Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဒါက နင့်ရဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး ဗျူဟာအသစ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကုဟုန်ဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကောင်တာဆီ လျှောက်သွားကာ အရေးပေါ်ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူ တကယ် ရဲခေါ်လိမ့်မယ်လို့ အဲဒီမိန်းမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မိန်းမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မောက်မာတဲ့ အမူအရာတွေ ပျက်ယွင်းသွားတယ်။ သူက လူအုပ်ကြားထဲကနေ ကလေးကို ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်က ကလေးရဲ့ မျက်နှာနားကို ထပ်ကပ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို မေးမြန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ပွဲကြည့်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ အာရုံကလည်း ကောင်လေးဆီ ရောက်သွားပြီး၊ အဲဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ သူ့အမေ ဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြတယ်။</p> <p>​"ကလေးလေး... မကြောက်ပါနဲ့။ ဦးဦး ဒေါ်ဒေါ်တို့ကို ပြောပြပါဦး၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက သားရဲ့ အမေ ဟုတ်လို့လား"</p> <p>​လူတိုင်းက ဝိုင်းမေးနေကြပေမယ့် ကောင်လေးကတော့ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေနေတယ်။ အတွေ့အကြုံများတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒီကလေး ဆေးခတ်ခံထားရတာများလား။ လူကုန်ကူးတဲ့သူတွေက ကလေးတွေကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဆေးတိုက်တတ်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ တချို့ဆို ကလေးတွေကို တမင်သက်သက် အင်္ဂါချို့တဲ့အောင် လုပ်ပြီး လူစည်ကားတဲ့ နေရာတွေမှာ ပိုက်ဆံတောင်းခိုင်းတတ်ကြတယ်"</p> <p>​ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ ကလေးတွေက တခြားသူတွေဆီ မွေးစားဖို့ အရောင်းခံရရင် ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ ကံဆိုးတဲ့ ကလေးတွေကျတော့ စကားအသွားအောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ရူးသွပ်သွားအောင် ဆေးတိုက်ခံကြရတာ။ တို့တွေ အထပ်ထပ်အခါခါ မေးနေတာတောင် ကောင်လေးဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရဘူးဆိုတော့ သူ တကယ်ပဲ ဆေးတိုက်ခံထားရလို့ စကားအသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ထုန်ယောင် ရင်ထဲ လေးလံသွားတယ်။ သူက ကောင်လေးရဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်း ဟခိုင်းပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ လျှာက တစ်ဝက်လောက် အဖြတ်ခံထားရပြီး ဒဏ်ရာကလည်း အပြည့်အဝ မကျက်သေးဘူး။ ဒါက မွေးရာပါ ချို့ယွင်းချက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ကောင်လေးရဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်း ဟခိုင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ အသက်မပါတော့တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အကြောက်တရားတွေ လက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်လာတော့တယ်။ ထုန်ယောင်က ချက်ချင်းပဲ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို နူးနူးညံ့ညံ့ ပြန်ချော့လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီလို ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တဲ့ သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့ မရနိုင်ဘူး။ အရင်က အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးတွေကို သူ မြင်ဖူးခဲ့ပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စတွေက သူ့ဆီကနေ အဝေးကြီးမှာလို့ပဲ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတာ။ သူ့ကိုယ်တိုင် ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။</p> <p>​သူ့အနောက်က လူကလည်း ဒါကို မြင်သွားပြီး ချက်ချင်း အော်လိုက်တယ်။ "ဒီကလေး ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတာ။ မြန်မြန်... အဲဒီမိန်းမကို ဖမ်းထားကြ၊ သူ့ကို အလွတ်မခံနဲ့၊ သူက လူကုန်ကူးတဲ့သူပဲ"</p> <p>​ဒီခေတ်က လူတွေက လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေနဲ့ နွားခိုးတဲ့ သူတွေကို ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုပြီး ရွံရှာမုန်းတီးကြတာ။ ဖမ်းမိတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သေလုမြောပါး ရိုက်နှက်ခံရတတ်တယ်။ တချို့ဆို ကလေးသူခိုးတွေကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး သစ်ပင်မှာ ကြိုးတိုးချည်ကာ ဒေါသထွက်သမျှ ဝိုင်းရိုက်တတ်ကြသေးတယ်။</p> <p>​"ဟေး... အဲဒီမိန်းမ ဘယ်ရောက်သွားလဲ"</p> <p>​အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေ ကောင်လေးဆီ ရောက်နေတုန်း အဲဒီမိန်းမ လစ်ထွက်သွားပြီ ဆိုတာကို အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြတယ်။ လူတချို့က အပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ရှာကြပေမယ့် သူ့အရိပ်အယောင်လေးတောင် မတွေ့ရတော့ဘူး။</p> <p>​"သနားစရာ ကလေးလေး... သူ့လျှာ အဖြတ်ခံရတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်လိုက်မလဲ"</p> <p>​"ကျိန်စာသင့်မယ့် လူကုန်ကူးတဲ့ ကောင်တွေ... သူတို့က လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို ကလေးငယ်လေးတွေကိုတောင် ပစ်မှတ်ထားရက်တယ်၊ သူတို့ ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား"</p> <p>​"ငါ့ညီမလေးလည်း အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်လောက်က ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာ။ အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ သူ အသက်ရှင်လျက် ရှိသေးရဲ့လားတောင် မသိဘူး" အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ် လူရွယ်တစ်ယောက်က ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး သူ့ညီမလေးကို သတိရကာ မျက်ရည်ကျလာတယ်။</p> <p>​"စိတ်မကောင်းအောင် ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီခေတ်မှာက မိန်းကလေးတွေကို သိပ်အလိုမရှိကြဘူးလေ။ မင်းညီမလေး ဒီလောကမှာ မရှိတော့တာ ပိုများတယ်" အဲဒီခေတ်တုန်းက လူတွေက မိန်းကလေးတွေထက် ယောကျ်ားလေးတွေကို ပိုလိုချင်ကြတယ်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ မိသားစုတွေက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဝယ်ကြတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ အလုပ်တွေဘက်ကို ရောင်းစားလိုက်ကြတာမျိုး ရှိတတ်တယ်။</p> <p>​မိန်းကလေး ငယ်ငယ်လေးဆိုရင်တော့ ဒီကောင်လေးလိုမျိုး အင်္ဂါချို့တဲ့သွားတဲ့အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံရနိုင်ခြေ များတယ်။</p> <p>​"သူဌေးမလေး ထုန်ယောင်က တစ်ခုခု မှားနေမှန်း မြန်မြန် ရိပ်မိသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီကလေးလေး နောက်ထပ် ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံရဦးမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"</p> <p>​လူတိုင်းက ကောင်လေးကို ဝိုင်းအုံပြီး သူတို့ရဲ့ စာနာသနားမှုတွေကို ဖော်ပြနေကြတယ်။ သူတို့က ပြန်ပေးဆွဲတဲ့သူကို ကျိန်ဆဲရင်း ထုန်ယောင်ရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုကိုလည်း ချီးကျူးနေကြတယ်။ လူကုန်ကူးတဲ့သူကသာ ကောင်လေးကို ဆက်ပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေမယ် ဆိုရင် အသက်အန္တရာယ်ပါ ထိခိုက်နိုင်တယ်လေ။</p> <p>​သနားစရာ ကလေးလေး၊ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လျှာအဖြတ်ခံထားရတာဆိုတော့ နောင်ကျရင် ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရမလဲ။</p> <p>​အခုကစပြီး လူတိုင်း ကိုယ့်ကလေးတွေကို သေချာ ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်။ ဒီခေတ်မှာ လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေက အများကြီးပဲ။ သတိမထားမိဘဲ ကလေးပျောက်သွားခဲ့ရင် ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ ပင်လယ်ထဲ အပ်ကျသလိုပဲ။ သူတို့သိတဲ့ အထဲမှာ ပျောက်သွားတဲ့ ကလေးကို ပြန်ရှာတွေ့တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။</p> <p>​ရဲတွေ ရောက်လာတော့မှပဲ လူတွေ အနောက်ကို ဆုတ်ပေးလိုက်ကြတယ်။ ရဲအရာရှိ တစ်ယောက်က အခြေအနေကို လာမေးမြန်းပြီးနောက်၊ ဆိုင်ဘက်က တစ်ယောက်ယောက် ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ပြီး ထွက်ဆိုချက်ပေးဖို့နဲ့ မသင်္ကာရတဲ့ လူကုန်ကူးသူရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဖော်ပြပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ကုဟုန်ဝေက ကိုယ်တိုင် လိုက်သွားပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် ထုန်ယောင်က ဆိုင်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။</p> <p>​ရဲအရာရှိတွေကို အပြင်ကို လိုက်ပို့ရင်း ထုန်ယောင်က တစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်တယ်။ "အရာရှိမင်း... အဲဒီလူကုန်ကူးတဲ့သူက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ခိုင်းစေချက်နဲ့ ဒီကလေးကို ခေါ်လာပြီး ဆိုင်မှာ ပြဿနာ လာရှာတာလို့ ကျွန်မ သံသယရှိတယ်။ အဲဒါကိုပါ ထည့်ပြီး စုံစမ်းပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သုံးဆိုင် ဖွင့်ထားတာပါ။ အခု အဲဒီဆိုင်တိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ ကိုကို နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဆိုပြီး လာဖွင့်နေကြတယ်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို တမင် ပစ်မှတ်ထားနေတာပါ"</p> <p>​အရာရှိက လမ်းတစ်ဖက်က ပြင်ဆင်နေတဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ "ဒီအတွက် ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အထောက်အထား ရှိလို့လား" သူတို့ အရေးယူဖို့ဆိုတာ သက်သေ လိုအပ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ သံသယသက်သက်နဲ့တော့ အခြေခံပြီး လုပ်လို့ မရဘူးလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေတယ်။ "သူက ဒီကို ပြဿနာ လာရှာတာဆိုပေမယ့် လျော်ကြေး