Book List

<h2 style="text-align: center;">၈၀ ခုနှစ်မှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ်၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၁ )</h2> <h2 style="text-align: center;">လူသေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင် အိမ်မှာ တစ်ရက်နားပြီး နောက်နေ့ကျတော့ အိမ်မှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။ အစကတော့ သူ အလုပ်ပြန်ဆင်းမှာကို ဆစ်ချန်က သဘောမတူပေမယ့်၊ တိန့်ဝမ်ဝမ်မှာ စက်ဘီးရှိပြီး ထုန်ယောင်ကို ဆိုင်အထိ ခေါ်သွားပေးနိုင်တာကို တွေ့တော့မှ သူ မလိုချင်ဘဲ အလျှော့ပေးလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ နေ့လယ်ပိုင်း ဆေးခန်းသွားပြီး ဆေးထည့်ဖို့အတွက် အလုပ်စောစော သိမ်းရမယ်လို့ သူက အတင်းပြောတယ်။ ထုန်ယောင်ကတော့ ဆစ်ချန် တစ်ယောက် ပုရွက်ဆိတ်ကို ဆင်လုပ်နေတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့်၊ အိမ်ထောင်ရေး သာယာဖို့အတွက် ဒီလို အပိုလုပ်လွန်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်ရတယ်။</p> <p>​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ တစ်ပတ်ကြာသွားခဲ့ပြီ။ လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်လည်း ဖွင့်ပြီ၊ အရောင်းအဝယ် တော်တော်ကောင်းပေမယ့် ထုန်ယောင်ရဲ့ ဖောက်သည်တွေကတော့ တစ်ဝက်လောက် လျော့ကျသွားတယ်။ ဒါက သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စမို့ လုံးဝ မအံ့သြပါဘူး။</p> <p>​လူတွေက အသစ်ကို သဘောကျပြီး အဟောင်းကို ငြီးငွေ့တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိကြတာလေ။ တစ်ခုတည်းကို အချိန်အကြာကြီး သောက်လာပြီးနောက် အရသာသစ်ကို စမ်းသောက်ကြည့်ချင်တာက လုံးဝ ပုံမှန်ပါပဲ။</p> <p>​နောင်ကျရင် နို့လက်ဖက်ရည် အမှတ်တံဆိပ်တွေ ပိုများလာပြီး စီးပွားရေး ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေလည်း ပိုပြင်းထန်လာဦးမှာ။ ထုန်ယောင်ကတော့ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုတွေမှာ ဝင်မပါဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ရှယ်ယာရှင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ နေချင်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်နဲ့ မတူဘဲ တိန့်ဝမ်ဝမ်မှာတော့ အဲဒီလောက် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ သူ အလုပ်အားတာနဲ့ လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်ကို အာရုံစိုက်ပြီး၊ ဖောက်သည် ဘယ်နှစ်ယောက် ဝင်လဲ၊ နို့လက်ဖက်ရည် ဘယ်နှစ်ခွက် ရောင်းရလဲ ဆိုတာကို လိုက်ရေတွက်နေတော့တာပဲ။</p> <p>​"မမယောင်ယောင်... ဟိုဘက်ဆိုင်က သူဌေးက ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ မသိဘူး။ ဘာလို့ တို့ဆိုင်ရဲ့ တည့်တည့်မှာ လာဖွင့်ရတာလဲ။ ကျိုတိုမှာ နေရာတွေ အများကြီး ရှိတာကို ဘာလို့ ဒီမှာ လာလုပ်ရတာလဲ။ ရိုးရိုးသားသား မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်ခွံလေး ပင့်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အချိန်တန်ရင် မြေခွေး အမြီးပေါ်လာမှာပါ။ အေးအေးဆေးဆေးသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်"</p> <p>​တိန့်ဝမ်ဝမ်က ဟိုဘက်ဆိုင်ကို လှမ်းပြီး ကြောင်ကုတ်တဲ့ ဟန်ပန်တွေ လုပ်ပြနေတယ်။ ဆိုင်ထဲ ဖောက်သည်တွေ ဝင်လာတာ မြင်တော့ သူက ချက်ချင်းပဲ ဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြောင်းတပ်လိုက်ပြန်တယ်။ သူ့အမူအရာတွေကြောင့် ထုန်ယောင်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​နေ့လယ်ဘက်မှာ လင်းဖန်ရင်းက ဖုန်းဆက်လာပြီး၊ အားဆေးတချို့ ပို့ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို ရေနဲ့ကျိုပြီး တစ်နေ့ သုံးကြိမ်၊ တစ်ပတ်တိတိ သောက်ဖို့ ထုန်ယောင်ကို သေချာ မှာတယ်။</p> <p>​အစကတော့ ထုန်ယောင် ငြင်းချင်ပေမယ့်၊ လင်းဖန်ရင်းက ပို့ပြီးသွားပြီလို့ ပြောပြီး သောက်ဖို့ကိုလည်း အထပ်ထပ်အခါခါ မှာကြားကာ ဖုန်းချသွားတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် သံသယဝင်သွားတယ်။ ဆစ်ချန်က ဆရာဝန်လေ၊ သူမ အားဖြည့်ဖို့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဆစ်ချန်က ပြောမှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် သူက ကျန်းကျန်းမာမာ သန်သန်စွမ်းစွမ်းကြီးကို ဘာအားဆေးတွေ လိုမှာလဲ။</p> <p>​"မမယောင်ယောင်... မမ ယောက္ခမက မမအပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ၊ အားဆေးတွေတောင် ပို့ပေးသေးတယ်" တိန့်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မနာလိုမှုတွေနဲ့ အရောင်လက်နေတယ်။ "ကျွန်မ အဘွားသာ မမ ယောက္ခမလို သဘောကောင်းရင်၊ ငါ့အမေက သူ့အကြောင်း ပြောတိုင်း သွားကြိတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ယောက္ခမ ရှာရင် မမ ယောက္ခမလို စံနှုန်းမျိုးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ သူကိုပဲ သေချာပေါက် ရှာမယ်"</p> <p>​"သူ ချဉ်ဖတ်တွေ ပို့ပေးလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အာချန်က အဲဒါတွေ ကြိုက်တယ်လေ။ ငါလို သန်သန်စွမ်းစွမ်းကြီးက ဘာလို့ အားဆေးတွေ သောက်ဖို့ လိုရမှာလဲ" ငါက ဝက်နံရိုး နှစ်ပေါင်လောက်ကို အားပါးတရ စားနိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီအားဆေးဆိုတာ လုံးဝ အကောင်းစား မဟုတ်ဘူးလို့ ထုန်ယောင် ကြိုသိနေတယ်။ အစကတော့ ဒီကိစ္စကို ညကျရင် ဆစ်ချန်နဲ့ တိုင်ပင်မလို့ စီစဉ်ထားပေမယ့်၊ သူ မေ့သွားတယ်။ ပါဆယ်ထုပ် ရောက်လာတော့မှ သူ သတိရသွားတော့တာပဲ။</p> <p>​ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ နာမည်မသိတဲ့ ဆေးမြစ်ဆေးဥတွေ အများကြီး ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထုန်ယောင် အလိမ်မခံရပါဘူး၊ ကိစ္စတစ်ခုလုံးကို သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ၊ အဲဒါတွေကို အနံ့ပြင်းတဲ့ ဆေးရည်တစ်ခွက် ဖြစ်အောင် ကျိုလိုက်တယ်။ ပြင်းရှတဲ့ ဆေးနံ့ကြောင့် သူ အသက်ရှူရတောင် မွန်းကျပ်လာသလိုပဲ။ အပြင်ထွက်ဖို့ တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ လျိုချင်းက တခြားလူတစ်ယောက်ကို ညည်းတွားနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​"သူတို့ ဘာတွေ ကျိုနေတာလဲ မသိဘူး။ ဆေးနံ့ကြီးက နံစော်နေတာပဲ။ သူတို့မှာ အများနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားလေးတောင် မရှိကြဘူးလား"</p> <p>​အိမ်မရလို့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း၊ လျိုချင်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တော်တော် ဆိုးနေတာ။ ခွေးတစ်ကောင် ဖြတ်သွားရင်တောင် ဆဲဆိုနေတတ်တယ်။ ထုန်ယောင်က သူ့ရဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို စိတ်ရှုပ်တာနဲ့ သူ့ကို အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်း ဘာတွေ ကျိုနေတာလဲ။ ဘာလို့ ဆေးနံ့ ထွက်နေတာလဲ" အလုပ်ဆင်းဆင်းချင်း ထမင်းစားပွဲဆီ တန်းလျှောက်လာတဲ့ ဆစ်ချန်က အိုးထဲက မည်းနက်နေတဲ့ အရည်တွေကို မြင်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကို နောက်ပြောင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အမေ ပို့ပေးလိုက်တာ၊ ကျွန်မ ကျန်းမာရေးအတွက်တဲ့။ ရှင်က နေ့တိုင်း အလုပ်တွေ ပင်ပန်းနေတာဆိုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း စားရမှာ အားနာလို့။ အဲဒါကြောင့် ရှင်ပါ သောက်လို့ရအောင် တစ်အိုးလုံး ကျိုထားလိုက်တာ။ အမြန်သွား ရေချိုးလိုက်လေ၊ ကျွန်မ ဒါကို ပြန်နွှေးထားလိုက်မယ်"</p> <p>​"နောက်မနေပါနဲ့ကွာ" ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကိုင်ထားလိုက်ပြီး၊ အိုးထဲက မည်းနက်နေတဲ့ အရည်ကို ထပ်ကြည့်ကာ ပြောတယ်။ "ဇာစ်မြစ် မသေချာတဲ့ ဒီလိုဟာမျိုးတွေကို သောက်လို့ မရဘူး။ ပြဿနာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ကိုယ် အဲဒါကို သွားသွန်လိုက်တော့မယ်"</p> <p>​"မသွန်ပါနဲ့" ထုန်ယောင်က သွန်ပစ်မှာကို လက်မခံဘဲ အိုးကို ဆွဲထားတယ်။ "ဒါက အမေ ပို့ပေးလိုက်တာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဇာစ်မြစ် မသေချာတာ ဖြစ်ရမှာလဲ။ သွန်ပစ်ရင် နှမြောစရာကြီး။ ရှင် မသောက်ရင် ကျွန်မ သောက်မယ်လေ။ ဒါလေးသောက်ပြီးရင် ရှင့်အတွက် ဝတုတ်နေတဲ့ သားလေး တစ်ယောက် တကယ် မွေးပေးနိုင်မလား ဘယ်သိမှာလဲ"</p> <p>​အရင်က လင်းဖန်ရင်း ဘာတွေ ပို့ပေးလိုက်လဲ ဆိုတာကို ထုန်ယောင် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆေးတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူမ သဘောပေါက်သွားတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက သူမ ကလေးမရနိုင်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေပြီး၊ သူမကို ကလေးရလာအောင် ရိုးရာဆေးနည်းတချို့ကို တစ်နေရာရာကနေ ရှာပြီး သောက်ခိုင်းတာ သေချာတယ်။</p> <p>​တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲမှာပဲ အမြဲမြင်ရတတ်တဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးက လက်တွေ့ဘဝမှာ တကယ် ဖြစ်လာတော့ ထုန်ယောင် နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက လင်းဖန်ရင်း အပေါ် မကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ လင်းဖန်ရင်းက သူမရဲ့ ပြဿနာလို့ ထင်နေရင်၊ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးစစ်သင့်တယ်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ ရသားပဲ။ ဘာလို့များ ဒီလို ရိုးရာဆေးမြစ်တွေကို တိတ်တိတ်လေး အားကိုးနေရတာလဲ မသိပါဘူး။</p> <p>​လူသေသွားမှာကို သူမ မကြောက်ဘူးလား မသိဘူး။</p> <p>​ကိုယ့်သားအရင်းက ဆရာဝန် ဖြစ်နေရက်နဲ့ ဒီလိုဟာတွေကို ယုံကြည်နေတာမို့၊ ထုန်ယောင် တကယ်ကို စိတ်ပျက်သွားတယ်။</p> <p>​ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဒါတွေ ပို့ပေးလိုက်တယ်၊ နောက်တစ်ခေါက်ဆို ခွေးချေးတွေ၊ မြင်းသေးတွေများ ပို့ပေးလိုက်မလား ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင် စိတ်ငြိမ်သွားအောင် ဆစ်ချန် ဖက်ထားချင်ပေမယ့်၊ သူ ရေမချိုးရသေးတာကို သတိရသွားလို့ ဘေးမှာ ရပ်ပြီး လက်လေးပဲ ကိုင်ထားပေးလိုက်တယ်။ "တို့တွေ ကလေးမရတာက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းတွေကြောင့် ဆိုရင်တောင်၊ သူပို့ပေးတဲ့ ရိုးရာဆေးနည်းတွေကို အားကိုးမယ့်အစား ပုံမှန် ဆေးရုံကြီးတွေမှာပဲ သွားကုသသင့်တာပေါ့။ မနက်ဖြန် အလုပ်ဆင်းရင် ကိုယ် သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ထုန်ယောင် စိတ်တော်တော်လေး သက်သာရာ ရသွားပြီး အိုးကို ဆွဲထားတာကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ၊ ဆစ်ချန်ကို ဆေးရည် သွန်ပစ်ခွင့် ပြုလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူက ပြဿနာရှာချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလို့ပါ။</p> <p>​ယောက္ခမတွေ အကုန်လုံးက တကယ်ကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ ကိုယ်ဝန် မရှိဘူးဆိုရင် သူတို့သားဘက်ကများ ပြဿနာ ရှိနေမလားဆိုတာ စဉ်းစားမယ့်အစား ချွေးမဖြစ်သူဆီမှာပဲ အပြစ်ရှာတတ်ကြတယ်။</p> <p>​အဲဒီလို တွေးမိတော့ ထုန်ယောင်က ဆေးရည် သွားသွန်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားတဲ့ ဆစ်ချန်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်။ "အစကတော့ နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ခါကြုံရခဲတဲ့ ယောက္ခမကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံရပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုမှ ကိုယ်တွေးတာ လွန်သွားပြီဆိုတာ သဘောပေါက်တော့တယ်။ တို့တွေ အတူတူ မနေရတာ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေရလိမ့်မယ်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းအတွက် အဖော်ရှာပေးတဲ့ ကိစ္စ ဘယ်လောက် ခရီးရောက်နေပြီလဲ ဆိုတာကို မေးဖို့ မနက်ဖြန် ဆစ်ဘိုရီဆီ ဖုန်းဆက်ရမယ်။ လင်းဖန်ရင်းကို ကျိုတို လာပြီး ပြဿနာတွေ ဆက်ရှာခွင့် ပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာတွေ ရှာဦးမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဆေးရည်ကို ဘေစင်ထဲ သွန်ချလိုက်ပြီးနောက်၊ ဆေးဖတ်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "မျိုးဆက် နှစ်ခုက အတူတူ မနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ လူတိုင်းအတွက် ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။ သူလည်း ကျန်းမာရေး ကောင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စောင့်ရှောက်နိုင်တာပဲ။ ကိုယ်တို့က လစဉ် စားဝတ်နေရေး စရိတ်လေး ပေးရုံပါပဲ။ သူ တကယ် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်လာတဲ့ အချိန်ကျမှ ကလေးထိန်း တစ်ယောက် ငှားပေးလိုက်မယ်၊ အဲဒီလူက ကိုယ်တို့ထက်တောင် ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးနိုင်ဦးမှာ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး "သူများ ကျိုတိုကို ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ မသိဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း ကျိုတိုမှာ တစ်ရက် ရှိနေသရွေ့တော့ လင်းဖန်ရင်းက အစောနဲ့အနှောင်း သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပဲလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတယ်။ "သူလာတာ ကိုယ်တို့အတွက်မှ မဟုတ်တာ။ ကိုယ်တို့ လစဉ်ပေးနေတဲ့ စရိတ်တွေကို ရပ်လိုက်ရုံပေါ့။ သူ လီစီးတီးကို ပြန်သွားမှ ပြန်ပေးကြတာပေါ့"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း အကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဆစ်ချန်က တာဝန်ဝတ္တရား ရှိတယ်လို့ ခံစားရပုံပေါ်ပေမယ့်၊ သားအမိ သံယောဇဉ် အရမ်းကြီးမားတဲ့ပုံတော့ မပေါ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်စဉ်းစားထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတော့၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ အစက ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ စိတ်တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အကျိုးဆောင်ခ အနေနဲ့ အနွေးထွေးဆုံး ဖက်တွယ်မှုတစ်ခု ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပြီး၊ ဆစ်ချန်ကို အမြန် ရေသွားချိုးဖို့ သူက ဝမ်းသာအားရ တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၁ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save