Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်က လက်သည်းရာများ ၊ ထူးဆန်းသောမျက်လုံး ၊သွေးစွန်းသောအလောင်းကောင် ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ကလဲ့စားချေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာအတွင်းရှိ နံရံများမှာ စောစောက ပြောခဲ့သော ကျောက်ခေါင်းတလားအဖုံး၏ အတွင်းဘက်နှင့် အလွန်တူလှသည်။</p> <p> ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ဤလက်သည်းရာများက ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာ တစ်ထပ်တည်းကျနေပြီး၊ ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ချက်ချင်း ပြန်လည်နိုးထလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျန်းဝေ... မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက ခေါင်းခါယမ်းကာ အားယူ၍ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p> "ကျုပ်... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတချို့ကို သတိရသွားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းလဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> "အားလုံးလည်း ကြောက်သွားအောင် ပြောပြပါဦး"</p> <p> </p> <p>​"..." ကျန်းဝေ</p> <p>"..." အားလုံး</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အတင်းမေးမြန်းမှုကြောင့် ကျန်းဝေသည် ဂူဗိမာန်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မေ့ပစ်ချင်စရာကောင်းသည့် အမှတ်တရကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူးးး</p> <p>အားလုံးမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီလျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာကြီးက တကယ့်ကို ဧရာမ ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခုများလား</p> <p>အရင်တုန်းက လူတချို့ကို ဒီထဲမှာ အရှင်လတ်လတ် ပိတ်လှောင်ပြီး အသက်ရှူကျပ် သေစေခဲ့တာလား</p> <p>ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးမှာ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့သည် လီယန်ချူကို မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p>ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းကို ကျန်းဝေ တစ်ယောက်တည်းပဲ ခံစားရုံရှိတာကို၊ အခုတော့ အားလုံးကို ပြောပြလိုက်လို့ အကုန်လုံး ကြောက်နေကြပြီလေ။</p> <p>​သို့သော် ကျန်းဝေမှာမူ ယခုမှ ပို၍ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားကာ လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အင်း... စိတ်ထဲမှာ အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ဒီအမှတ်တရကို ထုတ်ပြောလိုက်ရတော့မှပဲ တကယ်ကို ပေါ့ပါးသွားတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ခံစားချက်ချင်း မတူညီနိုင်ပုံပင်။</p> <p>​လီယန်ချူကမူ ထိုအချိန်တွင် အခြားတစ်ချက်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>ထို ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် သည် မျိုးနွယ်စု စည်ပင်ဖို့နှင့် ဖုန်းရွှေပြုပြင်ဖို့အတွက်လား ဒါမှမဟုတ်... တစ်စုံတစ်ခုကို နှိမ်နင်းချုပ်နှောင် ထားဖို့အတွက်လား။</p> <p>​အကယ်၍ ထိုအတွေးအတိုင်းဆိုလျှင် ထိုစဉ်က တာအိုဆရာသည် မိစ္ဆာပစ္စည်းတစ်ခုကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ဤဘိုးဘွားရိပ်သာနှင့် ရှစ်မြှောင့်ဗိသုကာကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လျူမိသားစု တစ်မျိုးနွယ်လုံး၏ အသက်နှင့် ဘိုးဘွားများ၏ ကုသိုလ်ကံ ကို အသုံးချပြီး ထိုမိစ္ဆာကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် ပြိုကျသွားသည့်အခါ ချုပ်နှောင်ခံထားရသော မိစ္ဆာထွက်လာပြီး လျူမိသားစု တစ်စုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> ဤယူဆချက်မှာ ထိုတာအိုဆရာသည် လူကောင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်း ကြည့်လျှင်လည်း ထိုတာအိုဆရာမှာ အကြံအစည်တစ်ခုခု ရှိပုံရသဖြင့် လူကောင်းဟုတော့ အပြည့်အဝ ဆို၍မရပေ။</p> <p> </p> <p>​ကရက်</p> <p>ကျိုးပဲ့သံတစ်ချက်ကြောင့် လီယန်ချူ၏ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"လူရှိနေတာလား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုအသံနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်မသွားဘဲ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တန်ခိုးအလင်းများ လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ရာ သဲလွန်စရှိမလားဟု စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ရှင် သုံးလေးကားလောက် ကြည့်ဖူးသည့်... အင်း... အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝလှသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူသာ အဖွဲ့ထဲက ခွဲထွက်သွားပါက ကျန်ခဲ့သူများ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကယ်၍ ဇာတ်လိုက်မဟုတ်ပါက အသံကြားရာသို့ သွားကြည့်သူမှာ အရင်ဆုံး သေရတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p>အားလုံးမှာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူ၌ တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>အဓိကမှာ လူကို ကယ်လာခဲ့ပြီးမှ သရဲက ထပ်သတ်သွားမည်ဆိုလျှင် အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားကြ၊ သရဲနဲ့တွေ့ရင် သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ရုံပဲ၊ ဘယ်သူမှ မထိတ်လန့်ကြနဲ့"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် နားလည်ရအလွယ်ဆုံး စကားလုံးများဖြင့် လူတိုင်းကို အားပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ့စကားက အကျိုးသက်ရောက်မှု အတော်လေး ကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p> </p> <p>​စကားလုံးများမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသလို ရှိသော်လည်း လူတိုင်းကို ဖော်ပြမရနိုင်သော လုံခြုံမှုမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ၊ ကျိချင်းကိုယ်တော်နှင့် လျူကျွင်းတို့ သုံးဦးမှာ လီယန်ချူ၏ သရဲသတ်သည့် နည်းလမ်းများကို မြင်ဖူးထားကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ ယုံကြည်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့တစ်စုမှာ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြစဉ်...</p> <p>ချက်ချင်းပင်</p> <p>​လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာရှိ အခန်းတံခါးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျက်လုံးတစ်စုံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ထုံထိုင်းနေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံစိုက်မထားသော်လည်း...</p> <p>​နိမိတ်မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကကြီးရှိ မကောင်းမှု အားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒိုင်း</p> <p>လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ပြင်းထန်သော အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤအသံကို သူတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပ်ထောင်ပေါင်းများစွာက သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူသည် ဘေးလွှဲ အတတ် ကို သုံး၍ ထိုနာကျင်မှုကို အခြားအရာတစ်ခုသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အသုံးမကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးနေတာလား ငါ့ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်း "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ သူ၌ မိုးကြိုးအဆောင်  မရှိသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲရှိ ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအင် ကို ထုတ်မသုံးနိုင်သေးပေ။</p> <p> ယခုအခါ သရဲအသေးအဖွဲလေးတစ်ကောင်က သူ့ကို အမှောင်ထဲက ချောင်းမြောင်းပြီး ဤမျှ ယုတ်မာလှသော အတတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ဝံ့နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်</p> <p>​လီယန်ချူ အနည်းငယ် အထိနာသွားသော်လည်း နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းအစား သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာကာ</p> <p>ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်ကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်ပြီး တံခါးနောက်က မျက်လုံးပိုင်ရှင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှာ သူ့လက်ထဲသို့ ပါလာတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ထိုမျက်လုံးများ၏ ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အရေပြား လုံးဝမရှိတော့ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ဦးက အရေပြားကို အရှင်လတ်လတ် ခွာယူထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ယခုတိုင် သွေးများမှာ တစက်စက် ကျနေဆဲဖြစ်သလို၊ အချို့နေရာများတွင်မူ သွေးခဲများကြောင့် ညိုမည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးစွန်းသောအလောင်းကောင်  ပေါ်လာသည့်အခါ</p> <p>အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်သို့ မနေနိုင်ဘဲ ပြေးကပ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်က မိစ္ဆာမို့လို့ ငါ့ကို အမှောင်ထဲက ချောင်းကြည့်ဝံ့ရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ထပ်မံ၍ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>​အဖြူအမည်း ရောယှက်နေသော ထိုက်ကျိ ရုပ်ပုံလွှာတစ်ခုမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်သာရှိသော မင်ဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ဆေးရောင် အငွေ့တန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ.....</p> <p> </p> <p>​ဒိုင်း</p> <p>ထိုရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နှင့် ထူးဆန်းသော အလောင်းကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လည်း ချုပ်ငြိမ်းကာ အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း အားလုံးကမူ လီယန်ချူကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>စောစောက ထိုအလောင်းကောင် ပေါ်လာစဉ်က သူတို့၏ သွေးများပင် ခဲမတတ် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုထုံထိုင်းနေသော မျက်လုံးများထဲက ကြီးမားလှသော မကောင်းမှုနှင့် ရန်ငြိုးများမှာ တကယ့်ကို ခြောက်ခြားစရာပင်။</p> <p> </p> <p>​မူလက လီတာအိုဆရာသည် သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မလားဟု တွေးနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတော့ ထိုလီတာအိုဆရာမှာ စိတ်တိုလွယ်သူ ဖြစ်ပုံရကာ တန်ခိုးကြီးလှသော အတတ်ဖြင့် ထိုသွေးစွန်းသောအလောင်းကောင်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"ဒီနေရာက တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ ဆက်ပြီး ရှာဖွေမယ်ဆိုရင် လူသေနိုင်တယ်၊ မင်းတို့ ဘယ်လိုတွေးလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​အားလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လျူကျွင်းက အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "တာအိုဆရာ... ကျနော်တို့အားလုံးကို တာအိုဆရာပဲ ကယ်တင်ထားတာပါ။ ဆရာသာမရှိရင် ကျနော်တို့ ဒီနေရာမှာ သေနေတာ ကြာပါပြီ။ ဆရာ ဘယ်လိုပဲ လုပ်ချင်လုပ်ချင်၊ ကျနော်တို့ ဆရာ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"စောစောက အကောင်က ငါ့ကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ သူက ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် သေသွားနိုင်တယ်။ ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာထဲက မိစ္ဆာတွေက အမြဲတမ်း ငါ့ကိုပဲ အရင်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​သူလည်း အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားမိသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဤသူများအားလုံးမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြရာ၊ စောစောက အရေပြားမရှိသော အလောင်းကောင်၏ ဆန်းကြယ်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မဆိုထားနှင့်၊ သာမန်သရဲလေးတစ်ကောင်ကိုပင် သူတို့ ရင်မဆိုင်နိုင်ကြပေ။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် လူသေဖို့မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူလျော်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အရင်ဆုံး အပြင်ကို ပြန်ထွက်ကြရအောင်၊ ပြီးမှ နည်းလမ်းထပ်စဉ်းစားမယ်၊ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြို့ကလေးထဲတွင် ပိတ်မိနေရုံနှင့် ချက်ချင်း သေမည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤဘိုးဘွားရိပ်သာကိုသာ ဇွတ်ဆက်ပြီး ရှာဖွေနေမည်ဆိုပါက သူခေါ်လာသော လူများထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မည့်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် မြို့ကလေး၏ အခြားနေရာများကို အရင်သွားရောက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အန္တရာယ်က ဒီလောက်အထိ မကြီးနိုင်ပေ။</p> <p>အဲဒီကနေမှ လူတိုင်းအတွက် ကာကွယ်ဖို့ အဆောင်လက်နက် တချို့ကို ရှာပေးနိုင်မလား ကြည့်ရမည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် သာမန်ဖုတ်ကောင် သို့မဟုတ် သရဲလေးများနှင့် တွေ့လျှင်တောင် သူတို့ဘာသာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save