Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆုံးသတ် တိုက်ကွက် အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်း၏ ရလဒ် ၊ မမြင်ရသော သရဲ ၊ လီယန်ချူ နှစ်ယောက် ဖြစ်နေ</h2> <h2 style="text-align: center;">တာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤအခြေအနေမှာ လီယန်ချူ၏ သာမန်တိုက်ကွက်  တစ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ယင်ယန်ဆရာက သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး အဆုံးသတ်တိုက်ကွက်  ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုသရဲကြီးသည် ယင်ယန်ဆရာထံသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားပြီး တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုတော့သည်။</p> <p>ယင်ယန်ဆရာမှာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံရှိပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည့် နတ်နံ့သာတိုင် ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများပင် ရှိသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ သာမန်ကျောက်ခဲတစ်လုံးကြောင့် သူ၏ ဝှက်ဖဲကို အလကား အဖြုန်းခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ဤကဲ့သို့ ပါးနပ်လှသော ကစားကွက်မှာ ဘေးနားရှိ အဖော်များကို မျက်လုံးပြူးသွားစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွားလောက်အောင် အံ့ဩသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝူးးး ဝူးးး"ာ</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အချိန်က စတင်ခဲ့သည်မသိ၊ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ဤမြို့ကလေးမှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။</p> <p> ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင့်မားမတ်စောက်သော တောင်တန်းကြီးများသည်လည်း အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံတို့က မြို့ကလေးကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>​ကောင်းကင်ယံရှိ သွေးလမင်းမှာ ပို၍ စူးရှတောက်ပလာပြီး သွေးများ ယိုစီးကျလာတော့မည့်အလား ရင်ထိတ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသွေးလမင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ဤဆန်းကြယ်သော မြို့ကလေးကိုမူ ဆက်လက် မထွန်းလင်း ပေးတော့ပေ။</p> <p>​မြို့ကလေးအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပုံရပြီး၊ ထိုအပြောင်းအလဲမှာ ကောင်းမလား၊ ဆိုးမလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြပေ။</p> <p>​မကြာမီတွင် ထိုမိန်းမလျာမိစ္ဆာသည် ကိုယ်လုံးတစ်ဝက် အကိုက်ခံထားရသော ယင်ယန်ဆရာကို ပစ်ထားခဲ့ကာ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> မိစ္ဆာတွေပီပီ အဖွဲ့အစည်းစိတ်ဓာတ် ဆိုတာ ဝေးရော။</p> <p>​ယင်ယန်ဆရာမှာမူ သရဲကြီး၏ ပါးစပ်ကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် အတင်းကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုသရဲကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ယင်ယန်ဆရာကို စားပြီးနောက် သရဲကြီး၏ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ အေးစက်ကြမ်းကြုတ်လာကာ မရပ်မနား ဟိန်းဟောက်ရင်း လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ ဒုန်းစိုင်း ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​သူသည် ထိုမိန်းမလျာမိစ္ဆာကို ဆက်လက် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်က တော်တော်လည်း ရန်ငြိုးကြီးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အားလုံးကို ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ရယ်နိုင်သူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေကြသည်။</p> <p>မြို့ကလေး၏ မူလစည်းမျဉ်းတစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားပြီဟု သူတို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>​ဧရာမ ခေါင်းတလားကြီးနှင့် တူလှသော လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာ ဖြစ်စေ၊ တစ်စထက်တစ်စ အဆင့်တက်နေသော သရဲကြီး ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီး အမှောင်ထု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူတို့ အလွန် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ရေလှိုင်းများ တွန့်လိမ်သွားသကဲ့သို့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် တစ်မြို့လုံး ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။</p> <p> ပြိုကျပျက်စီးနေသော အိမ်ရာများသည်လည်း မြို့ကလေးထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟိုမှာကြည့် ကောင်းကင်က သွေးလမင်းကြီး မရှိတော့ဘူး "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက အထက်သို့ ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူတို့ အထက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးကို ကျိန်းသွားစေသော နေရောင်ခြည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးလမင်းကြီး နေရာတွင် တောက်ပသော နေမင်းကြီး တစ်စင်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒါဟာ ယင်နဲ့ယန် ထိပ်တိုက်တွေ့နေတဲ့ အလွန်နိမိတ်မကောင်းတဲ့ နေရာ ပေါ့လေ ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အမိတာဘ... ဒီနေရာက ဒီလောက်အထိ ကြမ်းမှန်းသိရင် ဆရာတော် ဒီလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပြီး ဝင်မလာခဲ့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျိချင်းကိုယ်တော်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုကိစ္စမှာ သူ့အတွက် သင်ခန်းစာ အကြီးအကျယ် ရစေခဲ့သည်။</p> <p> လောကကြီး၏ ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းသော နေရာအချို့တွင် သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် နားမလည်နိုင်သော အရာများစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် နောင်တွင် မဆင်မခြင် မပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို သိထားသည့် ကိုယ်တော်နှစ်ပါးဖြစ်သော ရွှီမင်နှင့် ရွှီဟွေ့တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်နှာနီသွားကြသည်။</p> <p>အားလုံးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေချည်း ဖြစ်ပါလျက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး သူတစ်ပါးကို လာကယ်ခိုင်းရရုံမက၊ အခုတော့ လာကယ်တဲ့လူကိုပါ ဒီထဲမှာ အဖော်လုပ်ခိုင်းသလို ဖြစ်နေသည့်အတွက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>​သာမန်လူ ဖြစ်သည့် လျူကျွင်းမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူမက ဘာမှ နားမလည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုနေရာမှာ မည်မျှအထိ ဘေးဒုက္ခကြီးမားသည်ကို သူမ မသိပေ။</p> <p> သူမအဖို့တော့ သာမန်သရဲ တစ်ကောင်သည်ပင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော တည်ရှိမှု မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ယခုအချိန်တွင် လျူကျွင်း၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုမှာ သူမရှေ့က ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာဆီမှာသာ ရှိသည်။</p> <p> ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်၊ တည်ငြိမ်သော ဦးနှောက်နှင့် အားကောင်းလှသော စွမ်းဆောင်ရည်တို့မှာ သူမကို လုံခြုံမှု အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘွားရိပ်သာအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ပျက်စီးသံများနှင့် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သိသာသည်မှာ သရဲများကို ဝါးမြိုပြီး အဆင့်တက်နေသော ထိုသရဲကြီးသည် လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲတွင် သောင်းကျန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူကတော့ သဘောကျနေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုနေရာမှာ အန္တရာယ် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ရာ၊ ထိုသရဲအချင်းချင်း သတ်ကြပါစေဦး၊ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်လာမှပဲ ကြည့်ကျပ်လုပ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ...</p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ရွှီမင်ကိုယ်တော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သတိထား"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှီမင်ကိုယ်တော် ဘာမှန်းမသိခင်မှာပင်၊ လီယန်ချူတို့ ပစ္စည်းများထဲမှ ရှာတွေ့ခဲ့သော ထို မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီး မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖောင်း</p> <p>ရွှီမင်ကိုယ်တော်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>စိပ်ပုတီး ပေါက်ကွဲသွားသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော သရဲစိမ်း တစ်ကောင် အနားသို့ ကပ်လာခြင်းပင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များသည် ရွှီမင်ကိုယ်တော်၏ သွေးကြောများထဲသို့ ချက်ချင်း စိမ့်ဝင်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရပ်"</p> <p> </p> <p>ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေတွင် လီယန်ချူသည် ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှီမင်ကိုယ်တော်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ဆွဲထုတ်လိုက်မှုကြောင့် ဘေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ လီယန်ချူထံသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ကာ...</p> <p>​တာအိုအတတ်</p> <p>ဘေးလွှဲအတတ်</p> <p>​ဘေးနားရှိ အိမ်တိုင်တစ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွေးမြည့်သွားတော့သည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ လေဒဏ်မိုးဒဏ် ခံထားရသည့်အလား ပျက်စီးယိုယွင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ဂုတ်သားများမှာ ထောင်ထလာပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ စိမ့်ဝင်လာသည်။</p> <p>သူ၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေအရ အလွန်အမင်း ထူးကဲသော ရှောင်ကွင်းမှုများကို မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ဘေလွှဲအတတ် ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ ထိုမိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ မည်သည့်အရာက သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျသွားပြီး ခဏမျှ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>​သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသူမှာ... မျက်နှာအမူအရာ ပီပြင်ပြီး ဓားကဲ့သို့ မျက်ခုံး၊ ကြယ်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ... သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသည်</p> <p>​သို့သော် ဤ လီယန်ချူ မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကြည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အမူအရာမှာလည်း ထုံထိုင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ်</p> <p>လီယန်ချူသည် ဤအစွမ်းထက်သော တာအိုအတတ်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ရာ ဆွဲငင်အားတစ်ခုမှာ အခြားသော မိမိကိုယ်ကိုယ် ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုမျက်နှာပျက်နေသော လီယန်ချူ မှာလည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို မထိခိုက်စေသည်ကို မြင်ကာ အံ့ဩသွားပုံရသည်။</p> <p>ခဏမျှ မှင်တက်သွားစဉ်မှာပင် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ်ဖြင့် အချုပ်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟူးးး</p> <p>အားလုံးမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး နောက်သို့ မနေနိုင်ဘဲ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူ နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ထိုနာကြည်းနေသော လီယန်ချူ ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် တွန့်လိမ်သွားသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုပင်။</p> <p>​သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုပုံရိပ်မှာ အားနည်းပုံရသော လူငယ်သူဌေးသား  ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူ၏ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း စွမ်းအားမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး...</p> <p>ကျန်းဝေဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​စောစောက လီယန်ချူ၏ တာအိုအတတ်ကြောင့် ဤမမြင်ရသော သရဲမှာ ပုံရိပ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပေါ်လာခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် မည်သည့်အချိန်တွင် သေရမည်ကိုပင် သိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ကျန်းဝေသည် သူ၏ လက်ထဲ၌ ခေါင်းတလားသံမှို တစ်ချောင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း၊ သူ၏ အရိုးထဲတွင်မူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ တစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းတလားသံမှိုကို ဆွဲကိုင်ကာ ထို ကျန်းဝေအတု ၏ မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုမိစ္ဆာ၏ အလျင်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ကျန်းဝေ၏ လက်က လှမ်းရုံရှိသေးသည်၊ ထိုမိစ္ဆာမှာ ကျန်းဝေနှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save