Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစ်ကိုကြီးကောင်း.... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိုးထဲက လိပ်၊ ထောင်ချောက်ထဲက သားရဲ.... အလဟဿ ရုန်းကန်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို ညွှန်လိုက်ရာ ပေ ၃၀ ခန့် ရှည်လျားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရေခဲလှံကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်း”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီသည် မျက်နှာပျက်လျက် အစီရင်၏ အနားသတ်များတစ်လျှောက် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူသည် ရှေ့တည့်တည့်မှ ပြေးဝင်လာသော ရေခဲလှံကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တတွတ်တွတ် ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘တောင့်ခံထား.... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တောင့်ခံထားရမယ်’</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ပြိုလဲတော့မည့် အစီအရင်ကို အင်အားဖြည့်ပေးနိုင်မည်ဟု သူ ထင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ရေခဲလှံကြီးသည် မြေစောင့်အစီအရင်၏ ဝါကျင်ကျင် အကာအကွယ်နှင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်မိသွားသည်။ နားစည်ကို ဖောက်ထွက်မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပွတ်တိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဂွမ်း.... ဂွမ်း.... ဂွမ်း....</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်နှစ်ခုမှာ အချိန်အတော်ကြာ အားပြိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရေခဲလှံမှာ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရေခဲငွေ့များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖိနှိပ်ခံထားရသော မြေဝါရောင် အလင်းကာရံမှာလည်း မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အချိန်မရွေး ပြိုလဲတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်မှပင် ကျိုးယွမ်လီ သက်ပြင်းအကြီးကြီး ချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်း.... ဖုန်း.... ဖုန်း....</p> <p> </p> <p>သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခြေရင်းရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံမှာ မီးခိုးရောင် ကျောက်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“လူတွေ လာကြဦး.... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အမြန်ဖြည့်….”</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူအချို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသစ်များကို အစီအရင်၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်များထဲသို့ အလုအယက် ထည့်သွင်းကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>အစီရင်အပြင်ဘက်တွင်မူ....။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုသည် အမောဖြေရင်း လိပ်ခွံကဲ့သို့ မာကျောလှသော မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို မကျေမချမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်းထင်ယွမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကောင်တွေ….”</p> <p> </p> <p>သူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ တိုက်နေရတာလား၊ ကျန်တဲ့လူတွေက ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်နေကြတာလား….”</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“စကားကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောစမ်း၊ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကောင်းက မင်းကို ကူညီဖို့အတွက် ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၆၀ ကျော် လွှတ်ပေးထားတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုလောက်နဲ့သာ ဖျက်ဆီးလို့ရရင် ဒီအစီရင်က ပထမအဆင့် အစီရင်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်းလို့ အမည်တွင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုမှာမူ မကျေနပ်သေးပေ။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ကောင်းထင်ယွမ်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။ ကောင်းထင်ယွမ်မှာ ယခုအချိန်အထိ အမိန့်ပေးရုံသာ လုပ်နေပြီး ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသဖြင့် ဟန်ပြလောက်သာ လုပ်နေသည်ဟု ရှန်းရှု ထင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် လန်ထျန်းယွမ်အား တွန်းဖယ်ကာ ရှေ့ဆုံးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လခြမ်းတောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြီးမားလှသည့် အလင်းကာရံကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နောက်ရှိလူတစ်ဦးထံသို့ လှည့်ကာမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေမင်.... အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိပြီလား”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်နားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည့် အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အစောပိုင်းက ကောင်းထင်ယွမ်နှင့် အသံလုံအစီအရင်ထဲတွင် သီးသန့်ဆွေးနွေးနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမှပင် အားလုံး ရှင်းသွားတော့သည်။ မိမိနှင့် အခြားချီသန့်စင်အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူများ အစီရင်ကို တိုက်ခိုက်နေရခြင်းမှာ ဤလူအတွက် အစီရင်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေပေးနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူက အစီရင်ပညာရှင်လား....’