Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကြမ်းပြင်က မှန်လိုတောင် အရိပ်ဟပ်နေတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါဆိုလည်း ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ အဲဒီဘက်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထားလိုက်။ အမေက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတာပဲလေ။ သူ့ထက် အသက်နည်းနည်း ငယ်တဲ့သူနဲ့ သဘောတူရင်တောင် ပြဿနာ မရှိပါဘူး" လို့ ပြောပြီး လင်းဖန်ရင်းအတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းနဲ့ တိုင်ပင်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ၊ သူ့အတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်တိတ်လေး ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ။</p> <p>​ဖုန်းချပြီးနောက် ထုန်ယောင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို ပြုံးစစနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ကုဟုန်ဝေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထုန်ယောင် နည်းနည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး သူ့ပါးကို သူ သိချင်စိတ်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ "ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား"</p> <p>​ကုဟုန်ဝေက အမြန် မျက်နှာလွှဲသွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "မပေပါဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။ "ငါက ငါ့ယောက္ခမနဲ့ နင့်အဖေကို ပေးစားလိုက်မှာ ကြောက်နေတာလား"</p> <p>​"မဟုတ်ပါဘူး" ကုဟုန်ဝေက ထုန်ယောင်ရဲ့ ပွင့်လင်းတဲ့ နောက်ပြောင်မှုတွေကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော့်အဖေက ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးလေ၊ အန်တီလင်းနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲ ဖြစ်မှာ"</p> <p>​သူ့အမေ ဆုံးပါးသွားတာ နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အဲဒီကတည်းက သူ့အဖေရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း ကျဆင်းလာခဲ့တာ။ စကားပြောဖော်လည်း မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့တာလေ။ သူ့အဖေအတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ သူ တွေးဖူးပေမယ့်၊ သူ့အဖေလို လူမျိုးကို ဘယ်သူကမှ သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။</p> <p>​ပြဿနာကို ဘယ်သူက ကိုယ့်အိမ်ထဲ ဆွဲသွင်းချင်ပါ့မလဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ကိစ္စကတော့ သူ့အဖေသာ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေရင်တောင် သူတို့နှစ်ယောက် သဘောတူဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ရဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို အဖေ့ဆီကနေတစ်ဆင့် သူ သိထားတယ်။ ရွာက လူကြီးပိုင်း တော်တော်များများက အဲဒီအကြောင်းကို သိကြပေမယ့်၊ အခု ဆစ်ချန်နဲ့ ဆစ်ဘိုရီတို့က ကြီးပြင်းလာပြီး ဩဇာတိက္ကမ ရှိနေကြပြီမို့ ဘယ်သူကမှ မပြောရဲကြတော့တာ။</p> <p>​"ထွက်ခဲ့စမ်း။ ဒီဆိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့။ လူတွေ အားလုံး လာကြည့်ကြပါဦး။ ဒီနို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က တရားမဝင် ပိုက်ဆံရှာနေတာ။ ငါ့သားလေး သူတို့ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီးတာနဲ့ အန်ပြီး ဝမ်းလျှောတော့တာပဲ။ သူတို့ဆိုင်က သန့်ရှင်းမှု မရှိလို့နဲ့ မလတ်ဆတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်..." ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ကနေ ရန်တွေ့နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ ရပ်ပြီး အော်ဟစ်နေတာကြောင့်၊ လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရသွားတယ်။</p> <p>​ဆိုင်ပေါက်ဝကို လျှောက်သွားပြီး ထုန်ယောင်က အဲဒီမိန်းမကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့မှ၊ ဒီမိန်းမက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီကျော်လောက်က သူတို့ဆိုင်မှာ နို့လက်ဖက်ရည် လာဝယ်သွားတဲ့သူ ဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက ကလေးမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာလေ။</p> <p>​"အစ်မ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောကြတာပေါ့။ အစ်မ သားလေးကို ဆရာဝန် ပြပြီးပြီလား။ ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ" ထုန်ယောင်က အဲဒီမိန်းမကို တည်ငြိမ်သွားအောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​မိန်းမက ထုန်ယောင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဘာပြောရမှာလဲ။ နင်တို့ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကြောင့် ဖြစ်တာပေါ့"</p> <p>​အဲဒီမိန်းမက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်ကမှ နို့လက်ဖက်ရည်ကို လာဝယ်သွားတာဆိုတော့ ထုန်ယောင် ရယ်ချင်သွားတယ်။ သူ့သားက နို့လက်ဖက်ရည်ကြောင့် တကယ် နေမကောင်းဖြစ်တာ ဆိုရင်တောင်၊ ဆရာဝန်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် စစ်ဆေးပြီး သိနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​အဲဒီနေရာမှာ စပ်စုနေတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး၊ ထုန်ယောင်က အဲဒီမိန်းမနဲ့ ပြဿနာတက်ပြီး သူ့ဆိုင်နာမည် ပျက်သွားမှာကို မလိုလားဘူး။ ဒါကြောင့် သူက စိုးရိမ်တဲ့ ဟန်ပန်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အစ်မ... အစ်မ သားလေး ပုံစံက သိပ်ကြည့်မကောင်းဘူး။ သူ့ကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်။ ကျွန်မတို့ဆိုင်က သန့်ရှင်းမှု မရှိလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာ ဆိုတာသာ သက်သေပြနိုင်ရင်၊ ဆေးဖိုးဝါးခ အကုန်လုံးကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမက အလျော့ပေးမယ့် ပုံမပေါ်ဘဲ ပြန်ငြင်းတယ်။ "ငါ့သားလေးက အများကြီး ခံစားနေရတာ။ ဆေးဖိုးဝါးခ တာဝန်ယူရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီလို့ နင် ထင်နေတာလား"</p> <p>​အဲဒီမိန်းမက ပြဿနာ ရှာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးက တကယ်ပဲ နေမကောင်းတာလား ဆိုတာကို မသေချာတဲ့ ထုန်ယောင်က၊ အဲဒီမိန်းမရဲ့ အလိုကျ ဆက်မေးလိုက်တယ်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘယ်လို လုပ်ပေးရမလဲ"</p> <p>​"ဒါဆို ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း နင် လုပ်ပေးမှာလား" မိန်းမက ထုန်ယောင်ကို စကားပြောခွင့် မပေးဘဲ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောတယ်။ "နင်တို့ တခြားသူတွေကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင် နင်တို့ဆိုင်ကို ပိတ်ခိုင်းမယ် ဆိုရင်ရော နင် လုပ်မှာလား"</p> <p>​"..."</p> <p>​ထုန်ယောင်နဲ့ ကုဟုန်ဝေတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ အဲဒီမိန်းမက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာပြီး တမင် ပြဿနာ လာရှာတာ ဆိုတာကို သူတို့ သေချာသလောက် ရှိသွားပြီ။ ဒါကို သိလိုက်တော့ အဲဒီမိန်းမအပေါ် ထုန်ယောင်ရဲ့ သဘောထားက ပိုပြီး ပြတ်သားသွားတယ်။</p> <p>​"ကျွန်မဆိုင်ရဲ့ သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။ ဘယ်သူမဆို ဆိုင်အထဲကို ဝင်ပြီး သန့်ရှင်းမှုကို လာစစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ဆိုင်က တကယ်ပဲ ရှုပ်ပွညစ်ပတ်နေပြီး၊ အဲဒါကြောင့် အစ်မသား နေမကောင်း ဖြစ်ရတာ ဆိုတာကို တွေ့ခဲ့ရင်၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပြီး ဆိုင်ကို ပိတ်ပစ်ပါ့မယ်"</p> <p>​"ယောင်ယောင်" ကုဟုန်ဝေက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားပြီး နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။ ဆိုင်ရဲ့ သန့်ရှင်းရေးကို သူ ယုံကြည်မှု ရှိပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ ပြတ်သားလွန်းတဲ့ ရပ်တည်ချက်နဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို သူ စိုးရိမ်နေမိတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ ပြတ်သားမှုကြောင့် အဲဒီမိန်းမက မှင်သက်သွားပြီး ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားတယ်။ သူက ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး မစစ်ဆေးဘဲ ပြဿနာကိုပဲ ဆက်ရှာနေတယ်။ "လှည့်စားတဲ့ စကားတွေနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို လွှဲပစ်လို့ ရမယ် မထင်နဲ့။ ငါ့သားက နင်တို့ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ကြောင့် နေမကောင်း ဖြစ်တာ။ နင် ငါ့ကို ရှင်းပြရမယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က တင်းမာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "အစ်မ... ကျွန်မ စောစောက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ သန့်ရှင်းရေးကို အစ်မ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အစ်မ သားကိုလည်း ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးပေးဖို့ ကျွန်မ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မက ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး ကျွန်မကို ရှင်းပြဖို့ပဲ အတင်း တောင်းဆိုနေတာလေ။ ဒါဆို အစ်မ အမြင်မှာ ရှင်းပြဖို့အတွက် ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ကြည့်ရှုနေသူ တချို့က ဝင်ပြောကြတယ်။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ သန့်ရှင်းမှု မရှိလို့ ခင်ဗျားသား နေမကောင်း ဖြစ်ရတာပါလို့ သူတို့ကို အပြစ်တင်နေပြီးတော့၊ ခင်ဗျားက သားကို ဆေးရုံလည်း မခေါ်သွားချင်ဘူး၊ ဆိုင်ကိုလည်း ဝင်မစစ်ဆေးချင်ဘူးလေ။ သူတို့ စီးပွားရေး ကောင်းနေလို့ ခင်ဗျားက တမင်သက်သက် ပြဿနာ လာရှာနေတာ မဟုတ်လား"</p> <p>​ဒီလို ဝင်ပြောလိုက်တာက ကျိုတို တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပါ။ သူက ကုဟုန်ဝေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းပြီး နို့လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ ခဏခဏ လာတတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာ လာရှာနေတာကို မြင်တော့ သူ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်တာ။</p> <p>​ဒီဆိုင်က ရောင်းတဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်က အမြဲတမ်း ရောင်းကောင်းပြီး သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနီးအနားမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အသစ်တစ်ဆိုင် ဖွင့်တော့မယ့် အချိန်ကျမှ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာ လာပြီး ရန်စနေတာလေ။ ဒါက အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး ဆိုတာ အကဲခတ်တတ်တဲ့ သူတိုင်းအတွက် ရှင်းလင်းနေပါတယ်။</p> <p>​"ဘယ်သူက၊ ဘယ်သူက တမင်သက်သက် ပြဿနာ လာရှာလို့လဲ။ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောနော်" မိန်းမက စကားတွေ ထစ်အသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ဟိုဒီ ကပျာကယာ ကြည့်နေတယ်။ "ငါ့သားက နင်တို့ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးမှ နေမကောင်း ဖြစ်တာ အမှန်ပဲ။ နင်တို့က သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လိမ်မှာစိုးလို့ ငါ ဆေးရုံကို မသွားတာ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က အဲဒီမိန်းမကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ မိန်းမက နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ထုန်ယောင်က ဝင်ပြောပေးတဲ့ ကျောင်းသူလေးဘက်ကို လှည့်ပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ နာမည်ကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဆိုင်ထဲကို ဝင်ပြီး သန့်ရှင်းရေး အခြေအနေကို သွားစစ်ဆေးပေးလို့ ရမလားဟင်"</p> <p>​သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေ အများစုက တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေဆီကနေ ရတာလေ။ တက္ကသိုလ်ထဲမှာသာ သူတို့ နာမည်ပျက်သွားရင် ဆိုင်ပိတ်လိုက်ရတာနဲ့ သိပ်ကွာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကို ယုံကြည်တာကို မြင်တော့ ကျောင်းသူလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပါပြီ"</p> <p>​ဆိုင်ထဲ မဝင်ခင်မှာပဲ အဲဒီမိန်းမက သူ့ကို ထုန်ယောင်နဲ့ ပူးပေါင်းထားတယ်လို့ စွပ်စွဲလာမှာ စိုးလို့၊ သူက တခြား နှစ်ယောက်ကိုပါ အတူလိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒီသုံးယောက် ဆိုင်ထဲဝင်သွားတာကို မြင်တော့ မိန်းမက စိုးရိမ်လာပြီး ကလေးကိုဆွဲကာ ကမန်းကတန်း လိုက်ဝင်သွားတယ်။ ဘေးနားကနေ ကြည့်နေတဲ့ လူတွေကလည်း လိုက်ဝင်သွားကြတာမို့၊ သေးငယ်တဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက ချက်ချင်းဆိုသလို လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ကျောင်းသူလေးက ဆိုင်ကို စစ်ဆေးဖို့ လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဝင်သွားတယ်။ မီးဖိုချောင်က အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် သန့်ရှင်းနေတယ်။ ရေခဲသေတ္တာ အပေါ်ဘက်မှာတောင် ဖုန်တစ်မှုန်မှ မရှိသလို၊ ကြမ်းပြင်ကလည်း ဖိနပ်ရာတောင် မမြင်ရလောက်အောင်ကို တောက်ပြောင်နေတာ။ ကျောင်းသူလေးက ပိုကြည့်လေလေ၊ ဒီမိန်းမက ရန်လာစတာ သက်သက်ပဲ ဆိုတာကို ပိုသေချာလေလေ ဖြစ်လာတယ်။</p> <p>​သူက စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်။ "သူ့အကွက်ထဲ မဝင်သွားတာ တော်သေးတာပေါ့"</p> <p>​သူ အပြင်ထွက်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကြေညာလိုက်တယ်။ "ဆိုင်အထဲက တအားကို သန့်ရှင်းနေတာပဲ။ ဘယ်သူမဆို မယုံရင် ဝင်ကြည့်လို့ ရတယ်။ သူ့သားက ဒီက သန့်ရှင်းရေး ပြဿနာ တစ်ခုခုကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်တာ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>​တခြား နှစ်ယောက်ကလည်း သဘောတူတဲ့ အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ကြတယ်။ "တကယ်ပဲ တအား သန့်ရှင်းတာ။ ကြမ်းပြင်က မှန်လိုတောင် အရိပ်ဟပ်နေတယ်။ ဒီနေရာကနေ နေမကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ တို့တွေ အိမ်မှာလည်း ထမင်းမချက်စားတာပဲ ကောင်းမယ်"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၆ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save