Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> အမှန်တရားပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင်က နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှူပေါက် ရသွားပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါက ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး ဗျူဟာအသစ်ပဲ ဖြစ်လိုက်ချင်ပါရဲ့ဟာ။ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က တို့ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကို သန့်ရှင်းမှု မရှိဘူး၊ သောက်ပြီးတော့ ဆိုးဆိုးရွားရွား အန်ပြီး ဝမ်းလျှောတယ်ဆိုပြီး လာစွပ်စွဲပြီး ပြဿနာရှာသွားတာ။ အခုနက လူတွေက တို့ကို ကူညီပေးခဲ့ကြတဲ့ သူတွေလေ၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ နို့လက်ဖက်ရည် တိုက်လိုက်တာပါ။ ဟုန်ဝေကတော့ ရဲစခန်းမှာ ထွက်ဆိုချက် သွားပေးနေတယ်"</p> <p>​"ပြဿနာ လာရှာတယ်" ကျိုးလဲ့က လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ "သူတို့ဆိုင်နဲ့များ ပတ်သက်နေမလား။ တို့တွေ ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်လာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အခု သူတို့ ဆိုင်ဖွင့်တော့မယ့် အချိန်ကျမှ တို့ဘက်ကို တမင်သက်သက် လာပြီး ပစ်မှတ်ထားခံရတာလေ။ ဒါက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ၊ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကတော့ စီးပွားရေး လုချင်လို့ တမင် ပြဿနာ လာလုပ်ကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>​တရားမျှတမှု မရှိတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှု နည်းလမ်းတွေ ဆိုတာက ခေတ်တိုင်းမှာ ရှိနေတတ်တာပဲလေ။ ကျိုးလဲ့က ကျောင်းသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေး မလုပ်ဖူးပေမယ့်၊ ဘာမှ နားမလည်ဘူးလို့တော့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ စီးပွားရေး လုပ်တယ်ဆိုတာ စာမေးပွဲ ဖြေရသလိုပဲ။ တချို့က ကိုယ့်ရဲ့ အစစ်အမှန် အရည်အချင်းကို အားကိုးကြပေမယ့်၊ တချို့ကတော့ ဖြတ်လမ်း၊ ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ပိုသုံးချင်ကြတယ်။</p> <p>​ဟွန့်!</p> <p>​သူသာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိ တစ်ယောက်ဖြစ်ရင် ဒီလိုလူတွေကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းပစ်မယ်။ ဒီလိုလူတွေကြောင့်ပဲ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေ ပျက်စီးရတာ။</p> <p>​သူက ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ ဆိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတယ်။ ထုန်ယောင်က အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး စကားပြောရ လွယ်တယ် ဆိုပေမယ့်၊ ပြဿနာတွေမှာ ဘယ်တော့မှ ဝင်မပါတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရဲ့ သန့်ရှင်းရေးနဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရည်အသွေးပိုင်းမှာတော့ သူက အမြဲတမ်း စံနှုန်း မြင့်မားတယ်။</p> <p>​တကယ်လို့ အဲဒီနေ့က ရောင်းမကုန်တဲ့ နို့စိမ်းတွေ ကျန်နေခဲ့ရင်တောင်၊ နောက်ရက်မှာ ပြန်ရောင်းဖို့ သိမ်းထားမယ့်အစား သူတို့ ကျောင်းကို ယူသွားပြီး အတန်းဖော်တွေကို တိုက်ဖို့ ထုန်ယောင်က ပိုသဘောကျတယ်။ ဒီလို ကိုယ်ချင်းစာတရား ရှိတဲ့ ဆိုင်ရှင်မျိုးက ရှားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေး ယှဉ်ပြိုင်မှုအတွက် တမင်သက်သက် လာပြီး ပြဿနာရှာတဲ့သူ ရှိနေတာကတော့ အံ့သြစရာပါပဲ။</p> <p>​ဒါက လုံးဝကို လွန်လွန်းတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်လည်း ဒီအချက်ကို စဉ်းစားမိတယ်။ လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်က အလှဆင်တာ နီးပါးလောက် ပြီးနေပြီ ဆိုပေမယ့် ဆိုင်ရှင်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ သူနဲ့ ဒီလောက်အထိ ယှဉ်ပြိုင်ရလောက်အောင် ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး စော်ကားမိလဲ ဆိုတာကို သူ စဉ်းစားလို့ မရဘူး။</p> <p>​"ပထမအကြိမ် ရှိရင် ဒုတိယအကြိမ် ဆိုတာ သေချာပေါက် လာဦးမှာပဲ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ နင် ဆိုင်ကို သေချာ ပိုဂရုစိုက်ကြည့်ထား၊ တစ်ယောက်ယောက်က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်း မယူသွားစေနဲ့။ ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် သန့်နေရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်စရာ မလိုဘူးဆိုပေမယ့်၊ တခြားသူတွေကိုတော့ သတိထားဖို့ လိုအပ်တယ်"</p> <p>​ကျိုးလဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောမလို့ လုပ်နေတုန်း၊ လမ်းတစ်ဖက်ကနေ ဖုန်တွေ ပေကျံနေတဲ့ ဆောင်ယု လျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်ကို ညစ်ပတ်သွားမှာ စိုးလို့ သူက ဆိုင်ပေါက်ဝမှာပဲ ရပ်နေတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ခါးချည်အေပရွန်ကို ချွတ်ပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားတော့၊ ဆောင်ယု မေးနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "မရီး... စောစောက လူတချို့ ပြဿနာ လာလုပ်နေတာ မြင်လိုက်တယ်။ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်သွားပါဘူးနော်"</p> <p>​"ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ပါဘူး" ထုန်ယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ "နင်တို့ဘက်က အလှဆင်တဲ့ အလုပ်က ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ"</p> <p>​"ပြီးတော့မှာပါ။ အလွန်ဆုံး ကြာရင် တစ်ပတ်ပေါ့"</p> <p>​ဆောင်ယု စကားပြောလို့ ဆုံးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်က ဆောင်ယုကို အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ လမ်းတစ်ဖက်ကနေ အသံကျယ်ကြီးနဲ့ လှမ်းခေါ်တယ်။ တစ်မိနစ်လေးတောင် အချိန်ဖြုန်းနေမှာကို သူက စိုးရိမ်နေတာလေ။ ဆောင်ယုက ထုန်ယောင်ကို အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​"မရီး... ဒီည ရှောင်ဟွေးနဲ့ သွားတွေ့ပြီး အခု ကျွန်တော် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်နေပြီ ဆိုတာကို ပြောပြချင်လို့။ နောင်ကျရင် သူ့ကို ရှာကျွေးနိုင်ပြီး ဘဝကို သက်သောင့်သက်သာ ထားနိုင်တော့မယ်လေ။ အရင်ကတော့ ကျွန်တော် ကျိုတိုကနေ ထွက်သွားပြီး လီစီးတီးမှာပဲ ဘဝကို တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေးက ကျိုတိုမှာပဲ နေချင်တာကိုး။ အရင်က ကျွန်တော့်မှာ ရည်မှန်းချက် သိပ်မရှိခဲ့လို့ အခု အဲဒါကို ပြောင်းလဲနိုင်အောင် ကြိုးစားနေပါတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သဘောကောင်းစွာနဲ့ သတိပေးလိုက်တယ်။ "အလုပ်ဆင်းရင် သေချာ ရေမိုးချိုးပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သွားတွေ့နော်။ ရှောင်ဟွေးက အခု အပြင်ပန်းသွင်ပြင်ကို အရမ်း ဂရုစိုက်တာ။ နင်က သန့်သန့်ရှင်းရှင်း မသွားရင် သူက နင့်ကို စကားတောင် ပြောချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ဆောင်ယုက သဘောတူပေမယ့်၊ လမ်းတစ်ဖက်က လူတွေက အလောတကြီး ခေါ်နေတာ ကြားတော့ သူ ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားတော့တယ်။ သူများ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာက အဲဒီလိုပဲလေ။ အမှားလုပ်လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဆူပူတာကို ခံရမှာပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင် ဆိုင်ထဲ ပြန်ဝင်လာပြီး၊ ကျိုးလဲ့ကို နို့လက်ဖက်ရည်ပူပူ နှစ်ခွက် ဖျော်ခိုင်းပြီး ဟိုဘက်ကို သွားပို့ပေးတယ်။ ဆောင်ယုကို တစ်ခွက်ပေးပြီး အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ခွက် ပေးလိုက်တယ်။ နို့လက်ဖက်ရည်ကို ရလိုက်တော့ ဆောင်ယု တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ ရပ်ကာ ထုန်ယောင်ကို လမ်းတစ်ဖက်ကနေ ကျေးဇူးတင်စကား