Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ့အမေက မနာလိုဖြစ်နေတာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သားအကြီးဆုံးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပညာတတ်တယ်၊ မျိုးရိုးလည်း ကောင်းတော့ မိသားစုအတွက် မျိုးဆက်တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ချန်ထားခဲ့ရမှာပေါ့။ လောလောဆယ် သူက ငယ်သေးတော့ သူမက ခဏလောက် လျစ်လျူရှုထားလို့ ရသေးတယ်။ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် ကြာတဲ့အထိ ကလေးမရသေးရင်တော့ ရှိသမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး ကြိုးစားဖို့ နောက်ကျသေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​လင်းမန်က သူမရဲ့ စကားလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပြောတယ်။ "ယောင်ယောင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းမာတာ၊ ဘယ်သူ့စကားမှလည်း နားမထောင်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူးလေ"</p> <p>​ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး သူက ဆက်ပြောတယ်။ "ဒီမှာလည်း အိမ်ထောင်သက် အကြာကြီးဖြစ်ပြီး ကလေးမရတဲ့ စုံတွဲတွေ ရှိတယ်။ ဆေးရုံသွားပြတာတောင် မထူးခြားဘူးလေ။ အဲဒါနဲ့ သူတို့က ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ကလေးတွေကို အိမ်ခေါ်လာပြီး ခဏထားကြတာ။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီကလေးတွေနဲ့ တစ်လ၊ နှစ်လလောက် အတူနေပြီးတာနဲ့ သူတို့ ကိုယ်ဝန်ရသွားကြရော။ တို့တွေက အယူသည်းတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘဲ သိပ္ပံပညာကိုပဲ ယုံကြည်သင့်တယ် ဆိုပေမယ့်၊ တချို့ကိစ္စတွေက သိပ္ပံပညာနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရတာတွေ ရှိတယ်လေ"</p> <p>​"အဲဒီဘက်မှာလည်း အဲဒီလို အယူအဆတွေ ရှိတာလား" လင်းဖန်ရင်းက ဒါကို တောရွာတွေမှာပဲ ရှိတဲ့ အယူအဆလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ကျိုတိုလို မြို့ကြီးပြကြီးမှာတောင် ဒီလိုအယူအဆ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​"အန်တီလင်းလည်း အဲဒီအကြောင်း ကြားဖူးတာလား" လင်းမန်က အံ့သြဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ "ဒါက အယူသည်းတာ သက်သက် မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ တကယ် အလုပ်ဖြစ်လို့သာ ဒီအယူအဆက ဒီလောက်အထိ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>​"ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနိုင်မှာလဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဒီနည်းလမ်းကို အမြဲတမ်း စမ်းကြည့်ချင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်တို့က အရမ်း အလုပ်ရှုပ်ကြတော့၊ ကလေးကို ကြည့်ဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ထင်နေခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ ခေါ်သွားဖို့ သင့်တော်တဲ့ ကလေးလည်း မရှိဘူး။</p> <p>​အခု လင်းမန်က ဒီအကြောင်းကို ဆွဲထုတ်လာတော့ သူမ ပြန်ပြီး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။</p> <p>​သူ ပြောတဲ့စကားတွေ ဝင်သွားပြီဆိုတာ မြင်တော့ လင်းမန်က တမင်သက်သက် ဆက်ပြောတယ်။ "အန်တီလင်း... တကယ်တော့ ကျွန်မက ဝင်မပါချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က ကျွန်မရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ ဖြစ်နေသလို၊ ဒေါက်တာဆစ်ကလည်း ကျွန်မကို အရင်က ကယ်ဖူးတော့ သူတို့ ဘဝလေး သာသာယာယာ ရှိစေချင်လို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မကို