Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ပြဿနာရှာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​တို့အိမ်က မီးဖိုချောင်တောင် ဒီလောက် မသန့်ရှင်းဘူး။ သန့်ရှင်းရေး စံနှုန်းနဲ့ မညီဘူးလို့ ပြောတာကတော့ အပြစ်ရှာလွန်းရာ ကျနေပြီ။</p> <p>​စပ်စုချင်တဲ့ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ ဆိုင်ထဲဝင်လာပြီး ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ချက်ချင်း ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်တယ်။ "တကယ်ကို သန့်ရှင်းတာပဲ၊ ဖုန်တစ်မှုန်တောင် မရှိဘူး။ ရေခဲသေတ္တာရော မီးဖိုရော ပြောင်လက်နေတာပဲ၊ သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ ကောင်မလေး... မင်း အထင်မှားသွားတာများလား။ ငါ့မြေးအတွက် ဒီက နို့လက်ဖက်ရည်ကို ခဏခဏ လာဝယ်ပေးတာ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"</p> <p>​သူ ဝင်စစ်ဆေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သန့်ရှင်းမှုကို ကိုယ်တိုင် အကဲဖြတ်ချင်လို့ပါ။ ဒါမှ နောင်ကျရင် သူ့မြေးအတွက် နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်ပေးတဲ့အခါ စိတ်ချလက်ချ ဝယ်ပေးနိုင်မှာလေ။ ဆိုင်က တကယ်ကို သန့်ရှင်းလွန်းနေပြီး သူ့အိမ်က မီးဖိုချောင်ထက်တောင် အများကြီး ပိုသန့်ရှင်းနေတော့ အပြစ်ပြောစရာ နေရာတောင် မရှိဘူး။</p> <p>​"ဟုတ်တာပေါ့။ ခင်ဗျားသားက တခြား တစ်ခုခု စားမိလို့ နေမကောင်းဖြစ်တာ ဆိုရင်ရော။ ဆိုင်ကို မတရား မစွပ်စွဲပါနဲ့၊ သူတို့ စီးပွားရေး ထိခိုက်ကုန်ပါ့မယ်"</p> <p>​"တကယ်ပဲ၊ ကျွန်မတို့ ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေ ဒီမှာ နို့လက်ဖက်ရည် လာဝယ်သောက်နေတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"</p> <p>​ဘေးက ကြည့်နေသူတွေက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ပြောကြတယ်။ အားလုံးက ထုန်ယောင်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးနေကြတာ။ ဒီခေတ်က လူတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် ရိုးသားပြီး ပွင့်လင်းကြတယ်။ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိသူ တစ်ယောက်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖွင့်ထားတဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို တမင်သက်သက် ဖျက်ဆီးနေတာကို မြင်တော့ သူတို့ မခံစားနိုင်ကြဘူးလေ။</p> <p>​လူတိုင်းက ထုန်ယောင်ဘက်ကို ပါနေပြီး သူ့ကိုပဲ ဝိုင်းအာရုံစိုက်နေကြတာကို အဲဒီမိန်းမ တွေ့လိုက်ရတယ်။ နည်းနည်း နေရခက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားကာ အရှက်မရှိ ပြန်ပြောတယ်။ "သူတို့ သက်တမ်းလွန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သေချာတာကတော့ ငါ့သားက သူတို့ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီးမှ ပြဿနာဖြစ်တာပဲ။ အရင်က လုံးဝ အကောင်းကြီးကို၊ သောက်ပြီးမှ အန်ပြီး ဝမ်းလျှောတော့တာ။ ဆရာဝန်ကလည်း နို့လက်ဖက်ရည်ကြောင့်လို့ ပြောတယ်"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ထုန်ယောင်က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်မတို့က နို့လက်ဖက်ရည်ကို နို့စိမ်း လက်ဖက်ရည်နက် သုံးပြီး ဖျော်တာပါ။ အဲဒီအတွက် လိုအပ်တဲ့ နို့စိမ်းကို နို့စားနွားမွေးမြူရေးခြံကနေ နေ့တိုင်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လာပို့ပေးတာ။ နို့အရည်အသွေး ကောင်းဖို့အတွက် တစ်နေ့ကို အများကြီး မမှာထားဘူး။ ည ၇ နာရီလောက် ဆိုရင် သစ်သီးလက်ဖက်ရည်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ နို့လက်ဖက်ရည် မရှိတော့ဘူး"</p> <p>​သူ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောတယ်။ "အဲဒါကို ကျွန်မ သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။ မနေ့ညက ကျွန်မ နို့လက်ဖက်ရည် လာဝယ်တာ မရလိုက်ဘူး။ အဲဒီအစား ပန်းသီးရေခဲမုန့်ကိုပဲ ရွေးလိုက်ရတာ။ မယုံရင် ကျွန်မနဲ့ အတူပါလာတဲ့ အတန်းဖော်တွေကို သက်သေအနေနဲ့ ခေါ်လာပေးလို့ ရတယ်။ မနေ့ညက နို့လက်ဖက်ရည်က ရောင်းဖို့တောင် မလောက်တာ၊ ပိုနေဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ။ ပြီးတော့ မနေ့က ကျန်တဲ့ဟာ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် အခုလို အေးနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အဲဒါကို သောက်လို့ ဗိုက်မနာနိုင်ပါဘူး။ လူတိုင်း ထမင်းဟင်း ကျန်တာတွေ စားဖူးကြတာပဲ မဟုတ်လား။ တို့တွေ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပါဘူး"</p> <p>​ဒီစကားတွေကို ထုန်ယောင်သာ ပြောလိုက်ရင် လူတွေက သိပ်လက်ခံချင်မှ လက်ခံကြမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဘေးလူ တစ်ယောက်က ဝင်ပြောပေးတော့ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံကြတယ်။</p> <p>​အခုလို