Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ယဉ်ကျေးမှု အနှစ်သာရ လုံးဝမရှိဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"စကားပြော သိပ်တတ်တာပဲ" ဝမ်ယွန်းက သမီးဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့စိတ်အခြေအနေက ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားတယ်။ သူမက လေးလေးနက်နက် လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ "အဖေနဲ့ အမေက အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ သမီးတို့ကို အကြာကြီး ကူညီပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးနဲ့ ရှောင်ချန်တို့ ကလေးရလာတဲ့အခါ အမေတို့က ကလေးကို အဓိကထား ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်၊ သမီးတို့ နှစ်ယောက်က ကိုယ့်အလုပ်တွေကိုပဲ သေချာ အာရုံစိုက်ကြလေ"</p> <p>​ယောင်ဟွေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် လေသံနဲ့ ထောက်ခံတယ်။ "ရှောင်ချန်က ဆေးပညာနယ်ပယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမယ့်သူပဲ။ သူ့မိန်းမ အနေနဲ့ သမီးက သူ့ကို နောက်ဆွဲမနေသင့်ဘူး။ ဆင်ခြေဖုံးက တို့အိမ် ဆောက်ပြီးသွားရင် အိမ်လခနဲ့တင် တို့တစ်မိသားစုလုံး စားဝတ်နေရေး လောက်ငနေပြီ။ တို့တွေ ရှောင်ချန်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်ကို အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးသင့်တယ်"</p> <p>​ယောင်ဟွေး အမြင်မှာတော့ ဆစ်ချန်ရဲ့ ဆေးပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အလားအလာရှိတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက တကယ့်ကို လေးစားစရာ ကောင်းပြီး၊ ဘယ်လောက်များတဲ့ ငွေကြေးနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူးလေ။</p> <p>​သူက ဒီနယ်ပယ်မှာ အရည်အချင်း ရှိနေမှတော့ သူတို့က အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးရမှာပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်က နည်းနည်း စိတ်ပျက်သွားတဲ့ လေသံနဲ့ ကန့်ကွက်လိုက်တယ်။ "ဖေဖေ... အဲဒါက နည်းနည်း ဘက်လိုက်လွန်းတယ်။ အာချန်ရဲ့ အလုပ်ကိုကျတော့ ပံ့ပိုးပေးပြီး သမီးကိုကျတော့ အနစ်နာခံခိုင်းတယ်ပေါ့။ သမီးမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတာပဲလေ။ တစ်ယောက်က ဆေးပညာဘက်မှာ လုပ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကြိုးစားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နောင်ကျရင် တို့တွေ နာမည်ဂုဏ်သတင်းရော စည်းစိမ်ဥစ္စာပါ ရနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>​အနည်းဆုံး အသက် သုံးဆယ့်ငါးနှစ် မတိုင်ခင်အထိတော့ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်အနေနဲ့ နေဖို့ ထုန်ယောင် တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူး။ ငွေကြေး မလိုအပ်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ သူမမှာ လုပ်ငန်းခွင် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပြီး သူမကိုယ်ပိုင် ဘယ်လောက်အထိ အောင်မြင်နိုင်မလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေတာ။</p> <p>​အသက် သုံးဆယ့်ငါးနှစ် နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်ရှာနိုင်၊ သူမရဲ့ အလှအပကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ အာရုံစိုက်တော့မယ်။ နေ့လယ်ခင်းတွေမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း၊ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ ဘဝကို သာသာယာယာ ဖြတ်သန်းဖို့ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာလေ။</p> <p>​ယောင်ဟွေးက ပြန်ပြောတယ်။ "သမီး အလုပ်လုပ်ချင်ရင် သမီးအမေနဲ့ ဖေဖေက ကလေးတွေကို ကူထိန်းပေးမှာပေါ့။ ရှောင်ချန်ရဲ့ အလုပ်က တော်တော်လေး အချိန်ပေးရတာဆိုတော့ အဲဒါက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ။ သမီး စီးပွားရေး လုပ်တာကို ဖေဖေ မတားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ခွန်အားတွေ အားလုံးကို အလုပ်ထဲမှာချည်းပဲ ပုံအောထားပြီး ကလေးတွေကို လစ်လျူရှုထားလို့တော့ မရဘူး။ ကလေးတွေက မိဘတွေရဲ့ အချိန်ပေးမှုကို လိုအပ်တယ်"</p> <p>​သူ ငယ်ငယ်က အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်ခဲ့ပေမယ့် အချိန်ရတိုင်း ထုန်ယောင်နဲ့ အတူတူ အချိန်ဖြတ်သန်းခဲ့တာ။ သမီးဖြစ်သူနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အလုပ်ထဲမှာ အရမ်း နစ်မွန်းနေပြီး မိသားစုကို ပစ်ထားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်သာ သူ့အတွေးတွေကို သိရင် သေချာပေါက် မျက်လုံးလှန်ပြမိမှာပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ယောင်ဟွေးနဲ့ အတူရှိနေရတာကို သူမ လုံးဝ မကြိုက်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အမြဲတမ်း ဆုံးမစကားတွေ၊ အကြံဉာဏ်တွေ အများကြီးနဲ့ တရားချတတ်လို့လေ။</p> <p>​ဝမ်ယွန်းက ယောင်ဟွေးကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ညည်းတွားတော့တယ်။ "ကလေးတောင် မရသေးတာကို ရှင်က ယောင်ယောင့်ကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေပြီ။ ဒါက သူ့ကို ဖိအားပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင် လျှောက်ပြီး ပူပန်မနေနဲ့တော့။ ယောင်ယောင် တကယ် ကလေးရလာတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ဒီအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့"</p> <p>​ယောင်ဟွေးက အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားတယ်။ "မင်းကို ကြည့်စမ်း၊ စကားစပ်မိလို့ ပြောလိုက်တာကို ချက်ချင်း ဒေါသထွက်နေပြီ"</p> <p>​သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တဲ့ စကားကို မိဘတွေက ဒီလောက် အလေးအနက် ထားလိမ့်မယ်လို့ ထုန်ယောင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူမ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိပြီး၊ သူနဲ့ ဆစ်ချန် အသက်ကြီးလာရင်ရော ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမလားလို့ တွေးနေမိတယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်တော့မယ့်ပုံ ပေါက်နေတာကို မြင်တော့ ထုန်ယောင် အမြန် ဝင်ဟန့်လိုက်တယ်။ "ဖေဖေ မေမေ... စိတ်ချပါ။ နောင်ကျရင် သမီး တကယ် ကလေးရလာခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်ရှုပ် ကလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ သမီး အလုပ်လည်း လုပ်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် ကိုယ်တိုင် ဝင်လုပ်တာမျိုးထက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်တဲ့ဘက်ကိုပဲ ပိုပြီး အားသန်တယ်"</p> <p>​ယောင်ဟွေးက ကျေနပ်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွန်းက ပြောတယ်။ "သမီး လုပ်ချင်တာ ဘာမဆို လုပ်လေ။ အမေက သမီးနောက်ကနေ အမြဲတမ်း ပံ့ပိုးပေးဖို့ ရှိတယ်။ ယောကျ်ားတွေ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားခွင့်ရှိရင် မိန်းမတွေလည်း ရှိတာပေါ့။ သမီးအဖေ ပြောတာတွေ နားမထောင်နဲ့"</p> <p>​ဒီစကားတွေက ထုန်ယောင်အတွက် ဆိုပေမယ့် ယောင်ဟွေးအတွက်လည်း ပါတာပေါ့။ သမီးဖြစ်သူ စိတ်ဆင်းရဲရတာကို သူ မကြည့်ရက်ဘူး။ သူမ ပျော်ရွှင်နေပြီး လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေသရွေ့ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ ပံ့ပိုးပေးသွားမှာပဲ။</p> <p>​မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ယောင်ဟွေးက သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းတယ်လို့ ပြောမလို့ လုပ်ပေမယ့်၊ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတော့ ပြောမယ့်စကားတွေကို ချက်ချင်း မျိုချလိုက်တယ်။</p> <p>​ထားလိုက်ပါတော့လေ။ သူ့မိန်းမက သွေးဆုံးကိုင်တဲ့ အရွယ် ရောက်နေပြီ။ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် နောက်ဆုံး ဒုက္ခရောက်မှာက ကိုယ်ပဲလေ။</p> <p>​နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ထုန်ယောင် ခဏနားပြီး ကျောင်းရှေ့က နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက် သွားကြည့်မလို့ လုပ်တယ်။ ယောင်ဟွေးက ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေအတွက် သစ်အယ်သီးလှော် နည်းနည်း ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူကို စကားစပ်မိလို့ ညည်းတွားလိုက်သေးတယ်။</p> <p>​"ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်မှန်း မသိဘူး၊ လမ်းပေါ်မှာ တောင်းရမ်းစားသောက်တဲ့သူတွေ နည်းသွားတယ်။ သမီးအမေက မနက်စာဝယ်ရင် တံခါးဝက တောင်းစားတဲ့သူတွေအတွက် ပေါက်စီ အပို ဝယ်တတ်တာ။ အခု အဲဒါတွေ ပေးစရာ လူမရှိတော့ဘူး။ အလဟဿ မဖြစ်အောင်ဆိုပြီး သမီးအမေက ဖေဖေ့ကို အတင်း စားခိုင်းနေတာ"</p> <p>​"မေမေက ဖေဖေ ဗိုက်ဆာမှာစိုးလို့ ပိုစားစေချင်တာပါ။ ဖေဖေ... ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီဆိုတော့ ညဘက်ဆို ဆိုင်ကို စောစော ပိတ်လိုက်နော်။ သမီး သွားလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​အစကတော့ ထုန်ယောင်က ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်သတိမထားမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယောင်ဟွေး ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် ဆိုင်ကိုသွားတဲ့ လမ်းမှာ သူမ သေချာ သတိထားကြည့်မိတယ်။ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်၊ လမ်းပေါ်မှာ တောင်းစားတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရဘူး။</p> <p>​ပုံမှန်ဆို လမ်းပေါ်မှာ တောင်းရမ်းစားသောက်သူ တော်တော်များများ ရှိတတ်တာ။ တချို့က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တောင်းစားတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပြီး၊ တချို့ကတော့ တကယ်ကို ဆင်းရဲလွန်းလို့ ထမင်းတစ်နပ်တောင် မစားနိုင်ကြတာ။ တကယ် ဆင်းရဲတဲ့သူတွေက တခြားသူတွေ ပေးတဲ့ အစားအစာကို လက်ခံပေမယ့်၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တောင်းစားတဲ့သူတွေကတော့ ပိုက်ဆံပဲ လိုချင်ကြတာလေ။</p> <p>​အခုတော့ အဲဒီနှစ်မျိုးလုံး မရှိတော့ဘူး။ မြို့တော်စည်ပင်က သူတို့ကို မြို့အင်္ဂါရပ်နဲ့ မညီဘူးဆိုပြီး အကုန် မောင်းထုတ်လိုက်တာများလား။</p> <p>​စိတ်ရှုပ်သွားပေမယ့် ထုန်ယောင် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက မိတ်ကပ် အထူကြီး လိမ်းထားတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေပြီး၊ တကယ့် မင်းသမီး တစ်ပါးလိုမျိုး ဟန်ရေးပြနေတာ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းလည်း ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေပြီး ဆစ်ရှောင်ဟွေးတို့ စားပွဲဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။ ဆိုင်ထဲမှာ တခြား ဖောက်သည်တွေ မရှိတော့ တိန့်ဝမ်ဝမ်က ဝမ်ချွန်းနဲ့ စကားပြောနေတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် ဝင်သွားချိန်မှာပဲ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဒီဆိုင်ကို သူ့အစ်ကို ပိုင်တယ်ဆိုပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတာကို ကွက်တိ ကြားလိုက်ရတယ်။ တံခါးပေါက်ကို ကျောပေးထားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင် ဝင်လာတာကို သတိမထားမိဘဲ မောက်မာတဲ့ လေသံနဲ့ ဆက်ပြောနေတယ်။</p> <p>​"ယွီယွီ... နောင်ကျရင် နင် နို့လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်ရင် ခိုခို နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို လာလို့ရတယ်။ အဲဒီနာမည်နဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်ဆိုရင် နင် ကြိုက်သလောက် အလကား သောက်လို့ ရတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပိုက်ဆံတောင်းရင် သူဌေးညီမရဲ့ သူငယ်ချင်းလို့သာ ပြောလိုက်။ နို့လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရင်းက အရမ်း နည်းတာ။ နှစ်သစ်ကူး ပြီးရင် ဦးလေးလေးက ငါ့အတွက် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်။ အဲဒီကျရင် ငါက သူဌေး ဖြစ်ပြီလေ။ နင် ငါ့ဆိုင်မှာ လာလုပ်လှည့်၊ လစာ ပိုပေးမယ်"</p> <p>​"ဒါဆို နင်ကလည်း ဒီအမှတ်တံဆိပ်နဲ့ပဲ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်မှာလား" ဝမ်ယွီယွီက ဆစ်ရှောင်ဟွေး ပိုက်ဆံတွေကို ရေလိုသုံးနေတာ အမြဲတွေ့ရပြီး၊ သူ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးက ဆိုင်ခွဲတွေ ပိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက အခွင့်ထူးခံ သမီးလေး တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာ။ သူမက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို အားကျတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူမက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ဖားယားတတ်အောင် ပါးနပ်တယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးသာ သူဌေး ဖြစ်လာရင်၊ သူမ အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး နှာဘူး အဘိုးကြီးတွေရဲ့ အကြည့်ခံရတဲ့ ဘဝကနေ လွတ်မြောက်ပြီလေ။</p> <p>​"အရသာကတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်မှာ၊ ဒါပေမဲ့ နာမည်ကတော့ ဒီနာမည် မဟုတ်ဘူး" လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ပက်ခနဲ ပြန်ပြောတယ်။ "ဒီနာမည်က တအား နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး။ ယဉ်ကျေးမှု အနှစ်သာရ လုံးဝမရှိဘူး"</p> <p>​တကယ်တမ်းတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဒီနာမည်ကိုပဲ သုံးချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။</p> <p>​အခု သူ့ဦးလေးလေးက သူ့ကို သမီးအရင်း တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပြီး သူတို့ဘဝတွေက သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပြီလေ။ ထုန်ယောင်ကို သူ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ဖားယားမနေချင်ဘူး။</p> <p>​စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်။</p> <p>​သူ့ဘဝက သေချာပေါက် ထုန်ယောင်ထက် ပိုကောင်းလာမှာ။ အခု ထုန်ယောင်က သူ့ကို အထင်သေးနေပေမယ့်၊ ထုန်ယောင် နောင်တရမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာမယ် ဆိုတာကို သူ သိတယ်။</p> <p>​ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ ဆစ်ချန်မှာ ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ ညီမမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲစွာနဲ့ ဝမ်ချွန်းက တိန့်ဝမ်ဝမ်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​တိန့်ဝမ်ဝမ်ကတော့ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မီးခိုးတောင် ထွက်တော့မလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောက်မ ဖြစ်နေပြီး ထုန်ယောင်လည်း မရှိတာကြောင့် သူ ဘာမှ ဝင်မပြောဘူး။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးသာ ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောက်မ မဟုတ်ရင် သူမောင်းထုတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာလောက်ပြီ။</p> <p>​ဆစ်ချန်လို ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ ညီမမျိုး ရှိနေရတာလဲ ဆိုတာကို သူ စဉ်းစားလို့တောင် မရဘူး။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save