Book List

<h2 style="text-align: center;">၈၀ ခုနှစ်မှာ </h2> <h2 style="text-align: center;"> စာစဉ် ၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၁ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ပြိုင်ဘက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ချန်က ဆေးရုံအနီးက တည်းခိုခန်း တစ်ခုမှာ ဆောင်ယုအတွက် အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ သူတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဆောင်ယုက အခန်းပြန်အပ်ပြီး ပြန်အမ်းငွေတွေ ယူကာ တံတားအောက်မှာ ပြန်သွားအိပ်ခဲ့တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်တို့က သူ့နောက်ကို တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး တံတားအောက်မှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ သနားစရာ ပုံစံလေးကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အနားမသွားဘဲ၊ အဲဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေလို တိတ်တိတ်လေး လှည့်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ညကောင်းကင်ယံအောက်မှာ၊ ထုန်ယောင်က တံတားအောက်က ဆောင်ယုကို တွေးမိပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ "ဒီတစ်ခါတော့ ဆောင်ယုရဲ့ ပြတ်သားမှုက တော်တော်လေး ခိုင်မာတဲ့ပုံပဲ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေကာ နောက်ဆုံးတော့ စကားစလိုက်တယ်။ "အခြေအနေ ဘယ်လိုလာမလဲ စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့။ သူ တကယ်ပဲ အလုပ်ရှာနေတာ ဆိုရင်တော့ တည်းခိုခန်းက ပြန်ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ လဝက်လောက်တော့ ရပ်တည်လို့ ရမှာပါ"</p> <p>​သူ့စကားတွေထဲက သွယ်ဝိုက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ ထုန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "သူသာ တကယ် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်ရှာချင်တယ် ဆိုရင် ရှင် သူ့ကို ကူညီမှာလား"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေးက သူ့ကို ကျိုတိုကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ။ သူ ဒီမှာ ဆက်နေပြီး တကယ် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ကူညီဖို့ ကိုယ် ဝန်မလေးပါဘူး" ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး လမ်းဘေးကပ်လျှောက်ဖို့ ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေ စက်ဘီးစီးသမားတွေ ဖြတ်သွားတာ မြင်ရင်၊ ထုန်ယောင် အတိုက်မခံရအောင် မသိစိတ်ကနေ သူ ဝင်ကာကွယ်ပေးတတ်တယ်။</p> <p>​"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်" ထုန်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "သူက စကားပြောတတ်ရုံ သက်သက်ဆိုပေမယ့် လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှောင်ဟွေးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူလည်း တော်တော်လေး အကြံအဖန် လုပ်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်လောက်တယ်"</p> <p>​ပြင်းထန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မလုပ်သရွေ့တော့ လူတိုင်းမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အခြမ်းလေးတွေ ရှိကြပြီး ကိုယ့်အကျိုးအမြတ်ကို အများဆုံး ရအောင် ယူတတ်ကြတာပဲလေ။ လူတွေကို အကောင်း အဆိုးလို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သတ်မှတ်ဖို့ ခက်ပါတယ်။</p> <p>​တချို့လူတွေက ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ ခံယူချက် အားနည်းတာ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သိက္ခာမရှိတာမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က တခြားသူတွေကို ဝေဖန်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ သူက "သူ တကယ် အလုပ်ရှာချင်တယ် ဆိုရင် မနက်ဖြန် စရှာလိမ့်မယ်။ သူ သုံးရက်လောက် တောင့်ခံနိုင်တယ် ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ယွမ် ၂၀ လောက် ချေးပေးလိုက်မယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ရင်းနှီးတဲ့ မောင်နှမတွေတောင် ငွေစာရင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသင့်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက အမြဲတမ်း မှန်ကန်ပါတယ်။ ဆစ်ချန်က ဆောင်ယုနဲ့ အရမ်း မပတ်သက်ချင်ပေမယ့်၊ ဆောင်ယုက တကယ် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပြီး အခက်အခဲတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ ပြတ်သားမှုကို လေးစားတဲ့ အနေနဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ကူညီပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ "အာချန်... ရှင့်အပြင်ပန်းသွင်ပြင်က အေးစက်စက် နိုင်ပေမယ့် တကယ်တော့ နွေးထွေးတဲ့ နှလုံးသားလေး ရှိတာပဲ။ ရှင် ဆောင်ယုကို မကြိုက်လို့ လုံးဝ မကူညီချင်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်နေခဲ့တာ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။ "သူ့ရဲ့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ ကြိုးစားပန်းစား လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ကို ကိုယ် ထောက်ခံတာပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "သူသာ အလုပ်တစ်ခုမှာ တကယ် ကြိုးစားလုပ်မယ်ဆိုရင်၊ ချက်ချင်း ချမ်းသာမသွားရင်တောင် သူ့ဘဝက အရမ်းကြီး ကြမ်းတမ်းနေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူသာ ပင်ပန်းဆင်းရဲတာကို ခံနိုင်ရည် ရှိမယ်ဆိုရင်၊ လီစီးတီးမှာ နေတာထက် ကျိုတိုမှာ ဆက်နေတာက သေချာပေါက် ပိုတောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိမှာပါ"</p> <p>​အခုက စီးပွားရေး တဟုန်ထိုး တိုးတက်နေတဲ့ အချိန်လေ။ အခွင့်အရေးတွေကိုသာ သူ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင်၊ လစာရတဲ့ အလုပ်လုပ်ရင်တောင် ပိုက်ဆံနည်းနည်း စုမိပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်မှာပဲ။</p> <p>​ဒါက သူ ရှောင်ဟွေးလိုမျိုး ဝင်ငွေထက် ပိုသုံးပြီး သူများနဲ့ အပြိုင်အဆိုင် မလုပ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်အပေါ်မှာ အခြေခံထားတာပေါ့။</p> <p>​ပိုက်ဆံနဲ့ ပတ်သက်လာရင်၊ အဝင်များရင် အသုံးများမယ်၊ အဝင်နည်းရင် အသုံးနည်းရမယ်လေ။ ကိုယ့်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနေတဲ့ အချိန်မှာ အကြီးအကျယ် သုံးစွဲဖို့ အိပ်မက်မမက်နဲ့၊ အဲဒါက ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရစေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်နေပြီးနောက် "သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "နောက်ရက်တွေကျရင် သူ့ကို သတိထား စောင့်ကြည့်ရမယ်"</p> <p>​ဆောင်ယုရဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်မယ်လို့ ထုန်ယောင် ပြောခဲ့ပေမယ့် အရမ်းကြီး အာရုံစိုက်နေဖို့တော့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ နောက်တစ်နေ့မှာ သူ့နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နားက လမ်းပေါ်မှာ ပေါက်စီ တစ်လုံးကို အငမ်းမရ စားနေတဲ့ ဆောင်ယုနဲ့ သွားဆုံတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ထုန်ယောင်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တော့ ရှက်လွန်းလို့ သူ့မျက်နှာ နီရဲသွားတယ်။</p> <p>​သူက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်တယ်။ "မရီး... ကျွန်တော် သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီ၊ ကျိုတိုမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်"</p> <p>​အခုချိန်မှာ လီစီးတီးကို ပြန်သွားရင် သူက အလှောင်ခံ ဖြစ်သွားမှာလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပညာတတ် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျိုတိုမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားတယ်။</p> <p>​ခဏလောက်တော့ ပင်ပန်းခံပြီး ပိုက်ဆံ နည်းနည်း စုဖို့ သူ စီစဉ်ထားတယ်။ စုဆောင်းငွေ နည်းနည်း ရလာတာနဲ့ သူက ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး အလားအလာကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ပြောင်းလုပ်ကာ၊ သူက လုံးဝ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှောင်ဟွေး သိအောင် လုပ်ပြမယ်လေ။</p> <p>​ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဆောင်ယုရဲ့ ရင်ဘတ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ရှောင်ဟွေးအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေတုန်းပါပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပါးနပ်တဲ့ အရောင်လေး တစ်ချက် လက်သွားပြီး တမင်သက်သက် မေးလိုက်တယ်။ "နင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု စားဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရတာလဲ"</p> <p>​ဆောင်ယု နည်းနည်း နေရခက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေတယ်။ "မနေ့ညက မရီးတို့ စီစဉ်ပေးတဲ့ အခန်းကို ကျွန်တော် ပြန်အပ်လိုက်တယ်၊ အဲဒီမှာ မနေခဲ့ပါဘူး" အဲဒီအချိန်တုန်းက အခန်းပိုင်ရှင်က တော်တော်လေး ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို အကြာကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးမှ မကျေမနပ်နဲ့ ပိုက်ဆံပြန်အမ်းပေးလိုက်တာ။</p> <p>​"သြော်..." ထုန်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "နင် အလုပ်ရပြီး တကယ်ပဲ စားဖို့သောက်ဖို့ အခက်အခဲ ရှိလာရင် တို့ဆီ လာခဲ့လို့ ရတယ်နော်"</p> <p>​ဆောင်ယု ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း နီရဲလာတယ်။ သူစိမ်းဆန်တဲ့ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ ဒီစကားတွေဆီက ရလိုက်တဲ့ နှစ်သိမ့်မှုက သူ တစ်ယောက်တည်းသာ နားလည်နိုင်မယ့် ခံစားချက်မျိုးပါ။</p> <p>​"မရီး... ကျွန်တော် အိမ်အလှဆင်တဲ့ အလုပ်မှာ အကူအဖြစ် အလုပ်ရသွားပြီ။ အခုလောလောဆယ်တော့ အများကြီး မသိသေးလို့ လစာက နည်းနည်း နည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ စားစရိတ် နေစရိတ် ငြိမ်းတယ်၊ နောက်ပိုင်း အလုပ်တွေ ပိုတတ်လာရင် လစာတိုးပေးမယ်တဲ့"</p> <p>​လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေကို အကြီးအကျယ် ခံရပြီးနောက်၊ ဆောင်ယု နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားကို မြင်သွားခဲ့ပြီ။ မိန်းမတွေကို ချွေးသိပ်ဖို့ စကားချိုချိုတွေ ပြောတာက အလကားပဲ။ အိမ်မှုကိစ္စတွေ၊ ကုန်ကျစရိတ်တွေနဲ့ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုရင် သူ ကြိုးကြိုးစားစား ပိုက်ဆံရှာဖို့ လိုအပ်တယ်။ မိန်းမဖြစ်သူကို မထောက်ပံ့နိုင်ရင် သူ့ကို အထင်သေးကြမှာပဲ။</p> <p>​ကျိုတိုကို စရောက်တုန်းက သူလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုလည်း သူ သေချာ ပြန်သုံးသပ်မိတယ်။ သူသာ အလုပ်တစ်ခု ရဖို့ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆစ်ချန်ကတောင် သူ့ကို လေးစားလာနိုင်တယ်။ ရှောင်ဟွေးကို မှီခိုပြီး အချောင်နှိုက်ချင်တဲ့ သူ့စိတ်ကူးတွေကြောင့် အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားခဲ့ရတာ။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဝေးဆီကနေ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ဆောင်ယု... မင်း စားလို့ပြီးပြီလား။ မြန်မြန် လာခဲ့၊ အလုပ်စလုပ်ရတော့မယ်"</p> <p>​အဝေးကနေ လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ဆောင်ယုက အမြန် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ထုန်ယောင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ၊ ပေါက်စီကို ကိုက်ရင်း အဲဒီလူဆီ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားတော့တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဆောင်ယုနဲ့ ဆုံတွေ့တာကို သာမန် တိုက်ဆိုင်မှုလေး တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ပြီး သိပ်အရေးတယူ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သုံးရက်အကြာမှာ သူနဲ့ ထပ်ဆုံလိမ့်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အသစ်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ ပြင်နေတယ်။ ဆောင်ယုက အဲဒီဆိုင်က အိမ်အလှဆင် အလုပ်သမားတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။</p> <p>​ဆောင်ယုက နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ရှင်းပြဖို့အတွက် ထုန်ယောင်ဆီ တကူးတက လာခဲ့တယ်။ ထုန်ယောင်ကတော့ စိတ်ထဲမထားပါဘူး၊ စီးပွားရေး ပြိုင်ဘက်တွေ ဒီလောက် မြန်မြန် ပေါ်လာပြီး သူ့ဆိုင်ရဲ့ တည့်တည့်မှာ လာဖွင့်တဲ့အပြင် နာမည်ကိုတောင် ခပ်ဆင်ဆင် ပေးထားတာကိုပဲ အံ့သြနေမိတာ။</p> <p>​သူ့ဆိုင်နာမည်က 'ခိုခို' ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက ဆိုင်နာမည်က 'ကိုကို' တဲ့။ အစကတော့ ဒါက ပုံမှန် စီးပွားရေး ပြိုင်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလို့ ထုန်ယောင် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီလမ်းထဲမှာ 'ကိုကို' နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် နောက်ထပ် နှစ်ဆိုင် ကပ်လျက် လာဖွင့်တာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒါက ရိုးရိုး စီးပွားရေး ပြိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ တမင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေတာ ဆိုတာ ရှင်းလင်းနေပါတယ်။</p> <p>​ဒီဆိုင်တွေရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာ ထုန်ယောင် စတင် စဉ်းစားလာမိတယ်။ သူက ဆောင်ယုကို မေးကြည့်ပေမယ့်၊ ဆောင်ယုက ဆိုင်ရှင် နာမည်ကို မသိသလို တစ်ခါမှလည်း မမြင်ဖူးဘူးတဲ့။ အလှဆင်မယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆိုင်ရှင်တို့ပဲ ဆွေးနွေးကြတာလေ။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဆစ်ချန်ဘက်မှာလည်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှဘူး။ ကျောက်ရုံဝေက သတိမရသေးသလို ကျောက်ဝမ်ယွီကလည်း ပိုပိုပြီး စိတ်တိုလာတယ်။ သူက ဆေးရုံမှာ ပြဿနာ တော်တော်များများ ရှာခဲ့ပြီး၊ စင်္ကြံလမ်းမှာ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ဆစ်ချန် စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြတယ်လို့ သူ ယုံကြည်သွားတယ်။</p> <p>​ဆူဆူညံညံ ပြဿနာတချို့ ဖြစ်ပြီးနောက် ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ဆေးရုံက အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုတာ သိလို့ ရဲတွေက ဆေးရုံဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ ကျောက်ဝမ်ယွီကတော့ ဆစ်ချန်နဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကြားမှာ တရားမဝင် အပေးအယူ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောနေတုန်းပဲ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကတော့ ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ပဲ ဆက်နေနေတယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၅၁) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save