Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> အိမ်ထောင်ကျပြီး ဘယ်လောက်ကြာလို့ ကွာရှင်းလိုက်တာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အကောင်းနဲ့ အဆိုးဆိုတာ ကွာခြားချက် ရှိတယ် မဟုတ်လား" လင်းမန် နေရခက်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို သတိမထားမိတဲ့ သူနာပြုလေးက မေးစေ့ကို မော့ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်က ပိုချောတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ သူက အသားဖြူပြီး မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ နှုတ်ခမ်းတွေ အကုန်လုံးက ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ဆီမှာ အပြစ်ရှာစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိသလောက်ပဲ"</p> <p>​အရေးအကြီးဆုံးက သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးရုံဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ ဒေါက်တာဆစ်အပေါ် သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက သိလျက်နဲ့ဖြစ်စေ၊ မသိဘဲနဲ့ဖြစ်စေ အကောင်းဘက်ကို နည်းနည်း ပိုတိမ်းညွတ်နေတာလေ။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘဲ လင်းမန် ရုတ်တရက် နေရခက်သွားပြီး ပြန်ငြင်းလိုက်တယ်။ "မစ္စတာကျောက်လည်း တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတာပဲ။ တကယ်လို့ တို့တွေ အပြစ်ရှာမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရုပ်ရည်မှာ မလိုက်ဖက်တာ ဘာမှမရှိဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​သူနာပြုလေးက လင်းမန်ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။ "လင်းမန်... နင် ဒီနေ့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ ပုံမှန်ဆို နင်က ဒေါက်တာဆစ်ကို အမြဲ ချီးကျူးနေကျ မဟုတ်ဘူးလား။ လူတွေ သူ့အကြောင်း ပြောရင် နင်က သူ့ဘက်က အမြဲ ကာကွယ်ပြောပေးတာလေ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မစ္စတာကျောက်ဘက်ကို ပါသွားရတာလဲ။ နင်များ မစ္စတာကျောက်ကို သဘောကျနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>​လင်းမန်က ဆစ်ချန်ကို သဘောကျနေတယ်လို့ လူတိုင်းက ကွယ်ရာမှာ ခန့်မှန်းထားကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်က အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်နေတော့ သူတို့က ကွယ်ရာမှာပဲ အတင်းပြောရဲပြီး ပေါ်တင်ကြီး ဘယ်တော့မှ မပြောရဲကြဘူး။ ဒါကြောင့် အခုလို တခြား ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မစ္စတာကျောက် အကြောင်းကို လင်းမန်က အကောင်းပြောနေတာကို မြင်ရတာက သူနာပြုလေးအတွက် တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။</p> <p>​လင်းမန်ကများ တခြား တစ်ယောက်ဆီ စိတ်ပြောင်းသွားပြီလားလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။</p> <p>​သူနာပြုလေးရဲ့ စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ နေရခက်လာတော့ လင်းမန်က အမြန် ပြောလိုက်တယ်။ "ငါက ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ သုံးသပ်ပြရုံ သက်သက်ပါ။ တခြား ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ ငါ အလုပ်လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ဘေးခန်းကို ဝင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခေါင်းထဲမှာတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် အကြောင်းတွေချည်းပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို လက်ကိုင်ပဝါ ကမ်းပေးလိုက်ကတည်းက၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ အဆက်မပြတ် မြင်ယောင်နေပြီး