စပ်စုတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့နော်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက အမြန်ပြန်ပြောတယ်။ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲကွယ်။ ရှောင်ချန်က သမီးကို ကယ်ခဲ့ဖူးသလို၊ သမီးကလည်း ယောင်ယောင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ဒါက ဖူးစာပဲလေ။ သမီးက သူတို့ကို စိုးရိမ်ပေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့... အနီးအနားမှာ သင့်တော်တဲ့ ကလေးမှ မရှိတာ"</p> <p>​"အန်တီ့ သားအငယ်လေးဆီမှာ အခုလေးတင် ကလေးမွေးထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား" လင်းမန်က မီးထိုးပေးလိုက်တယ်။ "အန်တီ့သားငယ်ရဲ့ ကလေးဆိုရင် ဒေါက်တာဆစ် မျက်စိထဲမှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ကလေးလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။ ပြီးတော့ ဒီကလေးက ယောကျ်ားလေးလေ။ ဒေါက်တာဆစ်က မပြုစုချင်ရင်တောင်မှ၊ တူလေး ရောက်လာတဲ့အခါ ခဏတဖြုတ်တော့ သူ ပြုစုပေးရမှာပဲလေ။ အန်တီက သားအငယ်နဲ့ ချွေးမဖြစ်သူကို သေချာ ညှိနှိုင်းလိုက်သရွေ့ ဒါက အဆင်ပြေသွားမှာပါ"</p> <p>​အစကတော့ လင်းဖန်ရင်းက မြေးလေးက အရမ်း ငယ်လွန်းသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ အခု လင်းမန်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ သူမ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။</p> <p>​သာမန် စကားတချို့ ထပ်ပြောပြီးနောက် သူတို့ ဖုန်းချလိုက်ကြတယ်။ လင်းမန်ကတော့ ကျေနပ်စွာနဲ့ အိမ်ပြန်သွားတယ်။ သူ စတင်မွှေးပေးလိုက်တဲ့ မီးက အခု လင်းဖန်ရင်း လက်ထဲ ရောက်သွားပြီလေ။</p> <p>​လင်းမန် ကြားဝင်ရှုပ်ယှက်နေတာကို မသိတဲ့ ထုန်ယောင်ကတော့၊ ဆိုင်ခွဲမှာ ဝမ်ယွန်းနဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားနေတယ်။ သူ့မိဘတွေ ဆိုင်မှာ အလုပ်စလုပ်ကတည်းက၊ တစ်နေ့လုံး အရောင်းအဝယ်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့ ထုန်ယောင်က သူတို့နဲ့ အတူ ထမင်းစားချင်ရင် ဒီဆိုင်ခွဲကို လာရတာလေ။ သူက အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နွေးထွေးမှုကိုလည်း ခံစားရတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် အိမ်မဝယ်နိုင်လိုက်ဘူး ဆိုတာကို သိတော့၊ ယောင်ဟွေးက အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ပုံစံပလန်တွေကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ဒါတွေက အရင်က ထုန်ယောင် တောင်းဆိုထားတဲ့ အချက်တွေအတိုင်း ပုံဆွဲထားတာပါ။</p> <p>​သာမန်အိမ်တစ်လုံး ဆောက်တာထက် ကုန်ကျစရိတ် ပိုများပေမယ့်၊ ပိုပြီးလည်း လက်တွေ့ကျတယ်။</p> <p>​ယောင်ဟွေးက ပြောတယ်။ "တို့တွေ အိမ်ရာ မဝယ်ဖြစ်လိုက်မှတော့ အချိန်ဆွဲမနေသင့်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ပဲ လူရှာပြီး ဆင်ခြေဖုံးက မြေကွက်မှာ အမြန်ဆုံး အိမ်စဆောက်ကြတာပေါ့"</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွန်းက အခုချက်ချင်း ဆောက်လုပ်ရေး စလုပ်ဖို့က နည်းနည်း လောလွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ "နှစ်သစ်ကူးဖို့က ရက်နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ လိုတော့တာ၊ အခု အိမ်စဆောက်ရင် အရမ်း ကမန်းကတန်း နိုင်မနေဘူးလား။ နှစ်သစ်ကူး ပြီးမှ စဆောက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"</p> <p>​ယောင်ဟွေးက ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "မူဝါဒတွေက နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲနေပြီး ကျိုတိုကလည်း လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးတက်လာနေတော့၊ အမြန်ဆုံး အိမ်စဆောက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ ရှောင်ချန်တို့ အခု နေနေတဲ့ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွေက နောက်နှစ်အနည်းငယ်နေရင် ဖျက်ရတော့မယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။ တို့တွေ အမြန် အိမ်မဆောက်ရင် သူတို့ ဘယ်မှာသွားနေကြမလဲ"</p> <p>​ဝမ်ယွန်းက ပြန်ပြောတယ်။ "တို့အိမ်က နေလို့ရနေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ တို့မှာ ယောင်ယောင် သမီးတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ မိန်းကလေးက မိဘအိမ်မှာ အကြာကြီး မနေရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းမှ မရှိတာ။ သူတို့ တို့အိမ်မှာ နေလို့ရတာပဲ။ ငါက သူတို့ ခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ဖို့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလေးတွေ ချက်ကျွေးလို့ ရတာပေါ့"</p> <p>​ယောင်ဟွေးက လေးလေးနက်နက် ပြောတယ်။ "တို့အိမ်က သူတို့ဆေးရုံက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာထက်တောင် ပိုဟောင်းနေပြီ။ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ခံနိုင်ဦးမှာလဲ။ ဆင်ခြေဖုံးက မြေကွက်မှာ အိမ်အမြန် မဆောက်ရင်၊ နောက်နှစ်အနည်းငယ်နေရင် တို့တွေပါ အိမ်ငှားနေရတော့မှာ"</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုတိုရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ယောင်ဟွေး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတာ။ မြို့က အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာနေပြီး ဆင်ခြေဖုံးတွေကလည်း အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာနေတယ်။ မြို့ထဲက အိမ်ဟောင်းတွေကို ဖျက်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်ကြလိမ့်မယ်။ သူတို့အိမ်ကလည်း အဖျက်ခံရမယ့် အချိန်နဲ့ နီးကပ်နေပြီလေ။</p> <p>​ဆင်ခြေဖုံးက မြေကွက်မှာ အမြန်ဆုံး အိမ်ဆောက်ရမယ်၊ သမီးဖြစ်သူရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း စက်ရုံတွေနဲ့ အငှားအိမ်ရာတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆောက်မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ သူတို့က နှစ်ဖက်လုံးကနေ ငွေရှာနိုင်ပြီး၊ ပုံမှန် ဝင်ငွေရှိလာမယ်ဆိုရင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်တာထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်။</p> <p>​ပြိုင်ဘက်တွေ ပေါ်လာကတည်းက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အရောင်းအဝယ်က တော်တော်လေး ကျဆင်းသွားတယ်။ အခုထိ အမြတ်အစွန်း ရနေသေးပေမယ့်၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပိုများလာတာနဲ့အမျှ အစောနဲ့အနှောင်း သူတို့လည်း ဈေးကွက်ထဲကနေ ဖယ်ရှားခံရနိုင်တယ်။ အိမ်ခြံမြေကတော့ ပိုပြီး တည်ငြိမ်သလို တန်ဖိုးလည်း မြန်မြန် တက်လာနိုင်တယ်လေ။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ထုန်ယောင် အံ့သြသွားတယ်။ "ဖေဖေ... ကန်စွန်းဥဖုတ်တာနဲ့တင် အလုပ်ရှုပ်နေတာလို့ သမီး ထင်ထားတာ၊ ဒီလောက် အများကြီး စဉ်းစားထားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဖေဖေ့အမြင်က တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်တာပဲ"</p> <p>​နောက်နှစ်အနည်းငယ်နေရင် သူတို့အိမ် အဖျက်ခံရမယ့် ကိစ္စကိုတောင် သူ ထည့်တွေးထားသေးတယ်။ တကယ်တော့ ယောင်ဟွေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူတို့အိမ်က ဟောင်းနေပြီ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွေ အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်လာတဲ့ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ၊ သူတို့အိမ်လည်း သေချာပေါက် အဖျက်ခံရမှာပဲ။</p> <p>​ချီးကျူးခံလိုက်ရလို့ ယောင်ဟွေး အရမ်း ဝမ်းသာသွားတယ်။ "အိမ်ကို ဖျက်လိုက်ရင်၊ ရလာတဲ့ လျော်ကြေးငွေနဲ့ သမီးနဲ့ ရှောင်ချန်အတွက် ဆေးရုံအနီးအနားမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးလို့ ရပြီပေါ့"</p> <p>​ဝမ်ယွန်းက ယောင်ဟွေးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ "အသက်ကြီးလာလေလေ၊ အမြှောက်ပင့်ခံရတာကို ပိုကြိုက်လာလေလေပဲ"</p> <p>​ပြီးတော့ သူက ထုန်ယောင်ကို လှည့်ပြောတယ်။ "နင့်အဖေက ဒီရက်ပိုင်း အမြှောက်ခံရလွန်းလို့၊ တစ်ယောက်ယောက်က နည်းနည်းလောက် ချီးကျူးလိုက်ရင်ကို ဘောင်းဘီတောင် ချွတ်ပေးမယ့်ပုံပဲ။ ကောင်မလေးတွေ ကန်စွန်းဥ လာဝယ်ပြီး သူနဲ့ စကားပြောရင်လေ၊ သူ့မှာ နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေတော့တာပဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ သူ့အမေက မနာလိုဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p>​ယောင်ဟွေး မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြန်ပြောတယ်။ "သမီးရှေ့မှာ ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ သူတို့က ဈေးလာဝယ်တာလေ၊ သေချာပေါက် ငါက ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံရမှာပေါ့။ ဒါက စီးပွားရေးမှာ ဈေးကွက်ရှာဖွေတဲ့ နည်းဗျူဟာပဲကွ"</p> <p>​"အေးပါ အေးပါ... ဒါက ဈေးကွက်ရှာဖွေတဲ့ နည်းဗျူဟာပါ၊ ငါကပဲ သဘောထား သေးသိမ်နေတာပါ" ဝမ်ယွန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ထမင်းစစားနေတယ်။ သူ စိတ်ကောက်နေမှန်း သိသာတယ်။</p> <p>​ယောင်ဟွေးက အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "နင့်အမေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့။ ဆင်ခြေဖုံးမှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ကို ဘယ်တော့လောက် စရင် ကောင်းမယ်လို့ သမီးထင်လဲ"</p> <p>​ယောင်ဟွေးက နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် ဆောက်လုပ်ရေး စချင်ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ သူ လေးစားချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စတွေက နောင်ကျရင် သမီးနဲ့ သမက်အတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့မှာလေ။ သူက အသက်ကြီးပြီမို့ လူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို အမြဲတမ်း ဝင်စွက်ဖက်နေလို့ မရဘူးလေ။</p> <p>​အလေးအနက်ထားရမယ့် ကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောလာတော့ ထုန်ယောင်လည်း အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။ "ဖေဖေ... သမီးလည်း နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် ဆောက်လုပ်ရေး စတာ ပိုသင့်တော်မယ်လို့ ထင်တယ်။ စောစောစလေ စောစော အငှားချနိုင်လေပဲ။ တကယ်လို့ တို့အိမ် ဖျက်ခံရရင်တောင်မှ၊ အိမ်ငှားစရာမလိုဘဲ သွားနေဖို့ နေရာရှိသွားတာပေါ့"</p> <p>​သူမက ပြုံးပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "အဲဒီအချိန်ကျရင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုရင်တောင်၊ ဖေဖေတို့က အိမ်ရှင်တွေ ဖြစ်နေပြီလေ။ နေရာတကာမှာ သော့တွေကိုင်ပြီး အိမ်လခတွေ လိုက်ကောက်ရင်း မြေးလေးနဲ့ အတူတူ နေရမှာ။ အဲဒါက တကယ့်ကို သာယာတဲ့ ဘဝပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>​လူတွေက အသက်ကြီးလာရင် တည်ငြိမ်မှုကို လိုချင်ကြတာပဲ။ ထုန်ယောင်က သူ့မိဘတွေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မရှိဘဲ အိမ်ငှားနေရတဲ့ ဘဝမျိုးကို မရောက်စေချင်ဘူး။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save