Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကျည်အစစ်တွေနဲ့ စစ်မြေပြင်ကို သွားတိုင်းလည်း အလုပ်ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ဆိုင်ကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ထုန်ယောင်က ဆစ်ဘိုရီဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ဆီ ရိုးရာဆေးမြစ်တချို့ ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ ဆစ်ဘိုရီ နည်းနည်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။</p> <p>​"အဲဒီကိစ္စတွေ သွားမရှုပ်ဖို့ အမေ့ကို ကျွန်တော် ပြောထားပြီးသား၊ သူက နားမှမထောင်တာ။ လီကျွမ်းနဲ့ ကလေးကို ထားခဲ့ပြီး သူ အိမ်ပြန်သွားတာ၊ ကျွန်တော် ကလေးထိန်း ရှာမတွေ့ခင်ကတည်းကပဲ။ အမေ ပို့လိုက်တဲ့ ဆေးတွေကို မရီး လုံးဝ မသောက်နဲ့နော်၊ နေမကောင်း ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အစ်ကိုကြီးက ဆရာဝန်လေ၊ သူက ဘာတွေများ စိုးရိမ်နေတာလဲ မသိဘူး"</p> <p>​စကားပြောရင်းနဲ့ ဆစ်ဘိုရီက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "အမေက ဒီရက်ပိုင်း ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ၊ ပိုပြီး ဒေါသထွက်လွယ်လာပြီး ပြဿနာချည်းပဲ လိုက်ရှာနေတာ။ မရီး... တို့ဘဝတွေ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာတာ ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အမေက ဘာလို့များ ခက်ခဲအောင် လုပ်နေရတာလဲ"</p> <p>​"သူ အရမ်း အထီးကျန်နေလို့ နေမှာပါ" ထုန်ယောင် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ့အတွက် အဖော်တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးမယ် ဆိုတာလေ။ တစ်ယောက်ယောက် ရှာတွေ့ပြီလား။ သူ ဘာပြောသေးလဲ"</p> <p>​"အဲဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့" ဒီကိစ္စကို ပြောရရင် ဆစ်ဘိုရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတယ်။ "သူ့အတွက် အဖော်ရှာပေးမယ့် အကြံကို ကျွန်တော် ပြောပြတော့၊ သူက အသက်ကြီးနေပြီမို့ လူရယ်စရာ မဖြစ်ချင်ဘူးတဲ့။ ဦးလေးလေးကို ပြုစုဖို့ ကျိုတိုကိုပဲ သွားမယ်လို့ အတင်း ပြောနေတယ်။ အဲဒီလိုသွားရင် လူတွေ အတင်းပြောမှာကို သူ မကြောက်ဘူးလား မသိဘူး။ ကလေးရဲ့ အဘွားကသာ မတားထားရင် သူ ထွက်သွားတာ ကြာလောက်ပြီ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဦးလေးဖြစ်သူဆီ သွားဖို့ ရည်ရွယ်နေတဲ့ ကိစ္စကို ပြောရတာ ဆစ်ဘိုရီအတွက် တော်တော်လေး ရှက်စရာကောင်းနေတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ထုတ်ပြောဖို့ သူ ရှက်နေပေမယ့်၊ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက သူ့အမေက သူတို့ရှက်မှာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြဿနာကိုပဲ အတင်း ဆက်လုပ်နေတာ။</p> <p>​ချန်ကျင်းလန်က သူ့အမေကို တားထားပေမယ့်၊ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့အမေက ကျိုတိုကို သွားဖို့ ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာလာဦးမယ် ဆိုတာကို သူ သိတယ်။</p> <p>​အခုလောလောဆယ် ဆစ်ဘိုရီက လင်းဖန်ရင်းအပေါ် အငြိုးထားလို့ ရပေမယ့် ပေါက်ကွဲထုတ်စရာ နေရာမရှိဘူး။ သူ့အမေ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို သူ တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူတို့ ဘဝတွေ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်လို့ အခုလို အချိန်မှာ ဘာလို့ အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ရတာလဲ။</p> <p>​အရင်ကတော့ မြို့ပြဘဝနဲ့ အသားမကျဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့ပေမယ့်၊ အခုတော့ မြို့ကြီးပြကြီးတွေကိုပဲ အမြဲတမ်း သွားချင်နေတာလေ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ဝေမင်းကိုပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ တွေးနေတယ်ဆိုတာ သိတော့ ထုန်ယောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "သူ့ဘာသာ နေပါစေ။ အခု ကိုယ်တို့ အကြံက သူ့ကို လစဉ် စားဝတ်နေရေး စရိတ်လေး ပေးရုံပါပဲ။ သူ ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာကို သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါစေ၊ တို့တွေ ဝင်မပါဘူး။ အခု သူက ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတော့ တို့တွေ ဘာပြောပြော နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေသာ ကျိုတိုကို ရောက်လာရင် လစဉ်ပေးနေတဲ့ စရိတ်တွေကို ရပ်လိုက်မယ်လို့ ရှင့်အစ်ကိုက ပြောတယ်။ သူ ပြန်သွားမှပဲ ပြန်ပေးကြတာပေါ့"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီလည်း လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သဘောမတူဘူး။ ထုန်ယောင် ပြောတာကို ကြားတော့ သူက ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်တယ်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း မပေးတော့ဘူး။ အမေ လီစီးတီးကို ပြန်ရောက်မှပဲ ကျွန်တော် ပြန်ပေးတော့မယ်"</p> <p>​ကိုယ့်အမေအရင်း အမှားလုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဆစ်ဘိုရီ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းက သူ့ကို စီးပွားရေးအရ ပိတ်ဆို့အရေးယူဖို့ပါပဲ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုကြီးက ပညာတတ် တစ်ယောက်မို့လို့ ရွေးချယ်စရာတွေ ပိုများတာပေါ့။</p> <p>​ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ထုန်ယောင် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ ညီအစ်ကိုတွေ စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ရွှေကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံက တကယ် မှန်တာပဲ။ "ကောင်းပါပြီ၊ ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်။ နင့်အစ်ကို မကြာခင် ရက်အနည်းငယ်လောက် ခွင့်ယူပြီး တို့နှစ်ယောက် အတူတူ လာလည်ကြမယ်"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆစ်ဘိုရီက ချက်ချင်းပဲ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးသွားပြီး၊ ဘယ်တော့လောက် ပြန်လာဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို ထုန်ယောင်ကို မေးလိုက်တယ်။ အိပ်ရာတွေကို သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားမယ်လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် သူ ပြန်သွားတုန်းက အိမ်ရှင်ရဲ့ တူဖြစ်သူနဲ့ ညှိနှိုင်းခဲ့တာ။ အိမ်လခ နည်းနည်း ပိုပေးပြီး အရှေ့ဘက်က အခန်းကိုပါ သူ ငှားလိုက်ပြီ။ အခုတော့ သူ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ ပြန်လာရင် တည်းခိုဖို့ နေရာရှိသွားပြီ။</p> <p>​ထုန်ယောင် ဖုန်းချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကုဟုန်ဝေ ရောက်လာတယ်။ စာဖတ်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ အဝေးမှုန် ပါဝါက သုံးရာကျော်အထိ ရောက်နေပြီ။ သူက မျက်မှန်တပ်ရတော့မလို့၊ မျက်မှန်တပ်လိုက်ရင် သူ့ကို ပိုပြီး ပညာတတ်ရုပ် ပေါက်သွားစေတယ်။</p> <p>​သူက မျက်မှန်နဲ့ သိပ်အသားမကျသေးဘူး။ ထုန်ယောင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆိုင်ထဲမှာ ဖောက်သည် မရှိတာကို မြင်တော့၊ တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြီး စဖတ်တော့တယ်။ ထုန်ယောင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ ဇွဲလုံ့လကို လေးစားရတယ်၊ သူက အရမ်းကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်တဲ့သူလေ။</p> <p>​သူ့ရဲ့ လေးလေးနက်နက် ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ထုန်ယောင်က တစ်ဝက်နောက် တစ်ဝက်အမှန်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "နောင်ကျရင် နင် ချေးငွေ မရခဲ့ရင်၊ ငါ့ကို အစုစပ် ပါဝင်ခိုင်းလိုက်လေ။ နင်က နည်းပညာ ပေးပြီး ငါက အရင်းအနှီး ထုတ်ပေးမယ်၊ တို့နှစ်ယောက် အတူတူ စီးပွားရေး လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p>​ကုဟုန်ဝေက သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ "ငါက စာရွက်ပေါ်မှာပဲ သီအိုရီတွေ တွေးနေတာ၊ တကယ့် လက်တွေ့ စစ်မြေပြင်မှာတော့ ကိုင်တွယ်နိုင်ချင်မှ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ။ နင့်ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ရှုံးသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား"</p> <p>​"ဘယ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာမဆို အန္တရာယ် ဆိုတာ ရှိတာပဲ။ ငါ နင့်ကို ယုံတယ်" ထုန်ယောင်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောတယ်။ "ငါက တကယ် ကောင်းတယ်လို့ နင် ထင်ရင်၊ နင် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်ပြီး လုပ်ငန်းပြောင်းချင်တဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ့ကို သတိရလှည့်ပါဦး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က နောက်ပြောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ သိပေမယ့်၊ ကုဟုန်ဝေက လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေတယ်။ "အဲဒီနေ့ တကယ် ရောက်လာခဲ့ရင်၊ နင့်ကို သေချာပေါက် ငါ ခေါ်သွားမှာပါ။ နင်နဲ့ အစ်ကိုချန်တို့ ငါ့ကို ကူညီခဲ့တာတွေကို ငါ မှတ်ထားပါတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်လုံးလေးတွေ ပျောက်သွားတဲ့အထိ ရယ်လိုက်တယ်။ "နင် ပြောတဲ့ စကားကို ငါ မှတ်ထားမယ်နော်။ အဲဒီကျမှ မမေ့နဲ့ဦး... အာချွန်း၊ ရောက်လာပြီလား"</p> <p>​ထုန်ယောင် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဝမ်ချွန်း ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ဝမ်းသာအားရ အပြင်ထွက်ပြီး ဆီးကြိုလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ချိန်းထားကြတာလေ။ ဝမ်ချွန်း ဒီလောက်စောစော ရောက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူတို့ စကားနည်းနည်း ပြောပြီးတာနဲ့ ဆိုင်ထဲကနေ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အားလုံးက နောက်ပြောင်တာတွေ သက်သက် ဖြစ်သွားသလိုပါပဲ။</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မိုးရွာထားတော့ လမ်းပေါ်မှာ ရေအိုင်တချို့ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဝမ်ချွန်းက ရေအိုင်ထဲ နင်းမိမလို့ ဖြစ်သွားပေမယ့် ထုန်ယောင်က ဘေးကို ဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။ သူမ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းနိုင်ခါစမှာပဲ စက်ဘီးစီးလာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ဝမ်ချွန်းကို ရေဟပ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်း