ဆစ်ချန် အကြောင်းကိုတောင် သိပ်မတွေးမိတော့ဘူး။</p> <p>​အစက နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ လင်းဖန်ရင်းဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပေမယ့်၊ အခုတော့ အဲဒီအစီအစဉ်ကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>​တကယ်လို့ သူ မမေ့ဘဲ ဖုန်းဆက်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဖုန်းကိုင်မယ့်သူ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာဘူး။</p> <p>​ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး လင်းဖန်ရင်းက မြို့ပေါ်မှာ ကျန်လီကျွမ်းကို လာပြုစုပေးနေတာ။ အတူတူ မနေကြတုန်းက အဆင်ပြေပေမယ့်၊ အခု အတူနေကြတော့ လီကျွမ်းက လင်းဖန်ရင်း လုပ်သမျှကို အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး တစ်နေကုန် မျက်နှာထား တင်းမာနေတတ်တယ်။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဝေဖန်ပြီး သူ့အလုပ်တွေကို အပြစ်ရှာတတ်တယ်။ ဒီအခြေအနေတွေကြောင့် လင်းဖန်ရင်းက သားဖြစ်သူရှေ့မှာ ခဏခဏ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဘိုရီက ကလေးမွေးတုန်းက မိန်းမဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးရမလို ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေကနေ တုန်လှုပ်မှု မပျောက်သေးဘူးလေ။ တစ်ခုခုက လီကျွမ်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်သွားမှာ စိုးရိမ်နေတော့၊ အမေဖြစ်သူရဲ့ ညည်းတွားမှုတွေ ရှေ့မှာ သူက အကြပ်ရိုက်နေတော့တယ်။</p> <p>​"အမေ... လီကျွမ်း သားဖွားအနားယူချိန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လို့ မရဘူးလေ။ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ ကျန်းမာရေး ပြဿနာကြီးတွေ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အခုတော့ သူ့ကို နည်းနည်း အလိုလိုက်ရမှာပဲ။ အမေ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရင် အိမ်ပြန်ပြီး ခဏလောက် သွားနေလို့ ရပါတယ်။ လီကျွမ်းကို ပြုစုဖို့ ကျွန်တော် ကလေးထိန်း တစ်ယောက် ငှားလိုက်ပါ့မယ်။ အရင်ကလည်း သူ့အတွက် ကလေးထိန်း ငှားပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားဖူးတယ်။ အမေကသာ သဘောမတူလို့ မဟုတ်ရင်၊ အမေ ပင်ပန်းစရာ မလိုအောင်၊ လီကျွမ်းလည်း ပိုသက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ကလေးထိန်း တစ်ယောက် စောစောကတည်းက ငှားထားမှာပါ"</p> <p>​"ကလေးထိန်း ငှားမယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် တော်တော် များမှာပေါ့။ တောကလာတဲ့ တို့လိုလူတွေက ဒီလို ဇိမ်ခံတာမျိုးကို ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ၊ ကလေးတစ်ယောက် မွေးတာလေးကို ကလေးထိန်း လိုသေးတာလား" ကလေးထိန်း ငှားမယ့်အကြောင်း ကြားတော့ လင်းဖန်ရင်းက ခါးသက်သက် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာကာ ပြောတယ်။ "ငါ နင်တို့ သုံးယောက်ကို မွေးတုန်းက သားဖွားအနားယူချိန်မှာ ငါ့ကို ပြုစုပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်ခဲ့တာပဲလေ။ ဒါ့အပြင် ငါက အိမ်မှာ အားယားနေပြီး လီကျွမ်း သားဖွားအနားယူချိန်ကို မပြုစုပေးဘဲ နင်က ကလေးထိန်း သွားငှားမယ်ဆိုရင်၊ လီကျွမ်း အမေက ဘယ်လို ထင်မလဲ။ ရွာကလူတွေကရော ငါ့ကို ဘယ်လို ပြောကြမလဲ"</p> <p>​သားအကြီးဆုံးက မိန်းမရပြီးကတည်းက အမေကို မေ့သွားခဲ့ပြီ၊ အခု သားအငယ်ကလည်း အဲဒီအတိုင်း လိုက်လုပ်နေတယ်။ အလွန်အမင်း နစ်နာနေတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ကျေးဇူးကန်းတဲ့ သားနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့မိသလို ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​သူ့သား နှစ်ယောက်လုံးက သတ္တိမရှိဘဲ မိန်းမကို အလွန်အမင်း ကြောက်ကြတော့၊ မုဆိုးမဖြစ်တဲ့ သူ့ကို ဒုက္ခရောက်စေတယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်မှန်းသာ သူ သိခဲ့ရင် သူ...