လှမ်းပြောတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဆောင်ယုကို နို့လက်ဖက်ရည် ပေးတဲ့အပြင်၊ သူ့ကိုပါ တစ်ခွက် ပေးလာတဲ့အခါ အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်က အံ့သြသွားပြီး ဆောင်ယုအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သဘောထားက အဲဒီအချိန်မှာပဲ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။</p> <p>​"လမ်းတစ်ဖက်က အရမ်းလှတဲ့ ဆိုင်ရှင်မလေးက တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ မရီးလား"</p> <p>​စောစောက ဆောင်ယု ပြောတုန်းကတော့ အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်က မယုံဘဲ ဆောင်ယုက လေလုံးထွားနေတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ သူ ဆောင်ယုနဲ့ စတွေ့တုန်းက ဆောင်ယုက လေလွင့်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်လိုပဲ၊ တံတားပေါ်မှာ ဖုန်းတောင်းစားဖို့ နီးပါးလောက် အခြေအနေ ဆိုးနေခဲ့တာလေ။</p> <p>​သူ့မှာ ဆိုင်ပိုင်တဲ့ မရီးတစ်ယောက် တကယ် ရှိတယ်ဆိုရင်၊ ဆောင်ယုက ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။</p> <p>​"ကျွန်တော့် မိန်းမက သူ့ယောက်ျားရဲ့ ညီမအရင်းလေ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ သူက ကျွန်တော့် မရီး ဖြစ်သွားတာပေါ့" ဆောင်ယုက နို့လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။ အချိုဓာတ်က သူ့ပါးစပ်ထဲမှာတင် မကဘဲ ရင်ထဲအထိပါ ပြည့်နှံ့သွားတယ်။ သူက နောင်တရစွာနဲ့ ပြောတယ်။ "အရင်တုန်းက ကျွန်တော်က သူများအပေါ်မှာပဲ မှီခိုချင်ခဲ့တာ၊ အဲဒါကြောင့် လူတွေက ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုယ့်အမှားကို ကိုယ်ပြင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်က ဆောင်ယုကို လေးစားသွားတယ်။ သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ခံရပြီဆိုတော့ ဆောင်ယုရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အမှားသိပြီး ပြင်တဲ့သူက ရွှေထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပါ၊ တို့အလုပ်က ညစ်ပတ်ပြီး ကြမ်းတမ်းပေမယ့်၊ သေချာ လုပ်ရင် ပိုက်ဆံ ရနိုင်သေးတာပဲ"</p> <p>​အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိထားမိတော့ ဆောင်ယု အရမ်း ဝမ်းသာသွားပြီး ထုန်ယောင်ကို ပိုလို့တောင် ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ အစကတော့ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်က သွေးအေးတယ်လို့ သူ အပြစ်တင်ခဲ့ပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်က သွေးအေးတာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်အောင် ကြိုးစားပေးနေတာ ဆိုတာကို သူ တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာတယ်။</p> <p>​သူများအပေါ် တစ်သက်လုံး မှီခိုနေလို့ မရဘူးလေ၊ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ်က ပိုအားနည်းသွားမှာပဲ။</p> <p>​အခု ဒီသဘောတရားကို နားလည်သွားပြီး ဆစ်ချန်ရဲ့ စေတနာကိုလည်း သိသွားတော့၊ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်ကို သူ တကယ် ကျေးဇူးတင်မိတယ်။</p> <p>​မိတ်ဆွေစစ်ဆိုတာ အခက်အခဲ ရောက်ချိန်မှာမှ သိရတာ။ အခု သူ ဒီအခြေအနေကို ရောက်နေပြီလေ။ ဆစ်ချန်က သူ့အတွက် အခန်းခ ပေးချင်စိတ် ရှိသလို၊ ထုန်ယောင်ကလည်း နို့လက်ဖက်ရည် လာပို့ပေးတယ် ဆိုတာက သူတို့က သူ အစက ထင်ထားသလို မာနကြီးတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။</p> <p>​ညဘက် ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ တွေ့ရမယ့် အကြောင်းကို တွေးမိတော့ ဆောင်ယု ရင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ညဘက် အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ အမြန် ရေချိုးလိုက်ပြီး၊ အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်ဆီက ငှားလာတဲ့ အဝတ်အစား သန့်သန့်လေးကို