Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> မစ္စတာကျောက်... ခဏလောက် နေပါဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဖန်ရှုကျင်းက ဈေးဆစ်လို့ ကောင်းသွားတဲ့သူ တစ်ယောက်လို သဘောကျတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောတယ်။ "ဝမ်ခိုင်ရယ်... ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကုမ္ပဏီ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နင့်ကိုပဲ အားကိုးနေရတာပါ။ နင့်ဦးလေးရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် ဝမ်ယွီ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့က အဆင်မပြေဘူးလေ။ သူ ဒီမှာပဲ နေပြီး နင့်ဦးလေးကို အဖော်လုပ်ပေးရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အဖော်ရှိတော့ နင့်ဦးလေးလည်း ပိုမြန်မြန် သက်သာလာနိုင်တာပေါ့"</p> <p>​"သေချာတာပေါ့" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီကတော့ ဒေါသတွေ ထွက်လွန်းလို့ ဘေးမှာ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီ။ "အမေ... သူ့ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။ အဖေနဲ့ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် သူက တော်တော် ပျော်နေမှာ သေချာတယ်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီက အလုပ်ပြန်ဝင်ချင်ပေမယ့်၊ သူ မရှိတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့အဖေကို မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ကုမ္ပဏီမှာ သူ့ကို လုံးဝ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တာကတော့ သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်တဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။</p> <p>​သူ့အဖေသာ သတိမရလာဘူးဆိုရင် ကုမ္ပဏီမှာ သူ့နေရာက ဘယ်လို အနေအထားမျိုး ဖြစ်သွားမှာလဲ။</p> <p>​ဖန်ရှုကျင်းက သားဖြစ်သူကို ဆူလိုက်တယ်။ "အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့။ တို့တွေက မိသားစု တစ်ခုတည်းသားတွေပဲ။ ဝမ်ခိုင် ကြီးလာတာကို ငါ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲ၊ သူ ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အပို ပြဿနာတွေ လုပ်မနေဘဲ ဆေးရုံမှာ နင့်အဖေကို အချိန်ပေးပြီး အဖော်လုပ်ပေးစမ်းပါ"</p> <p>​ဖန်ရှုကျင်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ သားဖြစ်သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့တာ၊ ဒါက သူ့ရဲ့ အတ္တကြောင့် ဖြစ်လာတာပဲ။ သူတို့ မိသားစုက ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ရှယ်ယာ ပိုနည်းသလို၊ သားဖြစ်သူကလည်း ကုမ္ပဏီကို ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဝမ်ခိုင် လက်ထဲမှာ ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပါ။ ကုမ္ပဏီ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ သူတို့လည်း အကျိုးအမြတ် ခံစားရမှာပဲလေ။</p> <p>​အမေဖြစ်သူက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ဘက်ကိုချည်း အမြဲ ပါနေတာကို ကြားတော့ ကျောက်ဝမ်ယွီ ဒေါသထွက်သွားတယ်။ "အမေ... ဘယ်သူက အမေ့သား အရင်းလဲ"</p> <p>​သူ့အမေက ဘာလို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ယုံနေတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဝမ်ခိုင်က အပေါ်ယံ ကြည့်တာနဲ့တင် လူကောင်းပုံ မပေါက်ဘူးလေ။ သူသာ မဟုတ်ရင် သူ့အဖေ ဒီလို လဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဖန်ရှုကျင်းက အော်လိုက်တယ်။ "အိပ်ရာထဲ လဲနေတဲ့ နင့်အဖေကို ပစ်ထားပြီး အလုပ်သွားလုပ်တာကရော မှန်လို့လား။ သူ ကျန်းမာတုန်းက နင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ခဲ့လဲ ဆိုတာ မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား။ နင့်မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား မရှိဘူးလား"</p> <p>​"ကျွန်တော်..."</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီ စကားတွေ ဆို့နင့်သွားပြီး ဘယ်လို ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။</p> <p>​သူ့အဖေက သူ့ကို ဘယ်လောက် ချစ်လဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ အဖေ့အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်လို့သာ သူ ဆေးရုံမှာ နေနေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီတိုင်း ဆက်သွားနေလို့ မရဘူး။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကသာ သူ့ကို လုံးဝ ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ အောင်မြင်သွားရင်၊ ကုမ္ပဏီမှာ သူ့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်တွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူ့အဖေက ကျောက်ဝမ်ခိုင်မှာ အိမ်ခြံမြေ ကုမ္ပဏီသစ် တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတယ်လို့ အရင်က အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါသာ အမှန်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ ကုမ္ပဏီက လျစ်လျူရှုခံရပြီး နယ်ရုပ်လေး