Book List

<h2 style="text-align: center;">လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောင်ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်လှိုင်းဖြတ်သိုင်း.... တွမ်.... ချန်.... ခွန်း”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ အံကြိတ်ကာ ထိုစကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ခါးသီးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ လည်ပင်းကို အုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများမှာ တားမရဆီးမရ စီးကျနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပလှသော မီးရောင်အောက်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် အလွန်အိုမင်းလွန်းလှသဖြင့် လေထဲတွင် တုန်ရီနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးအလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဘိုးအို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြာလဲ့သော ပျံသန်းဓားတစ်လက်မှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပုံမှာ တဝုန်းဝုန်းရိုက်ခတ်နေသော ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကြီးများကို လက်ဝါးအတွင်း၌ ချုပ်ကိုင်ထားသည့်နှယ် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တွမ်ချန်ခွန်း ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် မိတ်ဆွေကြီးရာ.... ငါ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားမိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား.... ဘယ်သူလဲ.... အဲဒီလူက ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရာစုနှစ်ချီတဲ့ သံယောဇဉ်ထက်တောင် ပိုအရေးကြီးတာလား....ဟမ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လေတိုးသံများ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းလာပြီး ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ မီရှုဟွာ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေကြီးမီ.... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ နေကောင်းရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ တစ်ချိန်က သူ့အား နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ဖူးသော အမြဲပြုံးနေတတ်သည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကျိုး….”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်ကို တစ်ခါမှ စော်ကားခဲ့တာ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်မှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း နိုင်သွားခဲ့ပေမဲ့လည်း ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ပိုတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သလို ပစ္စည်းသွင်းဈေးကိုတောင် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးခဲ့သေးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ စေတနာအပေါ်မှာတော့ ငါ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲက တခြားအကြီးအကဲတွေကတော့ သိပ်မကျေနပ်ကြဘူး ဖြစ်နေတယ်၊ နောက်ပြီးတော့....”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီးတော့.... သာမန်လူတစ်ယောက်မှာ အပြစ်မရှိပေမဲ့ ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားမိတာကတော့ အပြစ်တစ်ခုပဲလေ”</p> <p> </p> <p>မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများကို နင်းလျှက် နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ဝမ်ဟိုင်ချောင် ဖြစ်သည်။ သူ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှေအမြုတေဂူသင်္ချိုင်းကနေ မင်းရခဲ့တဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်နဲ့ အထဲက ပစ္စည်းအားလုံးကို အခုချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ထဲမှာ ရွှေအမြုတေ ဆေးလုံးမပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ အနောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်ခွာရင်း အတင်းအကျပ် ငြင်းဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်အမင်း အေးစက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် မီတာရာချီ ရှည်လျားသော ရေခဲတံတိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ နောက်ပြန်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပါလား မပါလားဆိုတာ မင်း ပြောရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းက အကြီးအကဲရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ရွှေအမြုတေ ဆေးလုံးမပါဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားမိပြီး သူ၏ ဝိုင်းစက်စက် မျက်နှာကြီးမှာ ထိန်းမရအောင် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲ နန်ကုန်းကျင်း....။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းကျင်း ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ညှိနှိုင်းရန် လမ်းစမရှိတော့ကြောင်း မီရှုဟွာ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ကာ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ လေးယောက်လုံး ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့.... မိတ်ဆွေ လီရီရှန်းရေ ဆက်ပြီး ပုန်းမနေပါနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးမီရဲ့ အစွမ်းတွေက ထက်မြက်လွန်းတော့ ကျွန်တော်ကတော့ မျက်နှာမပြရဲသေးဘူးဗျ”</p> <p> </p> <p>ညဉ့်ယံအမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံသည် ဝေဝါးနေပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်နှယ် လွင့်ပျံနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် လိုချင်တာ သိပ်မများပါဘူး၊ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ သားရဲခန်းမနဲ့ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းထဲကက ဘေးကင်းတဲ့ အမဲလိုက်စခန်း နှစ်ခုသုံးခုလောက်ပဲ လိုချင်တာပါ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါလေးအတွက်နဲ့ ငါ့ကို လာတိုက်ရသလား”</p> <p> </p> <p>“ဟူး.... မိသားစုအရေးအတွက်ဆိုတော့လည်း မတတ်သာဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>တစ္ဆေတစ်ကောင်နှယ် အသံသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့.... ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး တွမ်ချန်ခွန်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ မှင်သက်သွားကာ ဝိုင်းရံထားသူများအနက် အအိုမင်းဆုံး အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ တွမ်ချန်ခွန်း သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လေလံပွဲကရတဲ့ အခြေခံတည်ဆေးလုံးက ငါ့ရဲ့ တွမ်မိသားစုက ပါရမီရှင်လေးကို အဆင့်တက်အောင် မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကလည်း ကုန်ခါနီးပြီဆိုတော့ မိသားစုအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာအောင် မဖြစ်မနေ လုပ်ပေးရမယ်၊ ဒါကြောင့် မတတ်သာဘဲ မြေကမ္ဘာအမြစ် ကို အခကြေးငွေအဖြစ် ယူပြီး အကြီးအကဲကျိုးကို တစ်ကြိမ် ကူညီပေးဖို့ သဘောတူလိုက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ဆီမှာလည်း အခြေတည်ဆေးလုံးရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ချန်ခွန်း ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး.... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်မနေပါနဲ့တော့၊ မင်းဆီက အကျိုးအမြတ်ကို ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်ခက်သလဲ ငါသိတာပေါ့၊ အဲဒီအခြေတည်ဆေးလုံးကို မင်း ကစားကွက်တွေ အများကြီးနဲ့ အသုံးချနေတာ၊ ငါ့အလှည့် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ ဆွံ့အသွားသည်။ အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိသည့်အခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ လှည့်ကွက်များစွာ သုံးခဲ့မိသဖြင့် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းလာခဲ့သော မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးပင် သူ့အား မယုံကြည်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ငါးဦးက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ရန် လမ်းမရှိသလို မြေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် မသိလိုက်မီမှာပင် သေတွင်းထဲသို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် အကြီးအကဲကျိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီးပွားရေးသမားအချင်းချင်းပဲဗျာ.... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေကြမှာလဲ၊ နောင်ကျရင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ကျုပ် နောက်ထပ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ.... မဟုတ်ဘူး.... ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျိုးသည် စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ နန်ကုန်း”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ နောက်ဘက်သို့ လှည့်အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက နှင်းကြာပန်းစျေးမြို့တော်ကနေ တာဟဲစျေးမြို့တော်ကို ပြောင်းလာတာဆိုတော့ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်ကြော မရှိသေးဘူး မဟုတ်လား၊ ကျုပ်ရဲ့ မီမိသားစု တားမြစ်မြေအောက်မှာ ဝိညာဉ်ကြောခွဲတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ပင်မဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုလောက်ကို အစွမ်းထက်တယ်၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျား လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်သပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းကျင်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေလီ၊ သားရဲခန်းမနဲ့ အမဲလိုက်စခန်းတွေအတွက်နဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ အကုန်ခံပြီး တိုက်ခိုက်နေဖို့ မတန်ပါဘူး၊ ငါ့ကိုသာ လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက နှစ်ပေါင်းရာချီ စူးစမ်းရှာဖွေထားတဲ့ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်း မြေပုံကို ပေးပါ့မယ်၊ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် သွားလာလို့ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရီရှန်း မဖြေနိုင်သေးမီမှာပင် မီရှုဟွာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တွမ်ချန်ခွန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး.... ကျုပ်တို့ ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောကြရအောင်၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အခြေတည်ဆေးလုံး လက်ဆောင်ပေးမယ်၊ ခင်ဗျား တွမ်မိသားစုဆီ ပြန်လိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ကျုပ် သစ္စာဆိုပါတယ်၊ ခင်ဗျား ကွယ်လွန်သွားပြီးရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ မိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင်လေး အခြေခံတည်အဆင့် ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ ခင်ဗျားတို့မိသားစုကို ကျုပ် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာလုံးလုံး စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ကမ်းလှမ်းချက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝိုင်းရံထားသူ ငါးဦးအနက် လေးဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မီရှုဟွာ၏ ကမ်းလှမ်းချက်များမှာ ဟန်ပြစကားများ မဟုတ်ဘဲ သူ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် အရာများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အသံတစ်သံ လေထဲ၌ လွင့်ပျံလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကိုတော့ မင်း လုံးဝ ထည့်မတွက်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကတိဖျက်တဲ့ လူယုတ်မာကများ.... မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ဘာမှမရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုခဏအတွင်း ဝမ်ဟိုင်ချောင် အနည်းငယ် ရှက်သေသေ သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူနှင့် မီရှုဟွာသည် အတိတ်တွင် ကတိကဝတ်များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသလို၊ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်မှ တိုက်ပွဲများ အပြီးနောက်တွင်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အချင်းချင်း မကျူးကျော်ရန် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားခဲ့သည်။ ယခု တာကျန်းဂိုဏ်းက အခြားအင်အားစုများကို ဦးဆောင်ကာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအား လာရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ကတိပျက်ခြင်းဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သည့်သူများကလည်း ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ဝမ်ဟိုင်ချောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မီရှုဟွာသည် ခန့်ညားတည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အကြီးအကဲကျိုးက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။ အားလုံး သူ့အား နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကျိုး.... ဘာများ မကျေနပ်တာ ရှိသေးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျိုးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေက ကောင်းပါတယ်၊ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာ ဝန်ခံရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါသိချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်၊ မင်း အဲ့တာတွေအားလုံးကို ပေးလိုက်ပြီးပြီဆိုမှတော့ မင်းမှာ ငါတို့ လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်နဲ့ ဆက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ဘာအင်အား ကျန်တော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ ဆွံ့အသွားသည်။ သူ အလောတကြီး ကမ်းလှမ်းခဲ့မိသဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာရယ်၊ ကျုပ်မှာ သက်တမ်း နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ကျန်နေသေးတာရယ်နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“မလုံလောက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... ဟုတ်တယ်.... လော့ချန်ရှိသေးတယ်.... သူက လုံလောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဪ....”</p> <p> </p> <p>“တန်ချန်ဇီ.... လော့ချန်ရဲ့ တာအိုဘွဲ့က တန်ချန်ဇီပဲ၊ သူက ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ပါရမီပါတဲ့သူပဲ၊ အဆင့်လတ် ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သူရဲ့ အောင်မြင်နှုန်းက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားတယ်၊ ဒီကလေးသာ ရှိနေရင် လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်က ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေမှာ ထိပ်တန်းကုန်သည်အဖွဲ့ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>တန်ချန်ဇီ ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်သည့်အခါ အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဤကမ်းလှမ်းချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ငြင်းပယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ.... မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငါ လက်ခံတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားသည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် အမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မီရှုဟွာ လုံးဝ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်နှယ် အေးခဲသွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့.... ရွှေအမြုတေ အကြီးအကဲရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကိုတော့ လွှဲပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မှော်ရတနာကိုလည်း လွှဲပေးရမယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျိုးက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မတတ်နိုင်ဘူးလေ.... ရွှေအမြုတေအဆင့် တက်မယ့် အခွင့်အရေးကိုတော့ ကျုပ်လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ ကျန်တဲ့ မိတ်ဆွေတွေလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်းပင် ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ဟိုင်ချောင်၏ လှောင်ပြုံး၊ နန်ကုန်းကျင်း၏ လောဘဇောများနှင်‌ တွမ်ချန်ခွန်း၏ ခေါင်းငုံ့ထားမှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟား.... ဟား.... ဟား....”</p> <p> </p> <p>ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် ရယ်မောသံတစ်သံ မီရှုဟွာထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေကို အပ်လိုက်ရင် ငါက အသတ်ခံရမယ့် သိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ မင်းတို့က ငါ မီရှုဟွာကို အရူးများ မှတ်နေသလား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး.... ငါတို့ အရင်ဆုံး သစ္စာဆို....”</p> <p> </p> <p>“နေဦး....”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်နှာပေးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ တည်ကြည်ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“လက်နက်ထုတ်ကြ.... သူ အချိန်ဆွဲနေတာ”</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် မီးတောက်များ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်မိုက်သော ညကြီးမှာ နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားတော့သည်။ ကျန်သည့် လေးဦးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ မိမိတို့၏ အစွမ်းများကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် မီရှုဟွာသည်လည်း ဟန်ဆောင်နေမှုများကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ စောစောက ပြောခဲ့သမျှ ကမ်းလှမ်းချက်များ၊ ဟန်ပန်များအားလုံးမှာ စစ်ကူလာမည့်အချိန်ကို ဆိုင်းငံ့နိုင်ရန် သူ၏ လှည့်ကွက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ ကံဆိုးသည်မှာ ထိုမျှလောက် အချိန်ဆွဲခဲ့သော်လည်း စစ်ကူများ ရောက်မလာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း တစ်ပွဲတစ်လမ်းလောက် နွှဲကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရှူး.... ရှူး.... ရှူး....</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အနှံ့ ပျံသန်းနေသော ဘီးများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဗဟိုပြုကာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာပင် အက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့မည့်နှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်စစ်မှော်ရတနာ၊ ခံစစ်မှော်ရတနာ....။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေးဘဲ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း မျိုချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းသွားတော့သည်။ သူ လက်ဟန်တစ်ခု ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ လက်ဝါးအတွင်းမှ စေတီငယ်တစ်ဆူ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆင်းသက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုစေတီငယ်မှာ ပေ ၃၀၀ ခန့် မြင့်မားသွားကာ မီမိသားစု စံအိမ်တော်၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို အမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စေတီတော်၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မီရှုဟွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ အသက်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့လည်း တန်ရာတန်ကြေးကို ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save