Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်စိမ်းစေ့ သောင်းချီ ပေါက်ကွဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချီသန့်စင်အဆင့် ၈ ပါလား”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်၏ အသံမှာ ဒေါသနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် လော့ချန်အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဤစကားလုံးများကို အံကြိတ်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင်မူ လော့ချန်မှာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရုံသာရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ချီစွမ်းအင် အတက်အကျမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာချေတော့သည်။ သူ၏ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနေချိန်တွင်မူ သူ၏ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် အစောပိုင်းက အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ရန်သူကို အလစ်အငိုက်တိုက်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းထင်ယွမ်က ရိပ်မိသွားကာ ရက်စက်ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သဖြင့် လှည့်စားရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် လော့ချန်အား အကဲခတ်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် တိုက်စစ်မှော်လက်နက်၊ အဆင့်မြင့် ခံစစ်မှော်ရတနာ၊ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝတ်စုံမှာလည်း အဆင့်မြင့် ဝတ်စုံ....။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကိုပင် မနာလိုဖြစ်စေနိုင်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘လော့ချန် ကျင့်ကြံတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ’</p> <p> </p> <p>‘ဒါကြောင့် ဝမ်ဟိုင်ချောင်က သူ့ကို အပိုင်လိုချင်နေတာကိုး၊ ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလိုပိုင်ဆိုင်မှုတွေရတာ ဆေးဖော်ဆရာ ဖြစ်လို့ပဲ နေမှာ၊ သူ့ကို ဝမ်ဟိုင်ချောင်လက်ထဲ အရောက်မခံနိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ညီအတွက် လက်စားချေခွင့် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး’</p> <p> </p> <p>အတွေးနှင့်အတူ ကောင်းထင်ယွမ်၏ လက်ထဲမှ လှံတိုနှစ်စင်းမှာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ သို့သော် လော့ချန်မှာ သူထက်ပို၍ လျင်မြန်နေသည်။ လှံဖျားမှ မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် မိုးရွာသကဲ့သို့ ပွင့်အံလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပုလဲလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလင်းကာရံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့အား ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီးမိုးများမှာ အလင်းကာရံပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။ ပူပြင်းသော ရေငွေ့များကြောင့် ကောင်းထင်ယွမ်၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ....”</p> <p> </p> <p>ရှူး....</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ် နားစွင်းကာ ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ရှေ့မှ မီးတောက်များနှင့် ရေငွေ့များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှေ့တွင် လော့ချန် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား၊ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူရိပ်တစ်ခုမှာ အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးအား အမှောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှု.... သတိထား”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။ ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်သံ ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံလှိုင်းက နားထဲသို့ စီးဝင်လာသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတွင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းမှုမှာပင် အသက်နှင့် လဲရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ.... လုဟွိုက်ပင်းရဲ့ ခေါင်းလောင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှု သတိပြန်ဝင်လာသည့် အချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ညဉ့်အမှောင်ထဲမှနေ၍ လျှပ်စီးအလား ပြေးဝင်လာသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ဝတ်စုံပေါ်မှ ခံစစ်အလင်းကာရံကိုသာ အမြန်လှုံ့ဆော်နိုင်လိုက်ပြီး ကျန်သည့် တုံ့ပြန်မှုများကိုမူ လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက....”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှု ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ရှိ နှလုံးသားနေရာတွင် ရှည်လျားသော သံမှိုအမည်းကြီးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ထိုသံမှိုကို ပြန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စွမ်းအင်များမှာ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြိုကွဲကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှို.... ဝိညာဉ်ရှုပ်ထွေးဆေးမှုန့်....