</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှု သံသယဖြစ်နေစဉ််မှာပင် မင်လုံယွီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အဋ္ဌဂံပုံ အစီအရင်ဗန်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြေစိုင်မြေခဲကို အကြောအဖြစ် သုံးထားပြီး တောင်ကြားရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အရှိန်အဝါအဖြစ် ယူထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“မြေစွမ်းအင်တွေ ယိုစီးလာတာနဲ့အမျှ တောင်ကြားကလည်း ပြိုလဲလာပြီဆိုတော့ ရွှေဓာတ်က အားကောင်းပြီး မြေဓာတ်က အားနည်းတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ရွှေဓာတ်အားကောင်းတဲ့ အချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ပြီး မြေဓာတ်အားနည်းတဲ့ အချိန်မှာ ဖြိုချရုံပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီအစီရင်ကို ငါ ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရယ်သံမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။ လက်ထဲမှ အစီအရင်ဗန်းကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီး၏ အပေါ်တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။ ရောင်စုံအလင်းတန်းများမှာ ထိုဗန်းထဲမှ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ အစီအရင်ကို ထိမှန်သည်နှင့် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ရွှံ့နွံထဲသို့ နွားတစ်ကောင် နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှု၊ ဖူကျန်း နှင့် အခြားသူများမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤသည်မှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့လှသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း သူတို့ ခံစားလာရသည်။ အလင်းတန်းများ အစီအရင်ထဲသို့ ပိုမို နစ်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လခြမ်းတောင်ကြားနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်မှ တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမတွင် အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်တောင်ကြားလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။ ကျောက်တုံးကြီးများ တောင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျလာသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သူက တက်၊ လေခွင်းအတတ် သုံးကာ မြေပြင်မှ ကြွသူက ကြွဖြင့် အလူးအလဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး၊ အစီရင် ပျက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လော့ချန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“စစ်ကူတွေလည်း ရောက်မလာသေးဘူး၊ ရန်သူတွေကလည်း အင်အားကြီးတယ်၊ အစီအရင် ပျက်သွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာကာကွယ်နော်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ ကူချိုင်ယီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဆေးလုံးလေးတစ်လုံး သူမ၏ လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာသည်။ လော့ချန် သူမအား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မုရုံချင်းလျန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး.... တခြား ဆေးဖော်ခန်းက ဆေးအိုးတွေ သွားယူရအောင်”</p> <p> </p> <p>‘ဒီလိုအချိန်မှာတောင် ဒါကို စဉ်းစားနေသေးတာလား....’</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန် ထိုသို့ တွေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ လော့ချန်နှင့်အတူ ဆေးဖော်ခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆောင် အတွင်းရှိ ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။ အဘွားယွမ်က ရှေ့တွင်ရပ်ကာ သူမ၏ သားကြီးဖြစ်သူ ယွမ်တုန်းရှန်းအား တစ်ခုခု တီးတိုးမှာကြားနေသည်။ </p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားမှာ မတည်မငြိမ်နှင့် လမ်းလျှောက်ရင်း တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီမှာမူ လျိုချန်း၊ တုန်းဖန်းလျန် နှင့် အခြားချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကို စုရုံးကာ အမိန့်များ ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း....</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ရာနှင့်ချီသော ရန်သူကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများမှာ မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ယံတွင်ပင် အထင်သား မြင်နေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူများ၏ ရှေ့ဆုံးမှ အမိန့်ပေးသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ တို့တာကျန်းဂိုဏ်းက လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်၊ ရွှမ်ယီအဖွဲ့တို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို လာရောက်နှိမ်နင်းတာဖြစ်တယ်....”</p> <p> </p> <p>“ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ကျိန်းသေပေါက် ပျက်ဆီးရမယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့တွေ အကျိုးမရှိဘဲ အလဟဿ အသက်မသေချင်ရင် လက်နက်ချကြ၊ လက်နက်ချရင် အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်၊ တို့ တာကျန်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်မယ်ဆိုရင်လည်း တို့လူတွေနဲ့ တန်းတူဆက်ဆံပေးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ဆက်လျှောက်နိုင်စေရမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေကြသော အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>‘တကယ်ပဲ တန်းတူ ဆက်ဆံမှာလား....’</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူအများအပြားမှာ လက်နက်ချချင်စိတ် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့စိတ်ထဲတွင် သံသယများဝင်ရောက်လာသည်။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အင်အားစုသာဖြစ်သဖြင့် အစဉ်အလာလည်းမရှိ၊ ဆရာသမားလည်းမရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်းမရှိရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်။</p> <p> </p> <p>အချို့လူများ လက်နက်ချရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် အိုမင်းသော ဒေါသတကြီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့စကားတွေကို မယုံကြနဲ့….”</p> <p> </p> <p>“တာကျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေ အများကြီးရှိတာ၊ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်က သေခန်းပြတ် တိုက်ပွဲကို မင်းတို့ မေ့ကုန်ကြပြီလား….”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ လူပုကောင် ပြောသမျှက အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ…”</p> <p> </p> <p>လူပုကောင်....။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ကောင်းထင်ယွမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရပ်အလွန်ပုရာ ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် ထူးခြားနေသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ပေါ်တင် အော်ပြောလိုက်သူမှာ အခြားမဟုတ်။ စီကုန်းရှို့ကျားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျား ဆက်တိုက် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အခု လက်နက်ချလိုက်ရင် သူတို့က လွှတ်ပေးမယ်လို့ တကယ် ထင်နေကြတာလား….</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အသတ်မခံရရင်တောင် စုဆောင်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ အဝတ်အစားတွေ၊ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေထားတဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို သူတို့က မယူဘဲ နေမှာတဲ့လား၊ အားလုံးပဲ.... ဒီလို အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို မယုံကြပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ဤအော်ဟစ်သံကြောင့် လခြမ်းတောင်ကြားရှိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များမှာ ပြန်လည် နိုးထလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအတွက် မဟုတ်လျှင်တောင် မိမိတို့၏ အသက်ရှင်သန်ရေးနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများအတွက် တိုက်ခိုက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ ရန်သူအများစုမှာ ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့်များသာ ဖြစ်ရာ မိမိတို့ဆီမှ ပစ္စည်းများကို မက်မောကြမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>‘အဘိုးကြီး စီကုန်း ပြောတာ မှန်တယ်.... ဒါ ငါတို့ကို လှည့်စားနေတဲ့ စကားတွေပဲ’</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မုရုံချင်းလျန်နှင့် ကူချိုင်ယီတို့အကြားတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏အနောက်တွင် ကျိုးယွမ်လီတို့အဖွဲ့က အဆင်သင့် ရှိနေကြသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသော စီကုန်းရှို့ကျားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ ဆူညံလှသော်လည်း အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>တာကျန်းဂိုဏ်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်မှာ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကိုမူ သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ လာရောက်တိုက်ခိုက်သူများအတွက် ဝေစုရမည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အစီရင်ပျက်သွားသည့် ယခုအချိန်တွင် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ အန္တရာယ် အရှိဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအဘိုးကြီးသည် တောင်ကြားရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် အခြေအနေကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားစေပြီး ထိုရှုပ်ထွေးမှုကြားတွင် ကိုယ်လွတ်ရုန်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အစီရင်အပြင်ဘက်တွင်မူ.... ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် သူ့နောက်မှ လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ‘ငါ တတ်နိုင်သလောက်တော့ လုပ်ပေးပြီးပြီ’ ဟူသော သဘောဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖူကျန်းနှင့် လန်ထျန်းယွမ်တို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ ကောင်းထင်ယွမ် တမင်တကာ လျှော့လုပ်နေသည်ဟု သူတို့ သံသယဝင်နေကြသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် စောစောက စီကုန်းရှို့ကျား၏ စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောနိုင်လျှင် တိုက်ပွဲမှာ ပိုလွယ်ကူသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အလောတကြီး မေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက် ကြာဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော မင်လုံယွီမှာ မလှုပ်မယှက်ပင်။ အစီအရင်ဗန်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းကျောင်းနေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပြီ.... ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ပျက်စီးစမ်း"</p> <p> </p> <p>“ပျက်စီးစမ်း"</p> <p> </p> <p>“ပျက်စီးစမ်း"</p> <p> </p> <p>ရှူး.... ရှူး.... ရှူး....</p> <p> </p> <p>အစီအရင်ဗန်းထဲမှ အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်တော့သည်။ ၈ ကြိမ်မြောက် တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် မင်လုံယွီ အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် အစီအရင်အသေးအဖွဲလေးက ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေသလား၊ ငါ ဘယ်လို ဖျက်ဆီးပြမလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>သူ ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်ကာ အစီရင်ဗန်းကို လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျောက်....