</p> <p>​"ဒါက တို့ဘဝပဲလေ၊ တခြားသူတွေ ဘာပြောပြော ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ အခု တို့ဘဝတွေ တိုးတက်လာပြီ ဆိုတော့၊ အမေလည်း အနားရအောင်၊ လီကျွမ်းလည်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ကလေးထိန်း ငှားလိုက်တာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ"</p> <p>​မိန်းမနဲ့ အမေ ကြားထဲမှာ ညပ်နေရတာက ဆစ်ဘိုရီအတွက် တကယ့်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပါပဲ။</p> <p>​ကလေးထိန်း ငှားလိုက်ရုံနဲ့ အရာအားလုံးက လွယ်လွယ်ကူကူ ပြေလည်သွားနိုင်တာကို၊ အမေဖြစ်သူက ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းဆန်နေတယ်။ အခုလည်း သူ့ရှေ့မှာ လာညည်းတွားနေပြန်ပြီဆိုတော့ သူ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။</p> <p>​သူ လီကျွမ်းကို အပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး ရိုက်နှက်လိုက်ရမှာလား။</p> <p>​ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အမေဖြစ်သူက ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်အမင်း မက်မောပြီး သူ့ဘဝသူ ပြန်ဒုက္ခပေးနေတာပဲ။</p> <p>​"ငါက နင်နဲ့ နင့်မိန်းမအတွက် ပိုက်ဆံချွေတာပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" လင်းဖန်ရင်းက ငြင်းခုံလိုက်ပြီး နှာရည်တွေကို သူ့ဖိနပ်ပေါ် ပွတ်သုတ်လိုက်တာကြောင့် ဆစ်ဘိုရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​သူက တင်းမာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ "အမေ... နေရာတကာမှာ နှာရည်သုတ်တတ်တဲ့ ဒီအကျင့်ကို ဖျောက်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ခဏခဏ ပြောထားတယ်လေ။ တို့တွေက သောက်စရာ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ဖွင့်ထားတာ။ ဖောက်သည်တွေသာ အမေ ဒီလိုလုပ်တာကို မြင်သွားရင် တို့စီးပွားရေးကို ထိခိုက်နိုင်တယ်"</p> <p>​မြို့ကို ပြောင်းလာပြီးကတည်းက ဆစ်ဘိုရီက သူ့ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံတွေကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ အဖျော်ယမကာ လုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်ရင် တစ်ကိုယ်ရည် သန့်ရှင်းရေးကို အထူးဂရုစိုက်ရမယ်လို့ ထုန်ယောင် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကို သူ အမြဲ မှတ်ထားပြီး အသေအချာ ဂရုစိုက်ခဲ့ကာ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကျန်လီကျွမ်းကိုလည်း အဲဒီအတိုင်း လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ့အမေကတော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ သတိပေးပေး ဒီအကျင့်ကို ဖျောက်မရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူပဲ။</p> <p>​"ကောင်းပြီလေ၊ နင်က အခုတော့ အထက်စီးရောက်နေပြီး ငါ့ကို ညစ်ပတ်တယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့။ အရင်တုန်းက ငါ့ဆီကနေ ထမင်းတောင်းစားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ မတူတော့ဘူး မဟုတ်လား။ အခု ငါ လှုပ်ရှားနိုင်သေးတဲ့ အချိန်မှာတောင် နင်က ငါ့ကို ရွံရှာနေတာဆိုတော့၊ ငါ အသက်ကြီးလို့ မလှုပ်နိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျရင် ဖျာနဲ့လိပ်ပြီး အနောက်က ကျင်းထဲ ပစ်ချကာ မြှုပ်လိုက်ပါလား"</p> <p>​သားအငယ်က သူ့ရဲ့ အတိတ်က လုပ်ရပ်အမှားတွေကို မသိသေးသလို၊ သူက သဘာဝအရ ရိုးသားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူ ဖြစ်လို့ လင်းဖန်ရင်းက