Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကွာရှင်းတယ်ဆိုတာ အခုခေတ်မှာ အရမ်းကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နေပြီ၊ ရှက်စရာမလိုဘူးလို့ ဦးလေးလေးက သမီးကို ပြောတယ်။ သူနဲ့ သူ့မိန်းမတောင် ကွာရှင်းလိုက်ကြပြီလေ" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက မေးစေ့ကို မော့ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူ့လေသံကို နားထောင်ကြည့်ရင် ကွာရှင်းလိုက်တာကိုပဲ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း လန့်သွားတယ်။ "နင့်ဦးလေးလေးနဲ့ သူ့မိန်းမ ကွာရှင်းလိုက်ကြတယ် ဟုတ်လား"</p> <p>​"သူတို့ ကွာရှင်းတာ ရက်တော်တော် ကြာနေပြီ။ အမေ... ဘယ်တော့လောက် ဒီကိုလာဖို့ အချိန်ရမလဲ။ သမီးနဲ့ ဦးလေးလေးက နေ့တိုင်း အပြင်စာတွေချည်း စားနေရတာ။ အပြင်စာတွေ စားရတာ ရိုးအီနေပြီ။ အမေ့ လက်ရာကိုပဲ ပိုစားချင်တာ"</p> <p>​အရင်ကတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အပြင်စာတွေ အရမ်းကောင်းပြီး နေ့တိုင်း အပြင်မှာပဲ စားချင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကျိုတိုမှာနေပြီး အပြင်စာတွေကို အတန်ကြာ စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အိမ်ကထမင်းဟင်းကို ဘယ်လောက် လွမ်းနေပြီလဲဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​အပြင်စာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း အမြဲတမ်း စားနေလို့မှ မရတာ။ တစ်ခါတလေ အရသာပြောင်းတဲ့ အနေနဲ့ စားဖို့လောက်ပဲ အဆင်ပြေတာလေ။</p> <p>​အခု ဦးလေးလေးနဲ့ သူ့မိန်းမလည်း ကွာရှင်းပြီးပြီဆိုတော့ အမေ လာပြီး သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးကို ဂရုစိုက်ပေးနေသရွေ့ သူ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ တွေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးရင် သူ့အပေါ်ကိုလည်း အမြဲတမ်း ကောင်းနေတော့မှာပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းလည်း တော်တော်လေး စိတ်ပါသွားပေမယ့် ကျန်လီကျွမ်း မီးဖွားထားတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူးဆိုတာကို သတိရသွားတော့၊ ဆစ်ဘိုရီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဖုန်းထဲကနေ ရှောင်ဟွေးကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "နင့်မရီး မီးဖွားထားတာ မကြာသေးဘူးလေ၊ သူ သားဖွားအနားယူချိန်မှာ ငါ ပြုစုပေးရဦးမယ်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "ဒုတိယမရီးက ကလေးတောင် မွေးနေပြီကို အစ်ကိုကြီး မိန်းမကတော့ ဘာအရိပ်အယောင်မှကို မပြသေးဘူး။ အမေက သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား။ တို့ရွာမှာ ကလေးရစေမယ့် ဆေးနည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အမေ သူတို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ရှာပေးလိုက်လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ့ကို ဥမဥနိုင်တဲ့ ကြက်မလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ သမီးကို သူ ရိုက်သေးတယ်။ ရွာကို ပြန်လာပြီး လူတွေက ဝိုင်းပြောကြရင်ရော သူ လိုက်ရိုက်ရဲဦးမလား။ ရွာက လူတွေက သမီးလို အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရိုက်ရဲရင် အသေအသတ်ခံရဖို့ပဲ ရှိတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်ဆီက အကူအညီတောင်းတုန်းက လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရတာတွေကို တွေးမိတာနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး ဒေါသထွက်လာတယ်။ အခု ဦးလေးလေးလည်း ကွာရှင်းပြီးပြီ၊ သူ့ကိုလည်း ပိုပြီး အလိုလိုက်လာပြီဆိုတော့ ထုန်ယောင် ဘယ်လို ထင်မလဲဆိုတာ သူ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။</p> <p>​"အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့" လင်းဖန်ရင်းက တိုးတိုးလေး ဆူလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "ငါလည်း အိမ်မှာ သိပ်အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။ လယ်တွေ အကုန်လုံး ငါ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်လို့ နင့်ဝမ်းကွဲကို ပေးလုပ်ထားတယ်။ နင့်မရီး သားဖွားအနားယူချိန် ပြီးတာနဲ့ ငါ အဲဒီကို လာပြီး အလုပ်တစ်ခုခု ရှာလုပ်မယ်"</p> <p>​"အမေ အလုပ်တောင် သွားလုပ်စရာ မလိုပါဘူး" အမေဖြစ်သူ လာမယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ကမန်းကတန်း ဖျောင်းဖျတော့တာပဲ။ "အမေက သမီးနဲ့ ဦးလေးလေးအတွက် အဝတ်လျှော် ထမင်းချက်ပေးရုံပဲလေ။ ဦးလေးလေးက နောက်နှစ် နွေဦးကျရင် သမီးအတွက် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးပြီး သမီးကို သူဌေးမ လုပ်ခိုင်းမယ်လို့ ပြောတယ်"</p> <p>​အရင်ကတော့ သူ့အစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာမို့ ဦးလေးလေးက ဆိုင်ဖွင့်ပေးဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူနဲ့ သူ့မိန်းမ ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်မယ့် ကိစ္စကို သူ အားပေးထောက်ခံလာတယ်။</p> <p>​တစ်လကို အများကြီး မမြတ်ရင်တောင် ရတဲ့ ပိုက်ဆံက သူသုံးဖို့တော့ လောက်ငမှာပဲလေ။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူက သတိပေးလိုက်တယ်။ "နင်လည်း လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ အမြဲတမ်း ပျင်းမနေနဲ့။ နင့်ဦးလေးလေးအတွက် အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေ ကူလုပ်ပေးဦး၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း အရမ်းကြီး မတောင်းနဲ့"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နည်းနည်း စိတ်မရှည်တဲ့ပုံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "ဟာ... အမေကလည်း။ ဖုန်းဆက်လို့ရတုန်းလေး ဆူမနေပါနဲ့လား။ ကဲပါ... အမေ့ကို ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ သမီး ခဏနေ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရဦးမယ်။ ဒါပဲနော်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ဖြတ်ပြောခံလိုက်ရတာ။ စကားတောင် မဆုံးသေးခင် ဖုန်းချသွားတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းတို့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီ ဆိုတာကို ပြန်တွေးမိတော့ သူ ပြုံးမိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆစ်ဘိုရီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူက ကမန်းကတန်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရှောင်ဟွေးက ဆောင်ယုနဲ့ ကွာရှင်းချင်နေတယ်တဲ့... သူတို့ အိမ်ထောင်ကျတာမှ သိပ်မကြာသေးဘူး၊ လူတွေက ကွာရှင်းတဲ့အကြောင်း သိသွားရင် တို့ကွယ်ရာမှာ အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောကြမှာ မဟုတ်လား"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "သူတို့ လက်ထပ်တုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ စကားမှ နားမထောင်ခဲ့တာ၊ သူတို့ ကွာရှင်းချင်ရင်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ ဝင်မပါနိုင်ဘူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောတယ်။ "နင်က ရှောင်ဟွေးကို ပိုပြီး နားလည်ပေးသင့်ပါတယ်။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူက နင့်ညီမပဲလေ။ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ နင်က ပိုပြီး သည်းခံပေးသင့်တယ်၊ သူ့အပေါ် အငြိုးမထားသင့်ဘူးပေါ့"</p> <p>​"အမေက ရှောင်ဟွေး ကိစ္စထက် ဦးလေးလေး ကိစ္စကို ပိုစိတ်ပူသင့်တာ။ သူနဲ့ သူ့မိန်းမက ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် သာသာယာယာ ပေါင်းသင်းလာခဲ့ကြတာ။ အမေတို့ နှစ်ယောက် သွားလည်ပြီးမှ သူတို့ ကွာရှင်းကြတာလေ။ ရှောင်ဟွေးကများ ပြဿနာ သွားရှာလို့လား မသိဘူး"</p> <p>​"နင်က ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ" စိတ်တိုပြီး ရှက်သွားတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ဘိုရီရဲ့ ကျောကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်တယ်။ ဆစ်ဘိုရီက ပြန်မပြောပေမယ့် သူ့မျက်နှာထားကတော့ သိပ်မကောင်းလှဘူး။</p> <p>​"အမေ အလိုလိုက်ထားလို့ ရှောင်ဟွေး ဆိုးနေတာ"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေး အကြောင်း ဆက်မပြောကြရအောင်..." အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်နဲ့ နင့်အစ်ကို လက်ထပ်တာ တစ်နှစ်တောင် ကျော်နေပြီကို ကိုယ်ဝန်ရှိမယ့် အရိပ်အယောင်တောင် မပြသေးဘူး။ သူက အရမ်းပိန်ပြီး အာဟာရ မပြည့်ဝလို့ နေမှာ။ လီကျွမ်းအတွက် ကလေးထိန်း ရှာမယ့် ကိစ္စကတော့ နင့်ဘာသာသာ ဆက်လုပ်လိုက်တော့။ ငါ မနက်ဖြန် တောကိုပြန်ပြီး ယောင်ယောင့်ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် ရိုးရာဆေးနည်းလေးတွေများ ရှိမလားလို့ သွားရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​"အမေကလည်း... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက သူတို့ဘာသာ အဆင်ပြေနေတာကို ဘာလို့ သွားဝင်ပါနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ကလေးထိန်းကို ဘယ်လိုလုပ် အမြန်ရှာလို့ ရမှာလဲ။ ကလေးထိန်း ရှာတွေ့တဲ့အထိတော့ စောင့်ပါဦး" အမေဖြစ်သူရဲ့ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားမှုကြောင့် ဆစ်ဘိုရီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ လင်းဖန်ရင်းက ထပ်ပြီး နစ်နာနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "အခု လီကျွမ်းက ငါ့ကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလေ။ ငါ ဒီမှာ ဆက်နေရင် တို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် နေရခက်ပါတယ်။ မျက်စိနောက်ကွယ်မှာ နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ နင့်ဦးလေးလေးလည်း အခုလေးတင် ကွာရှင်းထားတာလေ။ သူ အရမ်း စိတ်ဆင်းရဲနေမှာ သေချာတယ်။ တို့တွေထဲက တစ်ယောက်မှ သူ့ဆီ မသွားရင် သူက သူ့ကို မေ့ထားကြတယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ပြန်ပက်လိုက်တယ်။ "အမေ... ယောက်ျားဘက်က ညီနဲ့ အချိန်အကြာကြီး သွားနေတာကရော သင့်တော်လို့လား" အခုချိန်အထိ သူက ရွာက အတင်းအဖျင်းတွေကို စိတ်မပူသေးဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "ဘာမသင့်တော်စရာ ရှိလို့လဲ။ တာ့နျူက အာ့နျူရဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်လိုက်တုန်းက ရွာကလူတွေ ဘာမှမပြောကြဘူး မဟုတ်လား။ ငါ ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားတော့ ဘာမှ ကြောက်စရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် သန့်နေသရွေ့ သူများ ဘာပြောပြော ဘာဂရုစိုက်နေစရာ လိုလို့လဲ။ အခု သွားပြီး ကလေးထိန်းကိုသာ ရှာချေ။ ငါ လီကျွမ်းနဲ့ ကလေးကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​"..."</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ဆစ်ဘိုရီ ဆွံ့အစွာနဲ့ လိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ထုန်ယောင်ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မရီး... အမေက ကျိုတိုကို ထပ်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။ ဦးလေးလေး ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ သူက အဲဒီကိုသွားပြီး ဦးလေးလေးနဲ့ ရှောင်ဟွေးကို ပြုစုပေးချင်တယ်တဲ့။ သူက မရီးတော်နေတာဆိုတော့ အဲဒါက မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"</p> <p>​ရိုးရာအစဉ်အလာကို လိုက်နာပြီး အများအမြင်ကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ဆစ်ဘိုရီက ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့ ခိုးရာလိုက်ပြေးပြီး လက်ထပ်ကြတုန်းက အရမ်းကို စိတ်ပျက်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေ ဘယ်လောက်ပဲ အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံပါစေ၊ သားတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ ပြန်မငြင်းဆန်နိုင်ဘူး ဆိုတာကို သိတယ်။ ဒါကြောင့် ထုန်ယောင်ရဲ့ အမြင်ကို သိချင်လို့ ထုန်ယောင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တာပါ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ကျိုတိုကို လာလည်ချင်လိမ့်မယ် ဆိုတာကို ထုန်ယောင် ကြိုတွေးထားပြီးသား။ ဒါကြောင့် သူ လုံးဝ အံ့သြမသွားဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အကြံအစည်တစ်ခု လက်လာတယ်။ "အမေက အထီးကျန်နေလို့ နေမှာပါ။ မြို့ထဲက လူပျိုကြီး ဒါမှမဟုတ် မုဆိုးဖို တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး အမေနဲ့ သဘောတူအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါလား"</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားက ကွက်တိကျသွားတယ်လို့ ဆစ်ဘိုရီ ခံစားလိုက်ရတယ်။ "မရီး... အဲဒါ တကယ့်ကို အကြံကောင်းပဲ" အမေ့အတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးလိုက်ရင် ယောက်ျားဘက်က ညီဆီကို သွားဖို့ စဉ်းစားနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​သူ့ဦးလေး ထွက်သွားတုန်းက ဆစ်ဘိုရီက ငယ်သေးတော့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကို သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွာက တခြားကလေးတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို ခံခဲ့ရတာကိုတော့ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးတယ်။ ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ သူ့အမေကို ဦးလေးဆီ သွားမနေစေချင်တော့ဘူး။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save