သေဆုံးပုံမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းပြီး အသက်ကြီးသူများမှ စ၍ သေဆုံးခဲ့ကြခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကဲ... သွားရအောင်၊ အထဲဝင်ကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ပုံစံနှင့် မတူဘဲ ယခုမြင်ရသော လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ မူလပုံစံအတိုင်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> အိမ်ရာများ ပြိုကျပျက်စီးခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​"ဟာ... စီနီယာ၊ ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူညွှန်ပြရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားမိတော့သည်။</p> <p> ဤဘိုးဘွားရိပ်သာ၏ နံရံပေါ်တွင် စိပ်စိပ်ပိတ်ပိတ်ရှိသော လက်ဗွေရာများ နှင့် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော လက်သည်းရာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုက အထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး အပြင်သို့ ထွက်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက သိပ်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ ဒါတွေက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ "</p> <p> </p> <p> ကျန်းဝေက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အားလုံး သတိထားကြ၊ လူစုမကွဲစေနဲ့။ ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာက အတော်လေး ထူးဆန်းတယ်၊ သေချာပေါက် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကတော့ အထဲမှာ ရှိနေမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်။</p> <p>သူသည် ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်ဘဲ ရတနာရှာဖွေ စွန့်စားရသည်ကို ဝါသနာပါသူဖြစ်သဖြင့် ဂူဗိမာန်ကြီးများစွာကို ရောက်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် တစ်ခါက မှူးမတ်တစ်ဦး၏ ဂူဗိမာန်ထဲတွင် ကျောက်ခေါင်းတလား တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> ခေါင်းတလားကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>​အတွင်း၌ ရွှေချည်ထိုး ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရှိနေသည်။</p> <p>အလောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လက်နှစ်ဖက်မှာမူ ရှေ့သို့ ကွေးကွေးကြီး ဆန့်ထွက်နေကာ လက်သည်းများမှာလည်း အကုန်လုံး ပွန်းပဲ့ကျိုးပဲ့နေကြသည်။</p> <p>ခေါင်းတလား အဖုံး၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်ထားသည့် အရာများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျောက်ခေါင်းတလားထဲတွင် အရှင်လတ်လတ် အသက်ရှူကျပ် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်က ခေါင်းတလားပေါ်က ပရမ်းပတာ ကုတ်ခြစ်ရာများကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ခေါင်းတလားထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီး မည်မျှအထိ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နာကျင်ခဲ့ရမည်ကို၊ ရန်ငြိုးရန်စများ မည်မျှအထိ ကြီးမားနေမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်ကလည်း ခေါင်းတလား ဖွင့်ပြီးသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာအဖြစ် နိုးထလာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ကျန်းဝေမှာ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းအစောပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာလည်း မတည်ငြိမ်သေးပေ။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော် အဆောင်လက်နက်များကြောင့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အရှင်လတ်လတ် ပိတ်မိသေဆုံးခဲ့ရသူ၏ ထိုကြီးမားလှသော ရန်ငြိုးရန်စ အငွေ့အသက်မှာ ယနေ့တိုင် သူ့အား ထိတ်လန့်စေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save