ရွာက မိန်းမကြီးတွေလို ငိုယိုဆူညံပြီး ပြဿနာရှာရဲနေတာ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ဒေါသတကြီး ရမ်းကားမှုတွေကြောင့် ဆစ်ဘိုရီ စိတ်ရှုပ်သွားတယ်။ မျက်နှာက မီးသွေးခဲလို မည်းမှောင်နေပြီး၊ သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အမေ... ကျိုတိုကနေ ပြန်လာပြီးကတည်းက အမေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ"</p> <p>​သူ ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ ကျိုတိုကနေ ပြန်လာပြီးကတည်းက လင်းဖန်ရင်းက တကယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သားအကြီးနဲ့ သားအငယ်တို့ကြောင့်သာ သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်က ပျော်ရွှင်မှုတွေကို လက်လွတ်ခဲ့ရပြီး အခုလို တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရတာလို့ သူ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​အခု သားအကြီးနဲ့ သားအငယ် နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုတွေနဲ့ အခြေတကျ ဖြစ်နေပြီ ဆိုပေမယ့် သူကတော့ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါ့အပြင် ချွေးမဖြစ်သူကို အိမ်ဖော် တစ်ယောက်လို ပြုစုပေးနေရသေးတယ်။ သူက ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြတ်သန်းနေရတာလဲ။</p> <p>​အဲဒီတုန်းကသာ ဆစ်ဝေမင်း နောက်ကို လိုက်ဖို့ သူ ရွေးချယ်ခဲ့ရင်၊ အခုလောက်ဆို ကျိုတိုမှာ သက်သောင့်သက်သာ နေနေရလောက်ပြီ။ ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမခံချင်ကြပါဘူး၊ လင်းဖန်ရင်းလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက ပိုပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်း မဆန်ခဲ့မိတာကို သူ နောင်တရနေတယ်။</p> <p>​သားအမိ နှစ်ယောက် အကြပ်ရိုက်နေကြစဉ်၊ တစ်ယောက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က မျက်နှာ မည်းမှောင်နေချိန်မှာပဲ ဆိုင်က ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး ဆီကနေ လာတဲ့ ဖုန်းပါ။ လင်းဖန်ရင်း ပြန်ရောက်လာပြီး ကတည်းက ဒါက သူ ပထမဆုံး ဖုန်းဆက်တာပဲ။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးဆိုတာ ကြားလိုက်တာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက သားဖြစ်သူရဲ့ လက်ထဲက ဖုန်းကို ချက်ချင်း လုယူလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေး... အဲဒီမှာ ဘယ်လိုနေလဲ။ လင်းမန်က နင်နဲ့ ဆောင်ယုအတွက် အလုပ်ရှာပေးခဲ့ပေမယ့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နင်တို့ ထွက်သွားကြတယ်လို့ အရင်က ပြောတယ်။ အခုရော ဘာတွေ လုပ်နေကြလဲ။ နင့်ဦးလေးလေးရော နင်တို့ဆီ လာလည်သေးလား"</p> <p>​ဆောင်ယု နာမည်ကို ကြားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "အမေ... သမီး ဆောင်ယု အကြောင်း ထပ်မကြားချင်တော့ဘူး။ သူ့ကို ကွာရှင်းချင်တယ်။ အခု သူ့ကို မြင်တောင် မကြည့်ချင်တော့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက သူ့ကို သဘောကျခဲ့တာ သမီး မျက်ကန်းဖြစ်နေလို့ပဲ နေမှာ။ သူ့ရဲ့ စကားချိုချိုတွေအောက်မှာ သမီး အရူးလုပ်ခံလိုက်ရတာ။ ဦးလေးလေးက အချိန်ရရင် သမီး ကွာရှင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ဖို့ လီစီးတီးကို လာခဲ့မယ်လို့ ပြောတယ်"</p> <p>​"ဘာ" လင်းဖန်ရင်း လန့်သွားတယ်။ "နင်တို့ အိမ်ထောင်ကျတာမှ သိပ်မကြာသေးဘူး၊ အခု ကွာရှင်းတော့မလို့လား"</p> <p>​ဒါကို လူတွေ သိသွားရင် သူက တစ်မြို့လုံးရဲ့ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ ဖြစ်မသွားဘူးလား။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၄ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save