Book List

<h2 style="text-align:center">ဝမ်းတွင်းကဝေ စိုင်းမောက်</h2> <h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၇၅)</h2> <h2 style="text-align:center">အရိုးခေါင်းနန်းတော်မှ မပုပ်သိုးသောအလောင်း</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ဒေါက်တာဘခက်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ။ မနေ့ညက ကျုပ်တို့နဲ့တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဖိုးခွားဆိုတဲ့လူသုံးတာက ဘယ်လိုပညာမျိုးလဲဗျ။"</p> <p> </p> <p>" အဲ့ဒီလူသုံးတာက သွေးအင်းပညာကိုဖိုးတေရ။ အဲ့ဒီပညာရပ်ကြီးပျောက်ကွယ်သွားတာ အတော်ကိုမှကြာခဲ့ပြီ။ အဲ့လူဘယ်ကဘယ်လိုသင်ယူခဲ့လဲဆိုတာတော့ကျုပ်လည်းမသိဘူး။"</p> <p> </p> <p>'အိမ်မွှေးရွာ'သုဿန်ဆီကခရီးဆက်ခဲ့ကြတဲ့လမ်းမှာ ကိုဖိုးတေက သူသိချင်တာတွေကျုပ်ကိုမေးပါလေရော။</p> <p> </p> <p>" ဒါဆို ဆရာကသူ့ကိုပညာချင်းမယှဉ်နိုင်ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>"ကိုဖိုးခွားနဲ့ ကျုပ်က ပညာအဆင့်အတူတူလောက်ပဲလို့ပြောလို့ရတယ်ကိုမိုးကြိုး။ သူသုံးတာက သွေးအင်းပညာဆိုတော့ မူလအင်းပညာကို တစ်မျိုးဆန်းပြီးသုံးတဲ့သဘောပေါ့လေ။ မနေ့ညက သူဆွဲတဲ့အင်းက မိစ္ဆာလက်ပါးစေအင်းလို့ခေါ်တယ်ဗျ။ အဲ့ဒီသွေးအင်းပညာကိုသုံးတဲ့လူဟာ သေနေ့မစေ့ပဲ သေတတ်တယ်။ ဘာလို့ဆို သွေးအင်းပညာက အင်မတန်မှ အန္တရာယ်များလို့ပေါ့။"</p> <p> </p> <p>လမ်းလျောက်လာရင်းက ကိုမိုးကြိုးနဲ့ ကိုဖိုးတေတို့မေးသမျှ ဒိုင်ခံဖြေလာရတော့ မောတောင်လာပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အန္တရာယ်များတာလဲဆရာရဲ့။ ရှင်းစမ်းပါအုံးဗျ။"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုအန္တရာယ်များတာလဲဆိုတော့ သူဆွဲတဲ့အင်းချပ်တွေက သူ့ရဲ့သွေးနဲ့မှမဟုတ်ရင် အသက်မဝင်ဘူးဗျ။ နောက်ပြီး ခဏခဏသုံးနေမယ်ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်းမကောင်းဘူးလေ။ နောက်ပိုင်းမှာ အားအင်ချိနဲ့လာပြီး မလှုပ်နိုင် မကိုင်နိုင်ဖြစ်မယ်။ အဲ့နောက်တော့ သူ့အနားမှာလူတစ်ယောက်ရှိမနေဘူးဆိုရင် သူ့ကိုဘယ်သူကပြုစုစောင့်ရှောက်ပါတော့မလဲ။အဲ့ဒီအခါမှာ သူတတ်ထားတဲ့ပညာကပဲ သူ့ကိုပြန်ပြီးဒုက္ခရောက်စေတာပေါ့ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>"ဟေး လူစိမ်းတို့ သေချာနားထောင်ကြစမ်း။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကွယ်ရာ၊ မြေပြင်မှာ၊</p> <p>မှောင်ရိပ်ခိုကာ၊ လိုက်ခဲ့ပါ။</p> <p>သစ်ပင်ခြောက်က၊ လက်ညှိုးထိုး၊</p> <p>အဲဒီလမ်းက၊ မင်းသွားဖို့။</p> <p>ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ၊ အသံကြား၊</p> <p>ကျွတ်ကျွတ်မြည်တာ၊ အရိုးမလား...။</p> <p>မျက်ရည်မပါ၊ မြစ်ကိုသာဖြတ်လို့လာ</p> <p>ဖြူဆွတ်ဆွတ်နဲ့၊ နန်းတော်ဆောင်၊</p> <p>မေးရိုးမရှိ၊ တံခါးစောင့်။</p> <p>အသားလည်းမပါ၊ သွေးမရှိ၊</p> <p>အပြုံးလှလှ၊ ခေါင်းခွံဆီ။</p> <p>သွားကြပေတော့အကုန်လုံး၊</p> <p>မင်းတို့ခေါင်းလည်းအလှသုံး။</p> <p>အပြန်လမ်းကို၊ ရှာမနေနဲ့၊</p> <p>မင်းရဲ့အရိပ်အဲ့ဒီမှာထားခဲ့။</p> <p>ဟား... ဟား... ဟား...