တစ်ရုပ်လို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်သာ ကုမ္ပဏီရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို စုပ်ယူသွားမယ် ဆိုရင်၊ သူတို့ မိသားစုက ဘာမှမရတဲ့အပြင် အကြွေးပမာဏ အများကြီးကိုပါ ထမ်းထားရနိုင်ခြေ ရှိတယ်။</p> <p>​အဲဒီလို ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​ကံမကောင်းတာက ကျောက်ဝမ်ယွီ စိတ်ရှုပ်နေပေမယ့်၊ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့အမေက ဘာအကူအညီမှ မပေးနိုင်ဘူး။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတဲ့ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရတဲ့ ယင်ကောင်လို သူ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သားအမိ နှစ်ယောက်ကြားက တင်းမာမှုကို သတိထားမိသွားတယ်။ ကျောက်ဝမ်ယွီကို ကြည့်ပြီး သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ဝမ်ယွီ... မင်း အလုပ်သွားချင်ရင် သွားလို့ ရပါတယ်။ ဆေးရုံမှာ ဦးလေးကို ငါ စောင့်ပေးလို့ ရတယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ချက်ချင်း လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေ သိပ်မရှိပါဘူး"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ကျောက်ဝမ်ယွီ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ "ဒါက ငါ့အဖေကို ဒုက္ခပေးဖို့ မင်းအတွက် အခွင့်အရေးလို့များ မထင်လိုက်နဲ့နော်"</p> <p>​"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေပြန်တာလဲ" ဖန်ရှုကျင်းက သားဖြစ်သူကို ဆူလိုက်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ကမန်းကတန်း တောင်းပန်တယ်။ "ဝမ်ခိုင်... ဝမ်ယွီရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ သူက သူ့အဖေ အခြေအနေကြောင့် စိတ်ရှုပ်နေလို့ပါ။ သူက ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသေးတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက်ပဲလေ၊ စီမံခန့်ခွဲမှု အကြောင်း သိပ်နားလည်တာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ဝမ်ယွီကို မေ့ထားလိုက်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီ စိတ်တိုနေပေမယ့် အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အတွေ့အကြုံ သူ့မှာ တကယ် မရှိဘူး ဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒီမတိုင်ခင်က အလုပ်တိုင်းကို သူ့အဖေကပဲ ဦးဆောင် ခိုင်းခဲ့တာလေ။</p> <p>​"ဝမ်ယွီက ငယ်သေးပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်လို့ပါ၊ ဒါတွေကို ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မထားပါဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ကျောက်ဝမ်ယွီကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန်ရှုကျင်းကို ပြောတယ်။ "အန်တီ... ဒီမှာ ဦးလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ။ လောလောဆယ် ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကို ပြန်သွားရဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်မှ သူ့ကို လာကြည့်ပါ့မယ်"</p> <p>​"ကောင်းပါပြီ၊ သွားတော့လေ။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦးနော်"</p> <p>​ဖန်ရှုကျင်း လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် ကျောက်ဝမ်ခိုင် လူနာခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။ သူ ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ဖန်ရှုကျင်းက လင်းမန်ကို တောင်းပန်ဖို့ သားဖြစ်သူကို ထပ်ဆူတော့တာပဲ။ မာနကြီးပြီး အထက်စီးဆန်တဲ့ ကျောက်ဝမ်ယွီက သာမန် သူနာပြု တစ်ယောက်ကို တောင်းပန်ဖို့ ငြင်းဆန်တယ်။ သားအမိ နှစ်ယောက်ကြားက အကြပ်အတည်းက ဘာအဖြေမှ မထွက်ဘဲ ဆက်ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင် လူနာခန်းထဲကနေ အထွက်မှာ လင်းမန်က သူ့ကို တားလိုက်တယ်။ "မစ္စတာကျောက်... ခဏလောက် နေပါဦး"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းမန်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ၊ ဘာလိုချင်လို့လဲ ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​ရိုးရိုးလေး ကြည့်လိုက်တာ ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်က စကားတစ်ခွန်းမှ မဟပေမယ့် လင်းမန်က အလိုလို ရှက်သွေးဖြာသွားတယ်။ အိတ်ကပ်ထဲက လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ထုတ်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒီနေ့ လက်ကိုင်ပဝါ ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကြောင့် ညစ်ပတ်သွားပြီမို့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ပဝါပါ။ အသစ်ပါ၊ တစ်ခါမှ မသုံးရသေးပါဘူး။ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ ဒါလေးကို ယူသွားပေးပါ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လက်ကိုင်ပဝါကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ လင်းမန်ရဲ့ မျက်နှာကိုသာ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ရင် ဒါက လက်ကိုင်ပဝါ အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ"</p> <p>​သူ့မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုနီရဲသွားပေမယ့် သူက ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "ကျွန်မက သူများ ကျေးဇူးတင်တာကို မကြိုက်ဘူး။ လက်ကိုင်ပဝါကို မယူချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း၊ ရှင့်ရဲ့ လက်ကိုင်ပဝါက ဘယ်လောက်တန်လဲ ဆိုတာ ပြောပါ။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရယ်လိုက်တယ်။ "လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်လေး အတွက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ပြဿနာ လုပ်နေရတာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်၊ ကျွန်တော့်ဦးလေးကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးပြီး သူ သတိရလာရင် ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ်ပါ"</p> <p>​အိမ်ခြံမြေ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကနေ 'ဥက္ကဋ္ဌ ကျောက်ဝမ်ခိုင်' ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရေးထားတဲ့ လိပ်စာကတ် တစ်ကတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲကနေ သူ ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ လင်းမန် လန့်သွားတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိပေမယ့်၊ အိမ်ခြံမြေ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပေါက်စလေး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​သူ့ဆီကနေ ထူးခြားတဲ့ ဟန်ပန်တွေ ထွက်ပေါ်နေတာ မဆန်းပါဘူး။</p> <p>​"ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်နည်းနည်း ရှိသေးလို့။ ဦးလေး သတိရလာရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ အခြေအနေ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားရင်ဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းဆက်ပေးပါနော်"</p> <p>​ဒီစကားတွေ ပြောပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ကျယ်ပြန့်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားတယ်။ သူ လိုတာထက်ပိုပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ တမင်သက်သက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မတော်တဆပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းမန်ရဲ့ မျက်နှာဆီကို ရောက်လာတဲ့ သူ့အကြည့်က လင်းမန်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို အထိန်းအကွပ်မဲ့ မြန်ဆန်သွားစေတယ်။</p> <p>​"ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ" လူနာခန်း ၂၁၀ က သူနာပြု အငယ်မလေး တစ်ယောက် ဖြတ်သွားရင်း အတင်းပြောချင်တဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "စောစောက လူနာခန်း ၂၀၈ က လူနာရှင် တစ်ယောက် နင်နဲ့ စကားပြောနေတာ မြင်လိုက်တယ်။ သူ ဘာပြောတာလဲ"</p> <p>​လင်းမန် လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပြန်ရောက်လာပြီး လိပ်စာကတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ အမြန်ထည့်လိုက်တယ်။ "သူက ကျောက်ရုံဝေရဲ့ အခြေအနေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ပြောသွားတာပါ"</p> <p>​သူ အလိမ်ခံလိုက်ရမှန်း မသိတဲ့ သူနာပြု အငယ်မလေးက ဆက်ပြီး အတင်းပြောတယ်။ "သူက နင့်ကို သီးသန့် လာပြောတာလေ။ သူ နင့်ကို သဘောကျနေလို့များလား။ သူငယ်ချင်း... သူနဲ့ ဒေါက်တာဆစ်ချန် ဘယ်သူက ပိုချောတယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p>​ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ လူနာခန်း ၂၀၈ က သူနာပြု အငယ်မလေးတွေရဲ့ အဓိက ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အထူးသဖြင့် စိတ်တိုလွယ်တဲ့ ကျောက်ဝမ်ယွီနဲ့ ရုပ်ချောတဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် အကြောင်းပေါ့။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ဆစ်ချန် နှစ်ယောက်လုံးက သူနာပြုတွေကြားမှာ အချေအတင် ဆွေးနွေးစရာ ခေါင်းစဉ်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။</p> <p>​တချို့က ဆစ်ချန်က ပိုဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်လို့ ပြောကြပြီး၊ တချို့ကတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ လူဆိုးလေးဟန်ပန်ကို ပိုသဘောကျကြတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယ မျိုးဆက် တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေတောင် ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တကယ့် အလုပ်အကိုင်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြလို့ အတင်းအဖျင်းတွေ အများကြီး ထွက်နေတာလေ။</p> <p>​လင်းမန်က အရင်က စိတ်ကြည်လင်နေပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်ရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်တော့ သူ့စိတ်တွေ ရှုပ်သွားတယ်။ "သူတို့က လူတန်းစား တစ်မျိုးတည်းမှ မဟုတ်တာ၊ ယှဉ်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၃ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save