Book List

<h2 style="text-align: center;">ဝမ်းတွင်းကဝေ စိုင်းမောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အရိုးခေါင်းနန်းတော်မှ မပုပ်သိုးသောအလောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခေါင်းတလားထဲမှ လှဒေဝီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကမောင်က ကျုပ် ဆရာရန်နောင်ကိုခိုင်းထားတဲ့အလုပ်ကိစ္စကို လုပ်ပေးမယ်ဆိုတော့ ဆရာရန်နောင်နဲ့ကဘယ်လိုပတ်သက်မှုရှိပါသလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က နယ်လှည့်ပြီးဆေးကုပေးနေတဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပါ။ ဒီဘက်ကတော့ ကျုပ်ရဲ့တပည့်တွေဖြစ်ကြတဲ့ 'အာဋာဝကဖိုးတေ' နဲ့ 'ကိုးမှော်ရှင်မိုးကြိုး' တို့ပေါ့။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါ့တူမောင်တို့ကလည်း ဆရာရန်နောင်လိုဆေးဆရာတွေပဲပေါ့။"</p> <p> </p> <p>"အင်းပေါ့။ အဲ့သလိုပဲပြောရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ခံယူချက်က သူများတွေနဲ့မတူပဲ ကွဲပြားပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်တဲ့ ကျုပ်ရဲ့စကားကြောင့် ကျုပ်ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ‌'ဒေါက်တာဘခက်' ရိပ်မိသွားဟန်ပဲ။ ကျုပ်အနားကို တိုးကပ်လာပြီး အလုပ်ကိစ္စအကြောင်းကိုပြောတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ တူမောင်ကိုကြည့်ရတာလည်း စိတ်ချယုံကြည်ရမဲ့လူစားမျိုးပါပဲ။ ကျုပ်ခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်ကိစ္စကတော့ ဆရာရန်နောင်ကိုသာမေးလိုက်ပါ။ ဒါကတော့ အလုပ်အတွက် လိုအပ်တာသုံးဖို့စွဲဖို့ ကြိုပေးခဲ့တဲ့ သဘောပေါ့။ တကယ်လို့ အလုပ်ကိစ္စသာ အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျုပ်ဒီ့ထက် သုံးဆပေးပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်း အရာရာကိုငွေနဲ့တန်ဖိုးဖြတ်တတ်တဲ့ 'ဒေါက်တာဘခက်'က ကျုပ်ရှေ့မှာ ငွေ‌တွေအထပ်လိုက်ချပေးလိုက်ချိန် ဝင်ပြောတော့မဲ့ ကိုဖိုးတေကို ကျုပ်တားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်တော့ 'ဒေါက်တာဘခက်'က လာရာလမ်းအတိုင်းလှည့်ပြန်သွားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ ဘာလို့ကျုပ်ကိုတားလိုက်တာလဲဗျာ။ အဲ့ဒီလူပြောသွားပုံက တစ်စက်ကလေးမှ အချိုးမပြေပါဘူးဗျာ။ သူပြောတဲ့စကားတွေက ကျုပ်နားထဲ ကန့်လန့်ကြီးဝင်ဝင်လာတာဆရာရ။"</p> <p> </p> <p>"စိတ်ကိုလျော့စမ်းပါဗျာ။ ကျုပ် မနက်ဖြန်ည အရိုးခေါင်းနန်းတော်ရှိရာကိုသွားမယ်။ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့က ဦးကြီးရန်နောင်အိမ်မှာပဲ နေရစ်ခဲ့ကြ။ ကျုပ်သိချင်တာသိရပြီဆိုတာနဲ့ ကျုပ်အမြန်ပြန်လာခဲ့မယ်။စောနက 'ဒေါက်တာဘခက်'ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျုပ်ပြန်မလာခင် လိုအပ်တာရှိရင် သုံးထားစွဲထားကြပေါ့။ဟုတ်ပြီလား။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျုပ်တို့က ဒီမှာနေခဲ့ရမှာပေါ့။ဟုတ်လားဆရာ။"</p> <p> </p> <p>"ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့က ဦးကြီးရန်နောင်တို့သားအဖနဲ့ခဏနေခဲ့ကြဗျာ။ ဦးကြီးရန်နောင်ကလည်း သိပ်ကြီးအခြေနေကောင်းသေးတာမဟုတ်ဘူး။ မကြည်ပြာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ဆို အဆင်မပြေဖြစ်နေမှာစိုးလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>"အင်း။ ဆရာကနေခဲ့ခိုင်းမှတော့ ကျုပ်တို့ဆရာပြန်အလာကိုစောင့်နေပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဟင် အစ်ကိုတို့က ပြန်ကြတော့မလို့လား။ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ရွာမှာ ပျော်သလောက်နေသွားကြပါအုံးလား။"</p> <p> </p> <p>အချိန်ကိုက်ဆိုသလိုပဲ မကြည်ပြာတစ်ယောက် ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုဆွမ်းချိုင့်ပို့ပြီးပြန်လာချိန် ကျုပ်တို့ပြောနေတဲ့စကားတွေကို နားစွန်နားဖျားကြားသွားဟန်တူပါရဲ့။</p> <p> </p> <p>" ကျုပ်တို့က ဒီမှာနေခဲ့မှာပါဗျာ။ ဆရာတစ်ယောက်တည်းပဲ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ခရီးထွက်ရမှာရယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်ငါ့ညီမရဲ့။ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စလေးတစ်ခုကြောင့် အစ်ကိုမနက်ဖြန်ပဲခရီးတစ်ခုထွက်ရလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုမရှိခိုက် ဒီက အစ်ကို့တပည့်တွေက ငါ့ညီမတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုပြန်အလာကို ညီမတို့မျှော်နေပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>မကြည်ပြာက စိတ်မကောင်းသွားဟန်နဲ့ စကားစဖြတ်ပြီး အိမ်ထဲကိုတန်းဝင်သွားတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ကျုပ်လည်း မနက်ဖြန်အတွက် ဆေးဝါးတွေကြိုတင်ပြင်ဆင်ရတော့တာပေါ့။ ဘာမှလိုအပ်ချက်မရှိအောင်ပြင်ဆင်နေရတာနဲ့ ဘယ်လိုအချိန်ကုန်သွားမှန်းတောင်မသိလိုက်ဘူး။ ကိုဖိုးတေက ညစာစားဖို့လာခေါ်တော့မှ မှောင်အတိကျသွားမှန်းသိတော့တယ်။ အဲ့ဒီညစာကိုလည်း အဆာပြေရုံစားပြီး စောစောအနားယူခဲ့လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save