</p> <p> </p> <p>ယိမ်းယိုင်နေသော မြေကာကွယ်ရေး အစီရင်မှာ ထိုဖိအားအောက်တွင် ကောင်းကင်ပြိုကျသလိုပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။ မြေဝါရောင် အလင်းကာရံကြီး ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လခြမ်းတောင်ကြားအတွင်းမှ ကျင့်ကြံသူ ရာကျော်မှာ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် ရှန်းရှုတစ်ယောက် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်ကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်၏ အကြည့်များမှာ လခြမ်းတောင်ကြားအတွင်းရှိ ဆေးဖော်ဆောင်နှင့် ကျင့်ကြံသူတစ်စု စုဝေးနေသည့် အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ အရှေ့သို့ လှမ်းအထွက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ထျန်းယွမ်”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကောင်း....”</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်က ကောင်းထင်ယွမ်အား ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်ကိုတော့ သတ်လို့ မရဘူး၊ ဒါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အထူးမှာကြားချက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘယ်တုန်းက ဝမ်ဟိုင်ချောင်ဘက် ပါသွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကောင်းကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဒေါသကို မဆွမိစေချင်လို့ပါ၊ သူ့ဒေါသကို အစ်ကိုကြီး ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်း” ကောင်းထင်ယွမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်....”</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ မင်း ဒီလို တုံ့ဆိုင်းနေရင် သူတို့ အကုန်လုံး ထွက်ပြေးကုန်တော့မှာပဲ၊ အဲဒီကျရင် မင်း ဝမ်ဟိုင်ချောင်ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ် မှင်သက်သွားကာ လက်ကို လွှတ်လိုက်မိသည်။ ကောင်းထင်ယွမ် လေပေါ်ပျံတက်ကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ အပြာရောင် ရေနဂါးတစ်ကောင်သည် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကာ လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံများ၊ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပေါက်ကွဲသံများလည်း တအုန်းအုန်းနှင့် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားမှာ လရောင်အောက်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းသွားချေပြီ။ ခုခံသူများအတွက် ကရုဏာဆိုသည်မှာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်းကသာ ယနေ့ည၏ အဓိက အကြောင်းအရာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားသည် တွေဝေမနေဘဲ တောင်ကြားအစွန်းသို့ အစွမ်းကုန် အပြင်းနှင်တော့သည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြစ်စေ၊ အဆင့် ၇ အဆင့် ၈ ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ သူ့အား မတားဆီးနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသို့ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပြေးခြင်းကြောင့် ရန်သူ၏ အဓိက ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင် စစ်တူရွင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ ဖူကျန်း၏ အသံမှာ ဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“စီကုန်းရှို့ကျား.... ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ၄ ယောက်ထဲမှာ ထိပ်ဆုံးကလူပဲ၊ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ငါတို့ ဖူမိသားစုရဲ့ နာမည်က ပိုကြီးသွားမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“လူငယ်လေး.... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်နေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေရင်း အနက်ရောင် လိပ်ခွံတစ်ခုကို ထုတ်ကာ အနောက်မှ ကာကွယ်လိုက်ရာ ထိုတူကြီး၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိသွားသည်။ ဖူကျန်းမှာ အံ့ဩသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> “မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေတာ မဆန်းပါဘူး၊ ဒီလို မှော်လက်နက်ကောင်း ရှိနေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စတင်သွားချေပြီ။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ အဘွားယွမ်က လော့ချန်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အရင်သွားကြတော့”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်သည် အဘွားယွမ်၏ နောက်မှ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ကြားထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အစီအရင်တွေက ဟိုကောင် မင်လုံယွီကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စမရှိဘူး.... ဒီအဘွားကြီးမှာလည်း နည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>အဘွားယွမ်က ကြင်နာစွာ ပြုံးပြပြီး သူမ၏သားကို ဆွဲကာ ဆေးဖော်ဆောင်ရှိရာသို့ ပျံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားအတွင်း၌ လူတစ်ဦးမှာ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများကြားတွင် အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုက်ပွဲများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိုက်ခင်းများကြားရှိ အစီအရင်ငယ်လေးများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားယွမ် သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အစီအရင်အလံ အချို့ကို ကောင်းကင်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အလံများ ကျရောက်သည့်နေရာတွင် ဝုန်းခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ....။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် လူအုပ်ကြား၌နေ၍ တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေသည်။ သူတစ်ဦးတည်းသာဆိုလျှင် လွယ်ကူစွာ ထွက်ပြေးနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း မိတ်ဆွေများအား သူ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့.... ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်လော့အတွက် လွတ်လမ်း ဖော်ပေးမယ်၊ ခေါင်းဆောင်လော့ရဲ့ အရှိန်က အရမ်းမြန်တာ ကျွန်တော်တို့ သိတယ်၊ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေးတော့နော်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ရှေ့မှ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုအချိန်မှာ တာဝန်တွေ ဘာတွေ ဘေးချိတ်ထားလိုက်၊ မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လျိုချန်းနှင့် တုန်းဖန်းလျန်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင်။ လော့ချန် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိအား ကာကွယ်ရန် လွှတ်လိုက်သော ဤလူများမှာ မီရှုဟွာ ယုံကြည်ရသူများ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ဤလူများမှာ မီရှုဟွာ လုံးဝ ယုံကြည်ရလောက်သည့် ပုံမျိုးမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>‘ဘာလို့ သူတို့ကို ဒီတာဝန် ပေးခဲ့တာလဲ၊ အန္တရာယ်ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီး သူတို့ဘာသာ ထွက်ပြေးမှာကို မီရှုဟွာ မကြောက်ဘူးလား’</p> <p> </p> <p>အဖြေမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>‘မီရှုဟွာက သူတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲ့ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ သူတို့က အခုထိ ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပဲ’</p> <p> </p> <p>သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခုက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တန်ချန်ဇီ.... အရင်က ပါးရိုက်ခံခဲ့ရတဲ့ အကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ နှင်းကြာပန်းစျေးမြို့တော်မှ ရှန်းရှုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဧရာမ ကပ်ကြေးမည်းကြီး တစ်လက် ဝဲပျံနေသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က လော့ချန်အား ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့က ကာကွယ်ပေးခဲ့ရသည်။ ယခုလည်း ထပ်တူပင်။</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်း” ရှန်းရှုက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့မှာ လက်မလျှော့ဘဲ ရှန်းရှုအား ဝိုင်းတိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က လော့ချန်ကို ဆွဲကာ ကူချိုင်ယီနှင့်အတူ ဘေးဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူတို့ နောက်တွင်မူ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသား အများစုမှာ ရန်သူများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အဲ့မှာ ရပ်နေလိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>လေးလံလှသော သက်ပြင်းချသံတစ်သံ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာသည်။ ပြာလဲ့သော ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူမ လော့ချန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချိုင်ယီ.... လော့ချန်ကို ခေါ်ပြီး အခုချက်ချင်းပြေးတော့"</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မမုရုံ.... ဂရုစိုက်နော်”</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီမှာ လော့ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန်မှာ မလှုပ်မယှက်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>“သွားလို့ မရတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ရင်း သူတို့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေသော ရေနဂါးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကူချိုင်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ရန်သူမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူမ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ရောက်ရှိလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ခေါ်သွားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးမှ အခု သူ့ကို ငါ့ရှေ့တင် အသေခံရတော့မှာလား....’</p> <p> </p> <p>အတွေးပေါင်းများစွာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်မှ ရောင်စုံ အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း....</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ကူချိုင်ယီအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးကြီးမှာ အရောင်လေးမျိုး ထွက်ပေါ်နေပြီး အလင်းမျှင်တန်းများဖြင့် အပြာရောင် ရေနဂါးကို ရစ်ပတ်တားဆီးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကူချိုင်ယီအား လော့ချန် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေးကို သွားကူပေးလိုက်”</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီမှာ လွင့်ထွက်သွားစဉ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အထက်တွင် ဆေးအိုးကြီး ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ နီရဲသော လှံရှည်တစ်စင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင်မူ ပုပုအိုအို လူတစ်ဦးမှာ အပြာရောင် လှံတိုနှစ်စင်းကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးကောင်း.... မတွေ့ရတာကြာပြီနော်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း လှံရှည်ကို စောင်း၍ ချိန်လိုက်ရာ လှံဦးဖျားမှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကိုပင် အရည်ပျော်စေတော့မည့်နှယ် ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save