Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဒေါက်တာဆစ်ကို တရားစွဲဖို့ အတင်းလုပ်နေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရဲတွေရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ သေဆုံးသွားတဲ့ အမျိုးသမီးမှာ အိမ်ထောင်ရှိပြီး ကလေးသုံးယောက် ရှိတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့လည်း အဆင်ပြေပြေ ရှိသလို တခြား ဖောက်ပြန်မှုတွေလည်း မရှိတာကြောင့်၊ မနာလိုဝန်တိုမှုကြောင့် သတ်ဖြတ်ခံရတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အထိအခိုက်မရှိသလို အဝတ်အစားတွေကလည်း သေသေချာချာ ရှိနေသေးတာမို့ မုဒိမ်းကျင့် သတ်ဖြတ်ခံရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။ ဒါ့အပြင် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေလည်း ရှိနေသေးတာကြောင့် ဓားပြတိုက်ခံရတာကိုလည်း ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒီအမှုက လတ်တလောမှာ ဘာသက်သေ အထောက်အထား၊ သဲလွန်စမှ မရှိသေးဘူးလေ။</p> <p>​နည်းပညာတွေ သိပ်မတိုးတက်သေးဘဲ လမ်းတိုင်းမှာ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ မရှိသေးတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ၊ ဒီလိုအမှုမျိုးတွေက အဖြေရှာမရဘဲ ပြီးသွားတတ်သလို၊ အမှုမှန် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရင်တောင် တရားခံက လွတ်မြောက်သွားတတ်တယ်။</p> <p>​အမျိုးသမီး တော်တော်များများက ဒီလို အခြေအနေမျိုးတွေမှာ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်ပြီး မိဘတော်တော်များများက ညဘက်ဆို သားသမီးတွေကို အပြင်မထွက်ခိုင်းကြတော့တာပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ စီးပွားရေး သတင်းလိုင်းကို ပြောင်းလိုက်တာမို့ သတင်းထဲက သေဆုံးသူရဲ့ ဓာတ်ပုံကို မမြင်လိုက်ရဘူး။</p> <p>​သူသာ အဲဒီဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရရင် သေချာပေါက် လန့်သွားမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သေဆုံးသွားတဲ့သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဝမ်ချွန်းကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသွားတဲ့ မိန်းမကြီး ဖြစ်နေလို့လေ။</p> <p>​စီးပွားရေး သတင်းကို ပြောင်းလိုက်ချိန်မှာတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်က ထုန်ယောင်ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတယ်။</p> <p>​သတင်းထဲမှာ သူက ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းချပြီး ကုမ္ပဏီကနေ နုတ်ထွက်သွားပြီလို့ ပါရှိတယ်။ အခု ကုမ္ပဏီကို တတိယ ရှယ်ယာအများဆုံး ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ စွန်းချန်ရွှယ်က စီမံအုပ်ချုပ်နေတယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်တွေ ကြားထဲမှာပဲ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လင်းပိုင်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာပြီး အိမ်ခြံမြေ သူဌေးကြီးအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်အတွက် အချိန်မရွေး အိမ်တစ်လုံး ယူပေးနိုင်တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။ နောက်ဆုံး ဆောက်လုပ်ခဲ့တဲ့ အိမ်ရာတွေက သူ့ကုမ္ပဏီက တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးမှာ ဈေးဝယ်စင်တာ အကြီးကြီးတစ်ခု ဆောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာကလည်း လင်းပိုင်လုပ်ငန်းစုကပဲလေ။</p> <p>​ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းကြီးတွေက ညတွင်းချင်း ပြီးမြောက်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်မှန်း သိသာလှတယ်။ တကယ်ပဲ သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဟိုတယ်အခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သူ့အကြောင်း ပါတဲ့ သတင်းကို ကြည့်နေတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲက ရေကျသံတွေ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာ၊ စူးရှတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားပြီး တစ်ခုခုကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေပုံပေါ်တယ်။</p> <p>​ခဏကြာတော့ ရေချိုးခန်းထဲက ရေသံ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ရေချိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာလေး နီရဲနေတဲ့ လင်းမန် ထွက်လာတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အာရုံက တီဗီဆီမှာပဲ ရှိနေတာကို မြင်တော့ သူ့အာရုံစိုက်မှု ရအောင် တမင် ချော်လဲဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်လေးပဲ ကြည့်ပြီး ထူပေးဖို့တောင် မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး။</p> <p>​လင်းမန်က လက်မလျှော့ဘဲ တီဗီရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး ဝမ်ချွန်းရဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တယ်။ "အာခိုင်..."