အချိန်မျိုး မပြောနဲ့၊ နွေရာသီမှာတောင်မှ ကျန်တဲ့ အစားအစာတွေကို ဘယ်သူက တန်းပြီး လွှင့်ပစ်ရက်မှာလဲ။ နောက်တစ်နပ်အတွက် ချန်ထားတတ်ကြတာချည်းပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>​ကျောင်းသူလေးရဲ့ စကားကြောင့် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတဲ့ အဲဒီမိန်းမက ရန်တွေ့တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးပြီး အော်ဟစ်တော့တယ်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့သားက သူတို့ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်တာ။ နင်တို့ အကုန်လုံး သူနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါတို့ကို တမင် ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်နေကြတာ"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ စောစောကမှ ပွဲကြည့်နေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူတို့က ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ အမြင်ကို ပြောပြရုံ ရှိသေးတာကို အခုတော့ ဘက်လိုက်တယ်လို့ စွပ်စွဲခံလိုက်ရတာလေ။ ဒီမိန်းမက တမင်သက်သက် ပြဿနာ လာရှာတာ ဆိုတာ ရှင်းနေပြီ။</p> <p>​ဒါကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ တစ်ယောက်က စကားစလိုက်တယ်။ "ဒီဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးကို အကြောင်းမဲ့ လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။ ကြည့်ရတာ ကောင်မလေး တစ်ယောက် စီးပွားရေး အဆင်ပြေနေတာကို မနာလိုဖြစ်ပြီး တမင် ပြဿနာ လာလုပ်နေတာပဲ"</p> <p>​"ကျွန်မလည်း တမင်သက်သက် လုပ်တယ်လို့ ထင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ဒီဆိုင်က ဖွင့်ထားတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဘာပြဿနာမှ မကြားဖူးဘူး။ လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်ဖွင့်တော့မယ့် အချိန်ကျမှ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ပြဿနာ ရှာနေတာလေ။ ဒါ တမင်သက်သက် လုပ်တာများလား"</p> <p>​ဒီဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်က အရသာရှိပြီး ဆိုင်ရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကိုလည်း အားလုံးက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲလေ။ အဲဒီမိန်းမရဲ့ စကားကို သူတို့ လုံးဝ မယုံကြဘူး။ ဒါ့အပြင် ကလေးကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးဖို့ ထုန်ယောင်က အဆိုပြုပေမယ့်၊ အဲဒီမိန်းမက မသွားရဲဘူး။ အပြစ်ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသာလွန်းတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး၊ အားလုံးက အဲဒီမိန်းမကို ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် လုပ်ထားပြီးပြီ။ လူတိုင်းက သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေတာ မြင်တော့ သူက အခွင့်အရေးယူပြီး ထွက်သွားချင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေတော့ ယင်ကောင် တစ်ကောင်တောင် ထွက်ပြေးလို့ မရနိုင်တဲ့ အနေအထားပဲ။</p> <p>​လူတိုင်းက အဲဒီမိန်းမကို ဝိုင်းအုံပြီး ဘယ်သူက လွှတ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာကို စွပ်စွဲခန့်မှန်းနေကြချိန်မှာ၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ အာရုံက အဲဒီမိန်းမ ဆွဲထားတဲ့ ကောင်လေးဆီ ရောက်သွားတယ်။</p> <p>​ကောင်လေးက ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ သူ့အကြည့်တွေက သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘူး။ သူ ရောက်လာကတည်းက အသံတစ်သံမှ မထွက်ဘူး။ အဲဒီမိန်းမ ဆွဲခေါ်သွားရာ နောက်ကို ကြိုးဆွဲခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်မဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လေး တစ်ရုပ်လို လိုက်ပါနေတယ်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ် ဆိုတာ သေချာတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်လေးကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်ပေမယ့်၊ မိန်းမက အရမ်း သတိကြီးနေပြီး ကောင်လေးကို သူ့အနောက် ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားကာ ထုန်ယောင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်တယ်။</p> <p>​"နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"</p> <p>​မိန်းမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကောင်လေးမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ် ဆိုတာကို ထုန်ယောင် ပိုပြီး သေချာသွားတယ်။ မိန်းမက ရမ်းကားလာမှာ စိုးလို့ ထုန်ယောင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ကလေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ သူ ဘယ်နေရာ နေမကောင်းဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြည့်ချင်လို့ပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်တော့ အားလုံးရဲ့ အာရုံက ချက်ချင်းပဲ ကောင်လေးဆီ ရောက်သွားတယ်။ အစကတော့ လူတိုင်းက အဲဒီမိန်းမကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြပြီး ပုပုသေးသေး ကောင်လေးကို သိပ်သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အခု သေချာ ကြည့်လိုက်တော့မှ ကောင်လေးက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့အကြည့်တွေက ဝိညာဉ်လွင့်နေသလိုမျိုး အသက်မပါဘူး။</p> <p>​ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် လူအလေး တစ်ယောက်နဲ့ နည်းနည်း တူနေတယ်။</p> <p>​သူက အရိုးပေါ် အရေတင်လောက်အောင်လည်း ပိန်နေတယ်။ အဲဒီခေတ်က ဆင်းရဲတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိတော့ ကလေးတွေ အာဟာရ မပြည့်ဝတာက ဆန်းကြယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပိန်နေပေမယ့်လည်း ကောင်လေးက သိပ်ပြီး အာရုံစိုက် မခံရတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု သေချာ ကြည့်လိုက်တော့မှ တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားလာရတယ်။</p> <p>​နို့လက်ဖက်ရည်တောင် ဝယ်တိုက်နိုင်တဲ့ မိသားစုက ကလေးက ဒီလောက် အာဟာရ ပြတ်နေပါ့မလား။</p> <p>​ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း စုတ်ပြတ်မနေဘူး၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားနိုင်တဲ့သူနဲ့ မတူဘူး။</p> <p>​လူတိုင်းက ကလေးကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာ မြင်တော့ မိန်းမက ပိုပြီး စိုးရိမ်လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် ပေါ်လာတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူက ပြောတယ်။ "နင် ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ့သားက နင်တို့ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်တာလို့ ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲပြီး တာဝန်ယူရမှာကို ရှောင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့"</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ အစကတော့ အဲဒီမိန်းမက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လာဘ်ပေးတာကို ခံရပြီး၊ ပြဿနာရှာဖို့ ကလေးကို တမင် ခေါ်လာတာလို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ အခြေအနေက အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ အဲဒီမိန်းမ ဆိုင်ထဲ ဝင်လာကတည်းက ကလေးကို ဂရုစိုက်တဲ့ပုံ တစ်ချက်လေးမှ မပြဘဲ၊ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အရုပ်လေး တစ်ရုပ်လို ဆွဲချီဆွဲချ လုပ်နေတာလေ။</p> <p>​စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ် 'ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးဆိုတာ ခွေးတောင် မျက်စိနောက်တယ်' တဲ့။ အဲဒီအရွယ် ကလေးတွေက တက်ကြွလှုပ်ရှားတတ်လွန်းလို့ ဒီစကားပုံ ပေါ်လာတာပေါ့။ အခု ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီရောက်ကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မဟသလို ဘာခံစားချက်မှလည်း မပြဘူး၊ ဒါက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သံသယတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့အနောက်က ကောင်လေးကို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ကလေးလေး... သူက သားရဲ့ အမေလား"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ အဲဒီမိန်းမက သိသိသာသာကို ပြာယာခတ်သွားပြီး ထုန်ယောင်ကို အတင်း တွန်းထုတ်ကာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောတယ်။ "နင် ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒါက ငါ ဆယ်လလွယ်ပြီး မွေးထားတဲ့ ငါ့သား အရင်း။ ငါက သူ့အမေ မဟုတ်ရင် နင်က သူ့အမေလား"</p> <p>​"စကားပဲ ပြောပါ၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် မလုပ်နဲ့။ ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်ရင် ငါ ရဲခေါ်လိုက်မယ်" ကုဟုန်ဝေက အဲဒီမိန်းမကို နောက်နည်းနည်း ဆုတ်သွားအောင် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ထုန်ယောင်အနားကို ကပ်ခွင့်မပေးဘူး။</p> <p>​'ရဲ' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့ အဲဒီမိန်းမရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်တော့တယ်။ "ခေါ်လိုက်လေ၊ ငါ မကြောက်ဘူး။ သတ္တိရှိရင် အခုပဲ ရဲခေါ်လိုက်။ မခေါ်ရဲရင် နင်တို့က ကြက်သူခိုးတွေပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၅၇) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save