လန့်အော်လိုက်မိတယ်။ အံ့သြစရာ ကောင်းတာက၊ အဲဒီမိန်းမက တောင်းပန်ဖို့ နေနေသာသာ စက်ဘီးရပ်ပြီး ဝမ်ချွန်းကိုတောင် ပြန်ဆူလိုက်သေးတယ်။ "ရေစက်လေး နည်းနည်း စင်သွားတာကို ဘာတွေများ အော်နေရတာလဲ။ ငါတောင် လန့်သွားတယ်။ လူကိုများ တိုက်မိပြီလားလို့၊ ကံဆိုးလိုက်တာ"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက စက်ဘီးပေါ် ပြန်တက်ပြီး ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ပြေးသွားပြီး သူ့စက်ဘီးကို ဆွဲထားချင်ပေမယ့် ဝမ်ချွန်းက တားလိုက်တယ်။ သူမက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ လျှော်လိုက်ရင် ပြောင်သွားမှာပါ။ အဲဒီမိန်းမက တို့နှစ်ယောက် ပေါင်းတာထက်တောင် ဝနေသလိုပဲ၊ သူနဲ့ ပြဿနာ သွားမလုပ်ပါနဲ့။ ရန်ဖြစ်ကြရင် တို့တွေ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းရဲ့ စကားကြောင့် ထုန်ယောင် ရယ်ချင်သွားတယ်။ "အခု လိုက်ရင်လည်း နောက်ကျသွားပါပြီ။ သူ စက်ဘီးနဲ့ အဝေးကြီး ရောက်သွားပြီ"</p> <p>​သူက ဝမ်ချွန်းကို အနီးနားက ကုန်တိုက်ထဲ ခေါ်သွားတယ်။ "သွားကြစို့၊ အဝတ်အစားသစ်လေးတွေ သွားဝယ်ကြမယ်"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း လှသလို အထာလည်း ကျတော့ အဝတ်အစား ဝယ်ရတာ အထူးလွယ်ကူတယ်။ နာရီဝက်တောင် မကြာခင်မှာ သူမက ဝတ်စုံတစ်စုံ ရွေးပြီးသွားသလို ကျောက်ဝမ်ခိုင်အတွက် သိုးမွေးအင်္ကျီ ရှည်တစ်ထည်တောင် ဝယ်လိုက်သေးတယ်။</p> <p>​ဒီသိုးမွေးအင်္ကျီရှည်က အရမ်းလှတယ်လို့ ထုန်ယောင်လည်း ထင်တယ်။ ဆစ်ချန်အတွက် အဲဒီဒီဇိုင်းမျိုး တစ်ထည် သူ ဝယ်လိုက်ပေမယ့်၊ ဝမ်ချွန်းက မီးခိုးရောင်ကို ဝယ်ပြီး ထုန်ယောင်ကတော့ အနက်ရောင်ကို ဝယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... ဒီအနွေးထည်ကို စမ်းဝတ်ကြည့်ပါလား။ နင်နဲ့ဆို အရမ်း လိုက်မယ်လို့ ထင်တယ်"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အဖြူရောင် အနွေးထည် အတိုလေး တစ်ထည်ကို တွေ့သွားပြီး ထုန်ယောင်ကို အတင်း စမ်းဝတ်ကြည့်ခိုင်းတယ်။ ဒီအနွေးထည်လေးက တော်တော်လေး ခေတ်မီပြီး နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုမှာတောင် ခေတ်နောက်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထုန်ယောင်လည်း ထင်မိတယ်။</p> <p>​သေချာတာပေါ့လေ၊ အဝတ်တစ်ထည်ကို အဲဒီလောက် အကြာကြီးတော့ သူ ဘယ်ဝတ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်း ထင်ထားသလိုပါပဲ၊ ထုန်ယောင် ဝတ်လိုက်တော့ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးက နည်းနည်း မြင့်နေပြီး ယွမ် ခုနစ်ရာတောင် ပေးရတာ။ ထုန်ယောင်က အခု ပိုက်ဆံရှာနိုင်နေပြီး ငွေသုံးရမှာ နှမြောတွန့်တိုမနေဘူး ဆိုပေမယ့်၊ အဝတ်တစ်ထည်အတွက် ယွမ် ရာချီပြီး သုံးရတာကတော့ နှမြောစရာ ကောင်းနေတုန်းပဲ။</p> <p>​အဝတ်အစား ဝယ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် ထုန်ယောင်က အတင်းအကျပ် မလုပ်တတ်ဘူး။ သူမက မဝယ်တော့ဘူးလို့ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကုန်တိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အချိန်အထိ ဝမ်ချွန်းကတော့ အဲဒီအင်္ကျီကို မဝယ်လိုက်ရလို့ နှမြောနေတုန်းပဲ။</p> <p>​ငယ်ငယ်ကတည်းက ပိုက်ဆံ လိုလေသေးမရှိ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ဝမ်ချွန်းအတွက်ကတော့ သာမန်လူတွေအတွက် ယွမ် ခုနစ်ရာဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲ ဆိုတာကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၂ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save