လဲဝတ်ကာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို တွေ့ဖို့ တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​အရင်က ဆစ်ဝေမင်း ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်ကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ရောင်းပစ်လိုက်ပြီလေ။ အခု သူက အငှားအိမ် တစ်လုံးမှာ နေနေတာ၊ အထဲမှာ ပရိဘောဂတောင် သိပ်မရှိတဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ခြံဝင်းလေး တစ်ခုပေါ့။ အိမ်လခကလည်း မသက်သာပါဘူး။ သူနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး အပြင် အဲဒီမှာ ရှုကျားကျန်းလို့ ခေါ်တဲ့ အသက် သုံးဆယ်အရွယ် လူပျိုကြီး တစ်ယောက်လည်း နေသေးတယ်။</p> <p>​ဆောင်ယု ရောက်သွားချိန်မှာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ညစာစားပြီးကာစပဲ ရှိသေးတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းက အိမ်မှာ မရှိဘဲ၊ သူက သူ့အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး တီဗီကြည့်နေတယ်။</p> <p>​ရှုကျားကျန်းလည်း အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က ကုတင်နဲ့ ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တီဗီကြည့်ရင်း စကားပြောနေကြတာ။ တံခါးခေါက်သံ ကြားတော့ သူက ဦးလေးလေး ပြန်လာပြီ ထင်ပြီး ဝမ်းသာအားရ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်ယုကို မြင်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက လဝက်လောက် မလျှော်ရသေးတဲ့ ဖိနပ်လိုပဲ ရွံရှာလွန်းလို့ ရှုံ့မဲ့သွားတယ်။ သူက တံခါးဝမှာ ပိတ်ရပ်ထားပြီး ဆောင်ယုကို အထဲမဝင်ခိုင်းဘူး။</p> <p>​"နင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ။ ငါ ပြောထားပြီးပြီ မဟုတ်လား၊ အချိန်ရရင် ကွာရှင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ လိုက်လုပ်မယ်လို့။ နင်က အရင်က အိမ်ပြန်ဖို့ချည်းပဲ တွေးနေခဲ့တာ၊ အခု နင့်ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိတော့မှ ကျိုတိုမှာ ဆက်ပြီး တွယ်ကပ်နေတာလား။ နင့်လောက် အရှက်မရှိတဲ့ လူမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ ဆူပူတာကို ခံရပေမယ့် ဆောင်ယုက ဒေါသမထွက်တဲ့အပြင် ပြန်ချော့ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ "ရှောင်ဟွေး... ပြောစရာ ရှိတာလေး အထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကြရအောင်ပါ။ အခု ငါ့မှာ အလုပ်ရှိနေပြီ။ နောက်နှစ်လနေလို့ လစာရရင် နင့်ကို အကုန်အပ်ပါ့မယ်။ နင် ကြိုက်တာ ဝယ်လို့ ရပြီလေ။ နောင်ကျရင် နင့်ကို ငါ ရှာကျွေးနိုင်ပါပြီ"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ မျက်နှာက ရွံရှာတဲ့ အမူအရာ အပြည့်နဲ့ "ထွက်သွားစမ်းပါ! နင့်ရဲ့ နံစော်နေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်သူကများ သုံးချင်နေလို့လဲ။ ငါ့ဦးလေးက ငါ့အတွက် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက သူဌေးမကြီး ဖြစ်သွားပြီ၊ တစ်လကို ထောင်နဲ့ချီပြီး မြတ်မှာ။ နင်ရှာတဲ့ ပိုက်ဆံက ဘာမှမဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေး... ငါ နင့်ကို ခွဲမသွားရက်ဘူး။ ငါ အများကြီး မရှာနိုင်ပေမယ့် နင့်အပေါ်ထားတဲ့ ငါ့အချစ်တွေက စစ်မှန်ပါတယ်။ နင့်အတွက်ဆို ဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ပဲ၊ နောင်ကျရင်လည်း နင့်စကားကိုပဲ နားထောင်ပါ့မယ်။ တို့တွေ အတူတူ သာသာယာယာ နေကြရအောင်လေ၊ မကွာရှင်းဘဲ နေလို့ မရဘူးလား"</p> <p>​ဆောင်ယုက သူတို့ နှစ်ယောက် ရည်းစားဘဝတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ရှောင်ဟွေးကို ပြန်ချော့ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အရင်တုန်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေး ဒေါသထွက်နေရင် ဆောင်ယုက သူ့ကို ဖက်လိုက်တာနဲ့ ငြိမ်ကျသွားတတ်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ထိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save