Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခေါင်းတလားသံမှို ၊ အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်အတတ် ၊ ချုပ်နှောင်မှုစွမ်းရည် ၊ သရဲကြီးနှင့် တိုက်ပွဲ ၊ အချည်းနှီး</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖြစ်သွားသော တိုက်ကွက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုအဆောင်လက်နက်များကို မိမိအတွက် ရွေးချယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။</p> <p> သူ၏ လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဒုတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း၊ ယင်ဝိညာဥ်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား  ကို ထုတ်ဖော်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူကျင့်ကြံထားသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ လုံဟူရှန်း၏ ထိုက်ကျိယန်ယင်လျှို့ဝှက်ချက်  ဖြစ်ပြီး စွမ်းပကား အလွန်ကြီးမားလှသည်။</p> <p>​ထိုအဆောင်လက်နက်များမှာ နှိုင်းယှဉ်လျှင် သာမန်မျှသာရှိပြီး ကာကွယ်ရန် အတွက် ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ထိုက်ကျိယန်ယင်အတတ်ဖြင့် မနှိမ်နင်းနိုင်သော သရဲမျိုးဆိုပါက ဤအဆောင်လက်နက်များကလည်း အရာထင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သင့်တော်သော အခွင့်အရေးရှိပါက ရန်သူကို အားအင်ကုန်ခမ်းအောင် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးပြုရန် သူ စဉ်းစားထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းး ဝုန်းး</p> <p> </p> <p>လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အသံကြီးများနှင့်အတူ ထိုသရဲကြီး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်မှာ... ထိုသရဲကြီးကို မိန်းမလျာပုံစံ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က လှံရှည်ဖြင့် တရစပ် ထိုးနှက်နေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာ၏ အလျင်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် သရဲကြီးမှာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်နေရသော်လည်း သူ့ကို ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​တစ်ဖက်တွင်လည်း ယင်ယန်ဆရာ တစ်ဦးမှာ မြေအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုထဲမှ ဖြူဖွယ်သော အရိုးပြာများကို ကျဲပက်နေသည်။</p> <p>ထိုအရိုးပြာများမှာ အသက်ရှိနေသည့်အလား သရဲကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရိုးထဲထိ စွဲကပ်သွားကာ သရဲကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားစေသည်။</p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကျိချင်းကိုယ်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နန်းတွင်းဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး နောက်သို့ လိုက်သွားသည့် သူနှစ်ဦးပင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်ယန်ဆရာတစ်ဦးနှင့် မိန်းမလျာပုံစံ မိစ္ဆာတစ်ကောင်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုသူနှစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မှာ ဝေဝါးနေပြီး နိမိတ်မကောင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"သူတို့ကလည်း သရဲတွေပဲလား"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။</p> <p> မူလက သူသည် ဤသူများကို တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြင့် သွေးလနတ်မြို့ကလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူများဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟုမ်းးး"</p> <p> </p> <p>ထိုထွားကျိုင်းလှသော သရဲကြီးမှာ ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းလာတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးပေါ်မှ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံမှာ ကြည့်ရသူကို ကြက်သီးထစေသည်။</p> <p> သူသည် သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကရက် ကရက် ကရက်</p> <p> </p> <p>အရိုးများနှင့် အသားများကို ကြိတ်ဝါးနေသည့် နားမခံသာသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ကြားရသူတိုင်း ဗိုက်ထဲက မအီမသာ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသရဲကြီး၏ အငွေ့အသက်မှာမူ ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>​မိန်းမလျာမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတိထားရမည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ လက်ထဲက လှံရှည်ကို အနက်ရောင် သံကြိုးတစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သရဲကြီးကို နောက်ထပ် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တိုက်ရိုက် ပတ်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p> ယင်ယန်ဆရာကလည်း ရင်ခွင်ထဲမှ အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်၍ ထွန်းညှိလိုက်သည်။</p> <p>​ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်နှင့် ဖယောင်းတိုင်ပေါ်မှ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ လူတို့ပြောလေ့ရှိသည့် သရဲမီး နှင့် အလွန်တူလှသည်။</p> <p>​သံကြိုးနှင့် စိမ်းဖန့်ဖန့်မီးတောက်များမှာ အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်။</p> <p>သရဲကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရပြီး ထိုအဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင်မှာ သရဲများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိပုံရသဖြင့် သရဲကြီးမှာ ငြိမ်သက်သွားကာ ကိုယ့်လက်မောင်းကိုယ် ဝါးနေသည့်အသံများ တိုးသွားပြီး လှုပ်ရှားမှုများလည်း အလွန်နှေးကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့မှာ သရဲကြီး သောင်းကျန်းလာမည့် အခြေအနေကို ဟန့်တားရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းမှာ သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗျစ်</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယင်ယန်ဆရာ၏ နဖူးအလယ်တည့်တည့်တွင် ခေါင်းတလားသံမှို တစ်ချောင်း စိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p>မြင်ရသူအဖို့ ရင်ထိတ်စရာပင်</p> <p>​သွေးများမှာ ပင့်ကူအိမ်အလား သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း စီးကျသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုသရဲမှာ နာကျင်စွာဖြင့် သူ၏ နဖူးကို အုပ်ထားလိုက်ရပြီး လက်ထဲမှ အဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင်နှင့် မြေအိုးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>ထိုအခါ သရဲကြီး၏ အငွေ့အသက်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် အားကောင်းလာကာ ကိုယ့်လက်မောင်းကိုယ် ဝါးနေသည့် အရှိန်မှာလည်း မြန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​စောစောက တိုက်ခိုက်လိုက်သူမှာ လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်အတတ် ဖြင့် ခေါင်းတလားသံမှိုတစ်ချောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ယင်ယန်ဆရာ၏ နဖူးကို ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်အတတ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချင်းကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ဗလာ ဖြစ်သွားသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီလီတာအိုဆရာက ဘာကြောင့် အဆောင်လက်နက်တွေ မယူတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။</p> <p>ဤမျှ ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုအတတ်များဖြင့်တင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်ရုံမက၊ သူ့တွင် အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်အတတ် ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်လက်နက်ကိုမဆို အချိန်မရွေး လှမ်းယူသုံးစွဲနိုင်ရာ အနားမှာ ဆောင်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>​မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးစွမ်းအားများဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းလေ့ရှိသော ကျိချင်းကိုယ်တော်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မနာလိုစိတ်  အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p>တကယ်ကို လန်းတာပဲ</p> <p>သူသည် လီယန်ချူကို လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ ထုံးစံအတိုင်း လီယန်ချူကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ၊ ဘေးနားက မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော ကျိချင်းကိုယ်တော်ကို သတိထားမိသွားကာ စိတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် သတိပြုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကိုယ်တော်ကတော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီ...</p> <p>​သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ရှောင်ရန်  လို လှတဲ့မိန်းကလေးတောင် ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်တာ၊ မင်းလို ကတုံးက ငါနဲ့လာပြီး မျက်နှာသာပေးခံရဖို့ ပြိုင်ချင်သေးတာလား။</p> <p> </p> <p>မင်းမှာ ဒုတိယအစ်မ ရှိလို့လား</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာမူ သူ့ကို ကျန်းဝေက အမှိုက် တစ်ခုလို သဘောထားနေသည်ကို မသိရှာပေ။</p> <p> သူသည် လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက်နေပြီး မိမိ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မှတ်သားကာ သင်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> မိမိဘာသာ လေ့လာသင်ယူရသူ တစ်ဦးမှာ ဤသို့ပင် သင်ယူမှုတွင် ထက်သန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော အသံကြီးနှင့်အတူ အနက်ရောင်လှံရှည်မှာ တိုက်ရိုက် ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။</p> <p>အဓိကမှာ စောစောက မိန်းမလျာမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး စွမ်းအားထုတ်လွှတ်မှု ရပ်တန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခွန်အားကြီးမားလှသော သရဲကြီးကို