။"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သစ်ပင်အကွယ်ဆီက ဆံပင်ဖရိုဖရဲနဲ့လူတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ကျုပ်တို့ကိုကြည့်ကာ အထက်ပါတေးကို ဟန်ပါပါ မာန်ပါပါနဲ့ သီဆိုသွားတယ်။ ကျုပ်တို့သုံးယောက်လည်း တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်နေမိတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ ဒီမယ်နောင်ကြီး။ နောင်ကြီး စောနကဆိုလိုက်တဲ့ တေးက ဘယ်လိုတေးလဲဗျာ။"</p> <p> </p> <p>"မင်းကြည့်ရတာ လည်မလိုနဲ့ တယ်အသကိုးကွ။ သေချာနားထောင်နော်။ အဲ့ဒီတေးက 'အရိုးခေါင်းနန်းတော်လမ်းညွှန်တေး' လို့ခေါ်တယ်။ သာမန်လူတွေကြားလိုက်ရုံနဲ့ အကြောက်တရားတွေကအရိုးထဲထိစိမ့်ဝင်ပြီး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထစေတာကွ။ မင်းတို့က ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းလည်းမထဘူးဆိုတော့ သာမန်လူတွေမဟုတ်ဘူးမလား။ ဟား ဟား။"</p> <p> </p> <p>အရူးကြီးပြောတဲ့စကားထဲမှာပါတဲ့ 'အရိုးခေါင်းနန်းတော်'ဆိုတာကို ကျုပ်စိတ်ဝင်စားသွားမိတာအမှန်ပဲ။</p> <p> </p> <p>"ကိုဖိုးတေ။ သူ့ကို ကျုပ်တို့နဲ့ခေါ်ခဲ့ဗျာ။ စောနကသူပြောတဲ့ 'အရိုးခေါင်းနန်းတော်'ဆိုတာကို ကျုပ်စိတ်ဝင်စားမိလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>အရူးကြီးအနားကိုကပ်သွားပြီးစကားပြောနေတဲ့ကိုဖိုးတေကို အရူးကြီးကို ကျုပ်တို့နဲ့တစ်ပါတည်းခေါ်လာဖို့ပြောလိုက်တယ်။ ကိုဖိုးတေက အရူးကြီးနဲ့အတူ ကျုပ်တို့အနားကိုရောက်လာတဲ့အချိန် အရူးကြီးအတွက်စားစရာတွေထုတ်ကျွေးပြီး ကျုပ်သိချင်တာတွေမေးလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"စားဗျာ။ အကြိုက်သာစား။ စားပြီးရင် ကျုပ်သိချင်တာလေးတွေမေးမယ်နော်။"</p> <p> </p> <p>"မေး မေး။ မင်းတို့က ငါ့ကိုမုန့်တွေကျွေးထားတာပဲ။ ကြိုက်တာသာမေး။ ဟီးးဟီးး။"</p> <p> </p> <p>" စောနက ဦးကြီးရွတ်တဲ့ 'အရိုးခေါင်းနန်းတော်လမ်းညွှန်တေး'ဆိုတာလေ။ အဲ့ဒီနန်းတော်က တကယ်ရှိတာလား။"</p> <p> </p> <p>" ဟ တကယ်ရှိတာပေါ့ဟ။ မင်းတို့က မယုံဘူးလား။မင်းတို့မယုံရင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ အဲ့ဒီနန်းတော်ဝင်ပေါက်နေရာကိုငါသိတယ်။"</p> <p> </p> <p>အရူးကြီးက ပလုပ်ပလောင်းစားနေရင်းက ရုတ်တရက်ထသွားတာမို့ ကျုပ်တို့သူ့နောက်က အမီလိုက်သွားရတယ်။ စောနကသူထွက်လာတဲ့ သစ်ပင်ကြီးရဲ့နောက်မှာ လူသွားလမ်းလေးတစ်ခုရှိနေတာကိုတွေ့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလမ်းလေးအတိုင်းသွားလိုက်ကြပြီး မျက်စိရှေ့မှာ သုဿန်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ကြရတယ်။ အုတ်ဂူအပြိုအပျက်တွေများစွာကြားထဲကိုတိုးဝင်ရင်း သုဿန်ရဲ့အလယ်နေရာကိုရောက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကဲ ရောက်ပြီဗျာ။ ဒီနေရာက 'အရိုးခေါင်းနန်းတော်'ရဲ့ဝင်ပေါက်နေရာပဲ။"</p> <p> </p> <p>အရူးကြီးပြောစကားအရ နှံ့နေအောင်လိုက်ရှာကြည့်ပေမဲ့ ဝင်ပေါက်နဲ့တူတာဆိုလို့တစ်ခုတောင်မတွေ့ရဘူး။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ ဒီအရူးကြီးလျောက်ပြောနေတာနေမှာပါဗျာ။ လာပါဗျာ။ ကျုပ်တို့သူ့ကိုထားခဲ့ပြီး ခရီးဆက်ရအောင်ပါ။ သူလုပ်တာနဲ့ပဲအချိန်တွေနှောင့်နှေးကုန်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>"နေစမ်းပါအုံးကိုဖိုးတေရ။ သူလည်းဒီလမ်းညွှန်တေးကို အကြောင်းမရှိပဲ ပါးစပ်ကတဖွဖွရွတ်နေပါ့မလား။ အဲ့ဒီနန်းတော်ကို သူကိုယ်တိုင်ရောက်ခဲ့ဖူးတာလဲ ဖြစ်နေနိုင်တာပဲလေ။"</p> <p> </p> <p>စိတ်မရှည်တော့တဲ့ကိုဖိုးတေက အရူးကြီးကိုတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ပြီး ခရီးဆက်ဖို့ကိုပဲ တတွတ်တွတ်ပြောနေတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"အဘရေ။ အဘ။ ဘယ်တွေလျောက်သွားပြန်ပြီလဲအဘရယ်။ အဘရေ။ "</p> <p> </p> <p>ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်စကားများနေခိုက် မိန်းကလေးအသံတစ်သံကြားလိုက်ရတာမို့ အသံပြုလိုက်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟေးးး။ ညီမရေ။ ဒီဘက်မှာဟေ့။"</p> <p> </p> <p>အုတ်ဂူပျက်တွေကြားထဲကထွက်လာတဲ့ လှပလွန်းတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကျုပ်တို့ရှိရာလာနေတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟို ဒီကအစ်ကိုတို့ကိုမေးစရာလေးရှိလို့။ ဆံပင်ဖရိုဖရဲပုံစံနဲ့လူတစ်ယောက်ကိုများတွေ့မိသေးလားလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကငါ့နှမပြောတာ ဟိုးမှာထိုင်နေတဲ့လူလား။"</p> <p> </p> <p>ကိုမိုးကြိုးနားမှာထိုင်နေတဲ့အရူးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကအမောတကောပြေးသွားတယ်။</p> <p> </p> <p>" အဘရယ်။ ဘယ်တွေလျောက်သွားနေတာလဲ။ သမီးအပြင်ခဏသွားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဘကိုမတွေ့တာနဲ့ ရွာထဲမှာလည်း နေရာစုံအောင်လိုက်ရှာလိုက်ရတာ။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကနှမက ဒီဦးကြီးရဲ့သမီးလား။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်အစ်ကိုတို့ရယ်။ ညီမက ဟော့ဒီက အဘ'ဦးရန်နောင်'ရဲ့သမီး 'လဲ့ကြည်ပြာ'လို့ခေါ်ပါတယ်။ အစ်ကိုတို့လို စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူတွေနဲ့တွေ့လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အဘကိုဘယ်မှာလိုက်ရှာရမလဲမသိဘူး။"</p> <p> </p> <p>'လဲ့ကြည်ပြာ'က ဝမ်းနည်းသွားဟန်နဲ့ ပြောပြနေရှာတယ်။</p> <p> </p> <p>"စပ်စုတယ်တော့မထင်ပါနဲ့။ ဦးကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးအခုလိုဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာ ကျုပ်တို့ကိုပြောပြပေးနိုင်မလား။"</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဒါဆို အစ်ကိုတို့က ဆေးဆရာတွေပေါ့နော်။ ညီမရဲ့အဘကို ဆေးကုပေးနိုင်တယ်ပေါ့။ဟုတ်လားဟင်အစ်ကို။"</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ခါတော့ကိုဖိုးတေ မမေးခင် ကျုပ်ကအရင်ဦးအောင်မေးလိုက်ချိန် 'လဲ့ကြည်ပြာ'ရဲ့မျက်လုံးအစုံက အရောင်လက်သွားပြီး ကျုပ်တို့ကိုအားကိုးတကြီးနဲ့ကြည့်နေရှာတယ်။</p> <p> </p> <p>" ဆေးဆရာတွေဆိုတာတော့ မှန်ပေမဲ့ ကျုပ်တို့ကုသလို့ရနိုင်၏ ၊ မရနိုင်၏ ဆိုတာလည်းရှိသေးတယ်လေငါ့ညီမရဲ့။ အတတ်နိုင်ဆုံးတော့ ကြိုးစားကြည့်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ညီမနားလည်ပါတယ်အစ်ကိုရယ်။ အဘဒီလိုဖြစ်နေတာ အတော်ကိုကြာခဲ့ပြီ။ ကဲပါလေ ဒါတွေကိုညီမတို့အိမ်ရောက်မှပဲ အေးဆေးပြောကြတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ညီမတို့အိမ်မှာက ဦးကြီးနဲ့ငါ့ညီမနှစ်ယောက်တည်းနေတာမို့လား။ ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်သုံးယောက်လိုက်လာခဲ့လို့ အဆင်ပြေပါ့မလား။"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်အစ်ကိုရယ်။ အစ်ကိုတို့က ညီမတို့ရဲ့ကျေးဇူးရှင်တွေပဲ။လိုက်လာခဲ့ကြပါနော်။"</p> <p> </p> <p>"ကဲ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့ အဲ့ကဦးကြီးကိုသေချာလေးပြန်ခေါ်ခဲ့ကြနော်။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီဆရာရေ။ ကျုပ်တို့တာဝန်သာထားလိုက်ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>စောနက ကျုပ်တို့ကျွေးတဲ့မုန့်တွေစားပြီးတချိုးတည်းအိပ်ပျော်နေတဲ့ ဦးကြီးကို ကိုဖိုးတေက ထမ်းခေါ်ခဲ့လိုက်တယ်။ 'လဲ့ကြည်ပြာ'ခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကို လိုက်လာခဲ့ကြရင်း အလွန်နေချင့်စဖွယ်ကောင်းတဲ့ရွာလေးတစ်ရွာကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ ရွာပတ်လည်မှာ လယ်ကွင်းတွေအပြည့်နဲ့မို့ စိမ်းစိမ်းစိုစိုရှိလှတယ်။ ရွာကိုလှမ်း‌မြင်နေရကတည်းက ရွာစောင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကို မနောနဲ့အသိလှမ်းပေးထားရတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ကိုရွာထဲအဝင်မခံပဲဖြစ်နေမှာစိုးလို့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>"ငါ့တူမ ကြည်ပြာ။ ညည်းအဖေကိုပြန်တွေ့ခဲ့ပြီလား။"</p> <p> </p> <p>"တွေ့ခဲ့ပြီ ဦးကြီးရွှေရေ။ ဒီကအစ်ကိုတို့နဲ့တွေ့လို့တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဘယ်မှာသွားရှာရမလဲကိုမသိတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကငါ့တူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်။ ကြည်ပြာတို့သားအဖက အဖေတစ်ခု သမီးတစ်ခု ဘဝမို့ ရွာထဲကလူတွေက ချစ်ကြခင်ကြတယ်။ရွာထဲမှာရောက်တုန်း အေးဆေးနေသွားကြအုံးနော်။ ဦးကြီးသွားပြီဟေ့။"</p> <p> </p> <p>ရွာထဲကိုဝင်လိုက်တာနဲ့ ဆုံရတဲ့ ဦးကြီးတစ်ယောက်က ကြည်ပြာတို့သားအဖအကြောင်းကို