</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "လူရှေ့သူရှေ့မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကွယ်ရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ငါ့ကို မစ္စတာကျောက် လို့ပဲ ခေါ်ရမယ်"</p> <p>​လင်းမန် နည်းနည်း လန့်သွားပေမယ့် အဲဒီအပေါ်မှာ အကြာကြီး စိတ်မထားပါဘူး။ သူမက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို အချစ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး၊ သူ့လည်စည်းကို ကိုင်ဖို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်လှမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ အတူရှိနေချိန်တွေမှာ သူ သတိထားမိတဲ့ ပုံစံတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ဟာ အတူနေပြီးတိုင်း အမြဲ ရေချိုးတတ်ပေမယ့် မတိုင်ခင်မှာတော့ ဘယ်တော့မှ ရေမချိုးဘူး။ ဒါက သူမရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ရေဆေးချပစ်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူ တွေးမိတယ်။</p> <p>​တစ်ခါတုန်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင် ရေချိုးနေတုန်း၊ သူက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေပေါ် ရေမွှေး နည်းနည်း ဆွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ဆူပူတာကို ခံလိုက်ရပြီး၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုထပ်လုပ်ရင် နောင်တရသွားမယ်လို့ပါ သတိပေးခံခဲ့ရတယ်။</p> <p>​အဲဒီတုန်းက သူက ကားဆရာကို အဝတ်အစား အသစ်တစ်စုံတောင် ယူလာခိုင်းခဲ့သေးတာ။</p> <p>​ဒါတွေအပြင် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ဆီလာတိုင်း ညအိပ်လေ့ လုံးဝမရှိဘူး။ သူမနဲ့ တွေ့ဆုံမှုတွေက အမြဲတမ်း တိုတောင်းပြီး တာဝန်တစ်ခု ပြီးမြောက်အောင် လုပ်သလိုပါပဲ။ သာယာမှုတွေထဲမှာ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ပိုပြီး နစ်မွန်းနေဖို့ သူ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။</p> <p>​"ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို ခေါ်လိုက်တာက မင်းကို လုပ်ခိုင်းစရာလေး တစ်ခု ရှိလို့ပဲ" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လင်းမန်ရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ ထိုင်ပြီး စကားပြောဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​ပထမဆုံးအကြိမ် အတူနေပြီးကတည်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို ဟိုတယ်ကို တန်းခေါ်သွားလေ့ရှိတယ်။ အများစုကတော့ ကျောက်ရုံဝေရဲ့ အခြေအနေကို မေးပြီးရင် အတူနေကြတယ်၊ ပြီးတာနဲ့ သူ ထွက်သွားတတ်တယ်။ သူ့စကားတွေက ဆယ်ခွန်းထက်တောင် ပိုလေ့မရှိဘူး။ ဒါက သူ့ကို စကားပြောဖို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်တာပဲ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ မသေချာပေမယ့် လင်းမန်က လိမ္မာရေးခြားရှိစွာနဲ့ ကုတင်စွန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​"အခု ကျောက်လုပ်ငန်းစုက ငါ့ရှယ်ယာတွေ အကုန်လုံးကို ငါ ရောင်းလိုက်ပြီ။ လောလောဆယ် ငါ့ဦးလေးက ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာအများဆုံး ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေပေမယ့် သူက ဆေးရုံအိပ်ရာပေါ် လဲနေတော့၊ ကုမ္ပဏီကို ဒုတိယ ရှယ်ယာအများဆုံး ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ စွန်းချန်ရွှယ်က စီမံအုပ်ချုပ်နေတယ်။ အခုချိန်မှာ ကျောက်ဝမ်ယွီက ဒယ်အိုးပူပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်လို ပြာယာခတ်နေမှာ သေချာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ဦးလေး မသေသရွေ့ သူက ရှယ်ယာတွေကို အမွေဆက်ခံပြီး ကုမ္ပဏီကို လွှဲပြောင်းယူဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"</p> <p>​အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့အလား သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကွေးတက်သွားတယ်။ "အခု သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက ငါ့ဦးလေး သတိရလာပြီး ကုမ္ပဏီကို ပြန်အုပ်ချုပ်မယ့် အချိန်အထိ စောင့်ရင်း အိမ်ရှေ့မင်းသား နေရာမှာပဲ ဆက်နေဖို့။ နောက်တစ်ခုကတော့ ငါ့ဦးလေး သေသွားပြီး သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အမွေဆက်ခံကာ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ပဲ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လင်းမန် နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ "ကျွန်မက ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ" ဒါတွေအားလုံးက သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်သလိုပဲ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြောတယ်။ "ကျောက်ဝမ်ယွီနဲ့ ဖန်ရှုကျင်းတို့ကို ငါ့ဦးလေးအတွက် ဆေးကုသမှု စွန့်လွှတ်လိုက်အောင် သွေးထိုးပေး"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ချင်ရတာလဲ ဆိုတာကို လင်းမန် နားမလည်ဘူး။ "သူက ရှင့်ဦးလေး မဟုတ်ဘူးလား။ အခု သူက သတိလစ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပေမယ့်၊ ဦးနှောက် အလုပ်မလုပ်တာမျိုး မဖြစ်သရွေ့ သူ သတိရလာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတာပဲလေ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေ အကုန် ရောင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ပိုင်ဆိုင်မှု အငြင်းပွားစရာတွေ မရှိသင့်တော့ဘူးလေ။ လူနာခန်းထဲမှာ ကျောက်ဝမ်ယွီ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ တုန်လှုပ်သွားတယ်။</p> <p>​ကျောက်ရုံဝေရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက တကယ်ပဲ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား။</p> <p>​လင်းမန် စိုးရိမ်လာတယ်။ သူက ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ တရားမဝင်တဲ့ ကိစ္စတွေထဲ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ "ငါက အဲဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေဆိုတာကို မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာမျိုး ပြောင်းပစ်ချင်တာ"</p> <p>​လင်းမန် တစ်ခုခု မေးမလို့ လုပ်နေတာကို မြင်တော့ သူက ပြောတယ်။ "ငါ့ကို ယုံပါ။ မင်း သိပ်မသိလေ မင်းအတွက် ပိုကောင်းလေပဲ။ မင်းက သူနာပြု တစ်ယောက်ဆိုတော့၊ မင်းပြောလိုက်တဲ့ စကားအနည်းငယ်က တခြားလူတွေ ပြောတဲ့ စကားအထောင်အသောင်းထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်"</p> <p>​ဟိုဟိုဒီဒီ တွေးကြည့်ပြီးနောက် လင်းမန်က ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။ ဖန်ရှုကျင်းနဲ့ ကျောက်ဝမ်ယွီတို့ ရှေ့မှာ သူက မီးထိုးယပ်ခတ် နည်းနည်းလုပ်ပြီး စကားနည်းနည်း ပြောရုံနဲ့တင် သူတို့က ဆေးကုသမှုကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ၊ ဒါက သူတို့ဘာသာ ချတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပြီး သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့... သူမက ဒီအစီအစဉ်ထဲမှာ ပါဝင်ရမယ်ဆိုရင်၊ သူမ အနေနဲ့ အပြန်အလှန် တစ်ခုခုတော့ လိုချင်တယ်။</p> <p>​"ကျွန်မ ဆေးရုံမှာ ဆက်အလုပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ဆေးရုံကနေ အလုပ်ထွက်ချင်တယ်"</p> <p>​"ကောင်းပြီလေ။ မင်း ငါ့အတွင်းရေးမှူး လုပ်ပေါ့" ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် လင်းမန်က ဆေးရုံမှာ သိပ်အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ကိုယ့်မျက်စိအောက်မှာပဲ ထားတာ ပိုကောင်းတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အရာအားလုံးကို သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ထားချင်တာလေ။</p> <p>​လင်းမန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်တယ်။</p> <p>​သဘောတူညီမှု ရသွားတာနဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ "ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ ဒီအလုပ်ကို မြန်မြန် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>​လင်းမန် အမြင်မှာတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အတူနေတဲ့ ကိစ္စတွေအပေါ် ဘယ်တော့မှ စိတ်အားထက်သန်လေ့ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူ အမြန်ထွက်သွားတာကို လင်းမန် မအံ့သြပါဘူး။ သူမက ဟိုတယ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်ပြီး နောက်နေ့ ဆေးရုံရောက်တဲ့အခါ တာဝန်ကျ သူနာပြုက သူ့ကို ဘေးဆွဲခေါ်ပြီး ညည်းတွားတော့တယ်။</p> <p>​"ခဏနေ ကျောက်ရုံဝေကို အားဆေးသွားသွင်းရင် သတိထားဦး။ ကျောက်ဝမ်ယွီ ပြဿနာ ရှာနေပြန်ပြီ။ အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ ဒေါသတွေ ထွက်နေပြီး ဒေါက်တာဆစ်ကို တရားစွဲမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်"</p> <p>​"သိပါပြီ၊ နင် သွားနားလိုက်တော့လေ"</p> <p>​လင်းမန်က အားဆေးပုလင်းကိုင်ပြီး လူနာခန်းတံခါးဝကို လျှောက်သွားတယ်။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျောက်ဝမ်ယွီ အထဲမှာ ပြဿနာရှာနေတာကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ လင်းမန် ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ "မင်းက ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။ မြန်မြန် ငါ့အဖေကို အားဆေးသွင်းပေး၊ ပြီးရင် ဆရာဝန်ကို ခေါ်လိုက်။ ငါ့အဖေ ဘယ်တော့ သတိရလာမလဲဆိုတာကို ငါ သိချင်တယ်။ ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် သေချာတဲ့ အဖြေမရရင် မနက်ဖြန် ခင်ဗျားတို့ကို တရားရုံးမှာ တရားစွဲဖို့ ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး"</p> <p>​"နင်က ဘာလို့ သူနာပြုကို ဒေါသထွက်နေရပြန်တာလဲ" ဖန်ရှုကျင်းက သားဖြစ်သူရဲ့ အဆက်မပြတ် ဒေါသတကြီး ရမ်းကားမှုတွေကို တော်တော်လေး စိတ်ပျက်နေပြီ။</p> <p> </p> <p>         </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save