မတောင်းခဲ့ဘူး။ ဆိုင်ပိတ်သွားရအောင် ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ကို ဖျက်ဆီးချင်ရုံ သက်သက်ပဲ။ ဒါက လုံးဝကို ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>​အရာရှိက သူ့ရှင်းပြချက်ကို တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သုံးသပ်လိုက်တယ်။ မူမမှန်တာကို သတိထားမိသွားတော့ သူက အာမခံလိုက်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးပါ့မယ်"</p> <p>​ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ သူတို့က ကောင်လေးနဲ့ ကုဟုန်ဝေကို ရဲစခန်းဆီ ခေါ်သွားကြတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ပြန်တော့မယ့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်တွေကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အားလုံးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အားလုံးရဲ့ အချိန်တွေကို အများကြီး ယူလိုက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တော်တော် အေးနေတော့ အားလုံးကို နို့လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး တစ်ခွက်စီ တိုက်ချင်ပါတယ်။ သောက်ချင်တဲ့သူတွေ တန်းစီပေးကြပါဦးနော်"</p> <p>​သူက လှည့်ပြီး ကောင်တာ အနောက်ဘက်ကို ဝင်ကာ နို့လက်ဖက်ရည် စဖျော်တော့တယ်။ လူတိုင်းက အအေးဒဏ်ထဲမှာ တစ်နာရီနီးပါးလောက် ရပ်နေခဲ့ရတာဆိုတော့ ဒီကမ်းလှမ်းမှုကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ နို့လက်ဖက်ရည်အတွက် အလိုလို တန်းစီသွားကြပြီး ထုန်ယောင်က ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းတဲ့သူလဲ ဆိုတာကို ပြောဆိုနေကြကာ၊ ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိတဲ့ ဆိုင်ရှင်လေးဆိုပြီး ဝိုင်းချီးကျူးနေကြတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် နို့လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် ဖျော်ပြီးတာနဲ့ ကျိုးလဲ့ ဆိုင်ကို ရောက်လာတယ်။ ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ လူနှစ်ဆယ်ကျော်လောက် တန်းစီနေတာကို မြင်တော့ သူ အံ့သြသွားတယ်။</p> <p>​သူက ကောင်တာ အနောက်ကို အမြန်ပြေးဝင်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... ဒီနေ့ ဘာလို့ အရောင်းအဝယ် ဒီလောက်ကောင်းနေတာလဲ။ ကုဟုန်ဝေရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"</p> <p>​သူက ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတဲ့ ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြေပြီးတာနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာ၊ အခုလို အချိန်မှာ ဆိုင်က ပုံမှန်ထက် ပိုအလုပ်ရှုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပိုထူးဆန်းတာက ဖောက်သည် တစ်ဝက်လောက်က အသက် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ် အရွယ်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ အဲဒီအသက်အရွယ်တွေက နို့လက်ဖက်ရည် လာဝယ်သောက်တာ တော်တော်လေး ရှားတာကိုး။</p> <p>​ဒီနေ့များ နေ အနောက်ဘက်က ထွက်လာတာလား။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ခေါင်းတောင် မမော့ဘဲ နို့လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေရင်း ပြန်ဖြေတယ်။ "ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ နို့လက်ဖက်ရည် အရင်ဖျော်လိုက်ဦး၊ နောက်မှ နင့်ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောပြမယ်။ အားလုံးကို ရိုးရိုး နို့လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးတွေချည်းပဲ ဖျော်ပေးလိုက်"</p> <p>​"အိုကေ" ကျိုးလဲ့က စကားပြောနေရင်းနဲ့ပဲ အလုပ်စလုပ်တော့တယ်။</p> <p>​ကျိုးလဲ့က လက်မြန်သလို၊ ထုန်ယောင်ကလည်း နှေးကွေးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က နို့လက်ဖက်ရည် အခွက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ခပ်မြန်မြန်ပဲ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကြတယ်။ လူတွေ အားလုံး ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်သွားတော့မှပဲ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုကို ကျိုးလဲ့ သတိထားမိသွားတယ်။ နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ယူသွားတဲ့ သူတိုင်းက ထုန်ယောင်ကို ချီးကျူးသွားကြပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ပိုက်ဆံ မပေးသွားကြဘူး။</p> <p>​သူတို့က စီးပွားရေး လုပ်နေတာလေ၊ ပရဟိတ လုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ပိုက်ဆံမယူဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... နင် ပိုက်ဆံယူဖို့ မေ့သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အလကား တိုက်လိုက်တာလား။ ဒါက ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး ဗျူဟာအသစ်လား"</p> <p>​လမ်းတစ်ဖက်မှာ နောက်ထပ် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်တော့မှာမို့လို့ ထုန်ယောင်က ဖောက်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာများလား။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save