ပြောပြသွားတယ်။ နောက်တော့ အဲ့ဒီဦးကြီးက ရွာအပြင်မှာရှိတဲ့ လယ်ကွင်းစိမ်းစိမ်းစိုစိုတွေရှိရာဘက်ကို လှည့်ထွက်သွားတော့တယ်။ ရွာထဲကိုဆက်ဝင်လာခဲ့ကြပြီးမကြာခင်မှာပဲ ကြည်ပြာတို့အိမ်ကိုရောက်လာခဲ့ကြတယ်။ ကျုပ်တို့ကိုအိမ်ရှေ့က ကွပ်ပျစ်လေးမှာ နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီး တောရဲ့သဘာဝ ရေနွေးကြမ်းအိုးနဲ့လက်ဖက်ခွက်ကလေးချပေးရှာတယ်။ ကိုဖိုးတေ ထမ်းခေါ်လာတဲ့ ဦးကြီးကိုတော့ အခန်းတစ်ခုအတွင်းမှာ အေးဆေးအနားယူစေတယ်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတို့ ထမင်းမစားရသေးဘူးမလား။ မွန်းလွဲတောင်ကျော်နေပြီ။ ကြည်ပြာ ထမင်းပြင်လိုက်မယ်နော်။"</p> <p> </p> <p>" နေပါစေတော့ မကြည်ပြာ။ ကျုပ်တပည့်တစ်ယောက်ကို ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ "</p> <p> </p> <p>တောသူတောင်သားတို့ရဲ့အကျင့်အတိုင်း ကျုပ်တို့ကို ထမင်းဝိုင်းပြင်ပြီး ဧည့်ခံမယ်ပြောနေတာမို့ ကိုဖိုးတေကိုပဲ အစစအရာရာပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်တော့တယ်။ ကျုပ်နဲ့ ကိုမိုးကြိုးကတော့ ကွပ်ပျစ်လေးမှာထိုင်ရင်း မကြည်ပြာနဲ့စကားကောင်းနေကြတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>" မကြည်ပြာရဲ့အဖေ အခုလိုဖြစ်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဟင်။"</p> <p> </p> <p>"သိပ်တော့ မကြာသေးဘူးအစ်ကို။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လလောက်ကမှ ဖြစ်သွားတာရယ်။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုအစ်ကိုရေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လလောက်က ဟိုဘက်နှစ်ရွာအကျော်က 'နတ်ရေကန်'ဆိုတဲ့ရွာမှာ လူနာသွားကုမယ်ဆိုပြီးထွက်သွားတာ တစ်ပတ်လောက်ကြာတယ်။ အဲ့ဒီနောက် အဖေနဲ့လုံးဝအဆက်အသွယ်မရခဲ့ဘူး။ တစ်လလောက်ကြာတဲ့အထိ အိမ်ကိုပြန်ရောက်မလာတော့ ညီမလည်းစိတ်ပူပြီး နေရာအနှံ့လိုက်ရှာမိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ညီမတို့ရွာရဲ့ သုဿန်ထဲမှာ အဖေ့ကိုအခုလိုအခြေအနေနဲ့ပြန်တွေ့ရတာပါပဲ။ "</p> <p> </p> <p>ညှိုးငယ်နေတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ ကျုပ်တို့ကိုရှင်းပြနေခိုက် ဦးကြီးရန်နောင်အိပ်ယာကနိုးလာတာကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ ဒီအခြေအနေနဲ့သာ ဦးကြီးရန်နောင်ကိုမြင်လိုက်ရင် မကြည်ပြာဝမ်းသာသွားမလားပဲ။</p> <p> </p> <p>"သမီး။ ဘယ်ကဧည့်သည်တွေရောက်နေတာတုန်းကွဲ့။"</p> <p> </p> <p>"အော် အဘရယ်။ အဘကို ကယ်ခဲ့တဲ့လူတွေကိုတောင် အဘမမှတ်မိတော့ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>ဦးကြီးရန်နောင်ပါးစပ်ကထွက်လာတဲ့ သမီးဆိုတဲ့ခေါ်သံဟာ မကြည်ပြာအဖို့ အထူးအဆန်းဖြစ်လို့နေတယ်။</p> <p> </p> <p>" အ အဘ။ သမီးလို့ခေါ်လိုက်တာလားဟင်။"</p> <p> </p> <p>"ဟေ။ အထူးအဆန်းလုပ်လို့ ငါ့သမီးမို့ သမီးခေါ်တာပေါ့ဟ။"</p> <p> </p> <p>"ဝမ်းသာလိုက်တာအဘရယ်။ သမီးလေ ဒီတစ်သက်အဘကို အကောင်းပကတိပုံစံနဲ့မမြင်ရတော့ဘူးထင်နေတာ။သိလားအဘရဲ့။"</p> <p> </p> <p>"နေ နေ နေကြပါအုံး။ အဘနားလည်အောင်လည်းရှင်းပြကြပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဦးကြီးရေ။ ဖြစ်ပုံက ဒီလို။"</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျုပ်တို့ ဦးကြီးရန်နောင်နဲ့တွေ့ဆုံခဲ့ပုံတွေ နောက်ပြီး ဦးကြီးရန်နောင်ရွတ်ဆိုနေကျ အရိုးခေါင်းနန်းတော်လမ်းညွှန်တေး အကြောင်းတွေနဲ့ ဦးကြီးရန်နောင်စားမဲ့မုန့်တွေထဲမှာ နတ်ဆေးဂမုန်းအမြစ်တွေပါထည့်ပေးလိုက်တာမို့ အခုလိုလူကောင်းပကတိပြန်ဖြစ်သွားရတဲ့အကြောင်းတွေကို လုံးစေ့ပတ်စေ့ရှင်းပြရတော့တယ်။ကျုပ်လည်း အရာအားလုံးရှင်းပြပြီးတဲ့နောက် အာခြောက်တာလာမို့ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းမော့ချပစ်လိုက်မိတယ်။</p> <p> </p> <p>"အေး။ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ မင်းပြောမှပဲ အကုန်လုံးကိုပြန်မှတ်မိသလိုရှိလာပြီ။ ငါ ငါမှားခဲ့တာ။ တကယ်က ငါမှားခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနန်းတော်ထဲကိုဝင်ခဲ့မိတဲ့ ငါအမှားကြီးမှားခဲ့တာ။"</p> <p> </p> <p>ဦးကြီးရန်နောင်စကားပြောနေရင်း ဇောချွေးတွေက နဖူးတဝိုက် စို့တက်လာတယ်။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ အဲ့ဒီနန်းတော်ထဲမှာ အင်မတန်အန္တရာယ်များတဲ့ တစ်ခုခုရှိနေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဖြင့်ဦးကြီးရာ ကျုပ်တို့ကို အဲ့ဒီနန်းတော်ထဲမှာဦးကြီးကြုံခဲ့ရတာတွေကို မှတ်မိသလောက်ပြောပြပါလားဗျာ။"</p> <p> </p> <p>"ဟေ အေးအေး။ ငါ့တူတို့ သိချင်ရင်ပြောပြပေးမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။ အေးဆေးမှပြောပြမယ်ကွာ။အခုက ဦးကြီးနားချင်နေသေးလို့။"</p> <p> </p> <p>"ဆရာရေ။ ထမင်းတွေအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီနော်။"</p> <p> </p> <p>ဦးကြီးရန်နောင်ကလည်းအနားယူချင်သေးတာမို့ နားခိုင်းလိုက်ပြီး ကျုပ်တို့ကတော့ ကိုဖိုးတေပြင်ပေးထားတဲ့နေ့လည်စာကို အားရပါးရစားလိုက်ကြတယ်။ ထမင်းစားပြီးသွားတော့ ထန်းလျက်ခဲလေးနဲ့အချိုတည်းရင်း အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်လေးမှာပဲထိုင်နေခဲ့ကြတယ်။ အရိုးခေါင်းနန်းတော်ကြီးထဲမှာရှိနေတာကဘယ်လိုအရာမျိုးလဲဆိုတာစဉ်းစားရင်း မှေးကနဲအိပ်ပျော်သွားမိတယ်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး။ ကောင်လေး။ ထတော့ကွ။ ငါ့သမီးရွာထဲခဏသွားတုန်း မင်းတို့သိချင်တာတွေအမြန်ပြောပြပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>အိပ်ပျော်နေရင်း ဦးကြီးရန်နောင်က လှုပ်နှိုးလိုက်တာမို့ ကမန်းကတန်းထထိုင်လိုက်မိတယ်။ အရိုးခေါင်းနန်းတော်ဆီသွားခဲ့တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးကို ဦးကြီးရန်နောင်က ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save