မချုပ်နှောင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>​တာအိုအတတ်</p> <p>ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်</p> <p>​ထိုမိန်းမလျာမိစ္ဆာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ချိန်တွင် ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူ့ဆီသို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ထိုခွန်အားကြီးသော သရဲကြီးပင် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာမှာ နောက်သို့ အတင်းဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တောင့်တင်းသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တောက်"</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။</p> <p>​သရဲကြီး၏ လက်ဝါးမှာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းမိသွားပြီး ကရက်ကရက် ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏ အသားနှင့် အရိုးများကို သရဲကြီး၏ လက်ဖဝါးအလယ်ရှိ ပါးစပ်က ကြိတ်ဝါးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်နိုင်သလို၊ မည်သို့မျှလည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်၏ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင်ပင်</p> <p> </p> <p>​"အားးး"</p> <p> </p> <p>မိန်းမလျာမိစ္ဆာသည် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသည်။</p> <p> အလွန်အမင်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် တွန့်လိမ်နေတော့သည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် သရဲကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကာ အဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင် ရှိရာဘက်သို့ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအရာမှာ သရဲများကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် လက်ထဲက အစာကိုပင် စွန့်လွှတ်စေနိုင်သည်။</p> <p>​ယင်ယန်ဆရာ၏ နဖူးတွင် ခေါင်းတလားသံမှို စိုက်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးစက်လက် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းလှသဖြင့် သူ စဉ်းစားချိန်မရဘဲ ထိုအဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင်ဖြင့် သရဲကြီးကို အရင်ဆုံး ဆွဲဆောင်ထားရန်သာ ကြိုးစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင်</p> <p>သူ့လက်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး အဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ယင်ယန်ဆရာ အသွင်ဆောင်ထားသော ထိုသရဲမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ</p> <p>​သူ အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်မှာ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ပျက်စီးနေသော နံရံများကြားမှတစ်ဆင့် ထိုနေရာတွင် လူတစ်စု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် အလွန်ချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် အဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​"မသာ တာအိုဆရာ "</p> <p> </p> <p>ယင်ယန်ဆရာ၏ အသံမှာ စူးရှနေပြီး ကောင်းကင်တိုင်အောင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူ၏ဆီသို့ ပျံသန်းလာရာ သူ၏ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် မိမိ၏ နဖူးတွင် စိုက်နေသော ခေါင်းတလားသံမှိုကို သတိရသွားကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>အကယ်၍ နောက်ထပ်တစ်ချောင်းသာ ထပ်စိုက်ခံရပါက သူ သေတာထက် ပိုဆိုးပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်ပင်...</p> <p>ယင်ယန်ဆရာသည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဝှက်ဖဲ  ကို ထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်နံ့သာတိုင်</p> <p> </p> <p>ထိုနံ့သာတိုင်မှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှသည်။</p> <p>မီးညှိစရာမလိုဘဲ စိတ်အာရုံဖြင့်ပင် ထွန်းညှိနိုင်သည်။</p> <p>ထိုအစွမ်းကြောင့်ပင် သူ၏ ရှေ့တွင် ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနတ်နံ့သာတိုင်မှာ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်ကိုသာ ကာကွယ်နိုင်သည့် တစ်ခါသုံးပစ္စည်းအလား ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းပြာကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တောက်"</p> <p> </p> <p>ယင်ယန်ဆရာသည် ထိုအလင်းတန်းမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ... သာမန် ကျောက်ခဲတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤအရာမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်လျှင်ပင် သူ့ကို အသေအပျောက်ဖြစ်စေနိုင်သည့် ဒဏ်ရာမျိုး ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူသည် သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် ဤမျှ ဒဏ်ရာမျိုးကို အလွယ်တကူ ပြန်လည်ကုသနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​" မင်း တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယင်ယန်ဆရာက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save