။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး စိမ်းမြရတနာဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှန်းရှု၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်တောက်ကာ သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေးမုရုံကို သွားကူလိုက်ကြ၊ အဲဒီ အပြာရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူကို အရင်သတ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ကျိုးယွမ်လီတို့နှစ်ဦးအား အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ရှန်းရှု၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ကောင်းထင်ယွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးကောင်း.... အရင်က ဒီရှန်းရှု လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံခဲ့တာမှာ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ချက်လည်း ပါမှာပဲနော်”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် သေဆုံးနေသော ရှန်းရှု၏ ဦးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကောင်းထင်ယွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှာပင် သူ၏အကြည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော ရှန်းရှု၏ အလောင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အနက်ရောင် သံမှိုကြီးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှို.... ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှို”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့က သူ၏ မျက်နှာကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းပဲ.... မင်းပဲ ငါ့ညီလေးကို သတ်ခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ကာ ဆွဲငင်ခြင်းအတတ်ဖြင့် ထိုသံမှိုကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် ထိုစဉ်က ဤအဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်ဖြင့် ကောင်းထင်အယ်၏ ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှော်လက်နက် တစ်ခုတည်းနှင့် ကောင်းထင်ယွမ် သိသွားရသလော။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ထိန်းမရသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ညီမှာ စတုတ္ထအဆင့် မြေသားအကာအရံ ရှိတယ်၊ သာမန်အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုက သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူ အကူအညီတောင်းဖို့ အချိန်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ဇီဝိန်ချုပ်အရှင် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီ ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှိုတစ်ခုတည်းကသာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ခံစစ်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရန်သူကို အတင်းအကျပ် ထိုးနှက်နိုင်တာ”</p> <p> </p> <p>“အရင်က ငါနဲ့ လီတာတို့ ဝိညာဉ်ဇီဝိန်ချုပ်အရှင်ရဲ့ ဂူကို ဝင်စီးတုန်းက ပစ္စည်းအများစုကို ရခဲ့ပေမဲ့ ဒီသံမှိုကတော့ ပျောက်နေခဲ့တာ၊ နောက်မှ သိရတာက လီဇီရှုံ နဲ့ ချန်ရှောင်တို့အဖွဲ့က ခိုးယူသွားတာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ငါသိသလောက်တော့ သူတို့အားလုံး ဝမ်ယွမ် လက်ချက်နဲ့ သေကုန်ကြပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပဲ.... ဒါပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် ပို၍ ရူးသွပ်လာပုံရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော သံသယများမှာ ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ အလုံးစုံ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းနဲ့ ဝမ်ယွမ်က ရင်းနှီးကြတာပဲ၊ သာမန်အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်ဆိုရင် အဲ့ဒီတုန်းက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှိုကတော့ တစ်ခါပစ်ရင် တစ်ခါထိတာပဲ၊ ထိန်းချုပ်ဖို့ အများကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘူး၊ မင်းမှာ ဒီရတနာရှိနေမှတော့ ငါ့ညီလေးကို သတ်ဖို့က လက်ဖျောက်တီးသလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်…."</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် လော့ချန်အား စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အရှိန်အဝါများကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ၊ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ချီသန့်စင် အဆင့် ၃ ကနေ အဆင့် ၈ ကို ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဆိုလိုတာက မင်းမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နည်းလမ်းရှိတာပဲ၊ အဲဒီတုန်းကလည်း မင်း အဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ငါ့ညီလေးကို အလစ်အငိုက် သတ်ခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“မင်းလို တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က အဲ့ဒီလို ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း နေရဲတာ မဆန်းပါဘူး၊ တကယ်တော့ မင်းမှာ အစွမ်းရှိလို့ သတ္တိရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဤစကားများကို ကြားရသည့်အခါ လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားမိသည်။ ရှေ့မှ ယူဆချက်တွေများမှာ မှန်သလောက် ရှိသော်လည်း ဤအဆင့်ဖုံးကွယ်ထားသည် ဟူသော အချက်မှာမူ အတော်လေး ချဲ့ကားလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ချီသန့်စင်အဆင့် ၄ သာ ရှိသေးသော်လည်း ကောင်းထင်ယွမ် ထင်နေသကဲ့သို့ မဟာစွမ်းအားရှင်ကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... သက်သေတွေက အထင်အရှားပဲ၊ မင်း ဝန်ခံမလား၊ မခံဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုအချိန်မှာ ဒါတွေကို ပြောနေတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိဦးမှာလား.... ပြီးတော့....”</p> <p> </p> <p>သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မသိလိုက်မီမှာပင် ချီသန့်စင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးမှာ သူ့အား ဝိုင်းရံထားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးကောင်းက ဘယ်ဆိုးလို့လဲ၊ မသိမသာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဝိုင်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း မြင်ရမှပင် ကောင်းထင်ယွမ် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဝေနေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အရှိန်ကို မြင်ပြီးကတည်းက ငါ ဒါကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ၊ ဒီနေ့ မင်းကို ငရဲကို ပို့ပြီး ငါ့ညီအတွက် လက်စားချေမယ်”</p> <p> </p> <p>သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးလုံးမှာ မိမိတို့၏ မှော်လက်နက်များကို လော့ချန်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင်များကြောင့် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ ထိန်ထိန်လင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသက် ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး မီးတောက်လှံကို ကိုင်ကာ လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းနှယ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ကောင်းထင်ယွမ်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ပျံဦးပေါ့.... မင်း ဘယ်လောက်အထိ ပျံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့’</p> <p> </p> <p>လေတိုးသံများနှင့်အတူ တိမ်တိုက်ဖြူတစ်စု ပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်အား ပင့်တင်ထားလိုက်သည်။ ကောင်းထင်ယွမ် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘လေဟုန်စီးတာလား.... ဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အတတ်မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းထင်ယွမ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်မှ ပုလဲလုံးအား အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး ခံစစ်အလင်းအကာအရံကို တိုးမြှင့်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အမြန်ဆုတ်ကြ....”</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖိချကာ ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါက်ကွဲစမ်း”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်နှင့် အနီးဆုံးရှိ ချီသန့်စင်အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ သူ့ရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းစေ့လေးများကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘စိမ်းစိုနေပြီး ကျောက်စိမ်းတွေလိုပဲ၊ ဒါက ဘာလဲ’</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုဆေးလုံးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက် အစွမ်းလေးပဲလား’</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအတွေး မဆုံးခင်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းတံပိုးကြီး တစ်ခုက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လိမ့်ဝင်လာတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကျောက်စိမ်းစေ့များမှာ လော့ချန် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်စပ်စဉ်က မအောင်မြင်ခဲ့သော စွန့်ပစ်ဆေးလုံးများ ဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်စပ်မှု တစ်ကြိမ် မအောင်မြင်တိုင်း စွန့်ပစ်ဆေးလုံး ၂၀ ခန့် ထွက်ရှိတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဆေးဖော်လာသမျှ ကာလတစ်လျှောက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့် အကြိမ်ရေမှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။ အစောပိုင်းကာလများတွင် မအောင်မြင်နှုန်း အလွန်မြင့်မားခဲ့သလို ယခု ပါရမီရှင်အဆင့်သို့ ရောက်နေချိန်တွင်လည်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှုံးနိမ့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း လော့ချန်၏ မအောင်မြင်သော အကြိမ်ရေမှာ ထောင်နှင့်ချီ ရှိခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ထိုစွန့်ပစ်ဆေးလုံးပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက ကောင်းထင်ယွမ်တစ်ယောက် စကားလုံးများဖြင့် လော့ချန်၏ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်ကာ ထောင်ချောက်ဆင်နေစဉ် လော့ချန်သည်လည်း တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ကောင်းကင်နတ်သမီးပန်းကြဲခြင်းအတတ်ဖြင့် ညဉ့်အမှောင်ထုကို အသုံးချကာ သောင်းနှင့်ချီသော ဤအကြွင်းအကျန် ကျောက်စိမ်းစေ့များကို ပတ်ဝန်းကျင်၌ တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ထောင်ချောက်မှာ ပြီးပြည့်စုံသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးအဆင့်မှာမူ အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။ သူ၏ ရှေးဦးပုလဲစွမ်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖောက်ခွဲလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ “ပေါက်ကွဲစမ်း” ဟူသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းစေ့ တစ်သောင်းကျော်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ တစ်လုံးချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သောင်းနှင့်ချီသော ကျောက်စိမ်းစေ့များ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုပေါက်ကွဲမှု အရှိန်ကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးရာသို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။ အကယ်၍ လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးကြီးသာ ကာကွယ်မပေးထားလျှင် ဤပေါက်ကွဲမှုကို စတင်ခဲ့သော သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအရာမှာ ထိုက်တန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင် လှိုင်းတံပိုးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များမှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။ မိုင်ပေါင်းရာချီသော ကျင်းကြီးတစ်ခုမှာ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုအား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်အောက် မည်သူကများ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် သုံးနိုင်တဲ့ အတတ်မှ မဟုတ်တာ’</p> <p> </p> <p>‘ဆေးဖော်ဆောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် လော့ချန်က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား’</p> <p> </p> <p>ဂလု....</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် တံတွေးမြိုချသံမှာပင် အထင်သား ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။ ကျောက်စိမ်းစေ့များစွာကို တစ်ပြိုင်နက် ဖောက်ခွဲလိုက်ခြင်းကြောင့် ချီစွမ်းအင် ကုန်ဆုံးမှုမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုများသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျောက်စိမ်းစေ့တိုင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ကျောက်စိမ်းစေ့တစ်ရာတိုင်းတွင် ချီစွမ်းအင် တစ်စွန်းတစ်စစီ ထားခဲ့ကာ ဆင့်ကဲပေါက်ကွဲစေသော နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ်တော့ တာဟဲ ကနေ ထွက်ပြေးရင် သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ၊ ဒီလူတွေအပေါ် သုံးလိုက်ရမယ်လို့တော့ မထင်ခဲ့ဘူး၊ ကံကောင်းတာက အစွမ်းကတော့ စိတ်မပျက်စေပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကောင်းထင်ယွမ်ပင်လျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးကောင်း.... ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲဗျ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များကြားမှ အပြာရောင် ရေနဂါးတစ်ကောင်သည် ပုပုအိုအို လူတစ်ဦးကို ရစ်ပတ်ကာ အဝေးသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် ထွက်ပြေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လော့ချန်သည် တိမ်တိုက်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး လေခွင်းအတတ်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ သိန်းငှက်တစ်ကောင်အလား ထိုးဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲမှ မီးတောက်လှံမှာ မြည်ဟည်းလျက် မီးဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှို နှစ်ချောင်းမှာလည်း အနက်ရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် တိမ်တိုက်များကို ခွဲကာ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖီးနစ်က အရင်ရောက်ကာ အပြာရောင် နဂါးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ကောင်းထင်ယွမ်၏ ရင်ဘတ်မှ ပုလဲလုံးမှာလည်း အက်ကွဲကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လှံဦးဖျားသည် အဆင့်မြင့်ဝတ်စုံကို ထိုးဖောက်ကာ ကောင်းထင်ယွမ်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အနက်ရောင် အလင်းတန်း နှစ်တန်းကမူ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်း.... ဖုန်း....</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ သူ အားယူကာ ထရပ်လိုက်ပြီး သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ကာ လော့ချန်အား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ အသေတိုက်မှာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ချီစွမ်းအင်ကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးတောက်လှံမှာ ကောင်းထင်ယွမ်ဆီသို့ တည့်တည့်ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အပေါက်ကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရင်း လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတွင်မှ လော့ချန်၏ ရင်ထဲမှ အပူလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။ ရှန်းရှုနှင့် ကောင်းထင်ယွမ်တို့ သေပြီ ဖြစ်ရာ ယခု တာဟဲမှ ထွက်သွားလျှင်ပင် ဘာရန်ငြိုးမှ ကျန်ခဲ့မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီးကောင်း.... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅ တုံး ကြွေးတင်နေသေးတယ်နော်၊ အဲ့တော့ ခင်ဗျားရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် သိမ်းလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းထင်ယွမ်၏ အလောင်းနှင့် အတော်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်ကာ မီးခိုးရောင် သိုလှောင်အိတ်ကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ သေပြီဟု ထင်ထားသော ကောင်းထင်ယွမ်မှာ ရုတ်တရက် ပြန်ထထိုင်လာသည်။ သူ၏ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများမှာ လော့ချန်အား စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကွာအဝေးမှာ ဝေးသော်လည်း ထိုမျက်လုံးများ၏ အကြည့်အောက်တွင် လော့ချန် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘တောက်.... ဒါ ဘာမှော်အတတ်လဲ’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ကောင်းထင်ယွမ်မှာ သူ့အား စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေဆဲပင်။ နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ မှော်အတတ်လား’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရပေ။ လှုပ်ရှား၍မရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်သလို ကောင်းထင်ယွမ်မှာလည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း နည်းလမ်းမရှိတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ နတ်ဘုရားတို့၏ မိစ္ဆာဖြိုခွင်းခြင်းကို အလိုလို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ပြင်းထန်သော စိတ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုလောက် မကြီးမားသေးသော်လည်း သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များကို လှုပ်နှိုးရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အဓိက အကြောမှတ် ၃၆ ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်နှစ်ခုလုံးမှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြီးမှာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အား....အား....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်းထင်ယွမ်မှာမူ ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပုံရသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ရီနေပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ နတ်ဘုရားတို့၏ မိစ္ဆာဖြိုခွင်းခြင်းအား အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးရသည့် နာကျင်မှုမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်လှသည်။ သူ အောင်မြင်အောင် သုံးနိုင်ခဲ့သည်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ တိုက်ပွဲမျိုးတွင် သုံးရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ ခံစားခဲ့ရသော အချိန်မှာ အလွန်ကြာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ ခဏတာမျှသာ ရှိသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်းထင်ယွမ်မှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးပဲ၊ ငါ သိပ် သတိမထားမိခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိရှိလှပြီဟု ထင်သော်လည်း ကောင်းထင်ယွမ်မှာ အမှန်ပင် ဇွဲကောင်းလှသည်။ သံမှိုနှစ်ချောင်းနှင့် လှံတစ်စင်း ထိုးဖောက်ထားသည့်တိုင်အောင် နောက်ဆုံးတစ်ချက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ကိုယ်ပွားသာ ရှိနေလျှင် သတ်ရန် အတော်လေး ခက်ခဲဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှံဦးဖျားတွင် ကပ်ပါလာသော ကောင်းထင်ယွမ်၏ သိုလှောင်အိတ်မှာ သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ထို့နောက် မီးလုံးတစ်လုံးဖြင့် ကောင်းထင်ယွမ်၏ အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကိုကြီး….”</p> <p> </p> <p>ဝမ်းနည်းကြေကွဲလှသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ လေထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မှင်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘အဲ့ဒီ အပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက အသက်ရှင်နေသေးတာလား’</p> <p> </p> <p>သူ ကြည့်လိုက်ရာ မုရုံချင်းလျန်၊ ကူချိုင်ယီ၊ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့ လေးဦး၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ထိုအပြာရောင်ဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာ အားယူကာ ခုခံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေးမုရုံတို့ကပဲ သိပ်အားနည်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူကပဲ သိပ်အစွမ်းထက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏လက်ထဲသို့ စိမ်းပြာရောင် အလံကြီးတစ်လက် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအလံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် အပြာရောင်ဝတ် ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။ သူသည် လော့ချန်အား ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မှော်စာရွက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အား ဝိုင်းထားသူ ၄ ဦးလုံးကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လွတ်လမ်းရှာကာ ထွက်ပြေးရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာမူ လော့ချန်ထံမှ မခွာပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီရန်ငြိုးကို ငါ လန်ထျန်းယွမ် မှတ်ထားမယ်"</p> <p> </p> <p>သူ အရှိန်မြှင့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏမှာပင် ဓားဖျားတစ်ခုမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်သံမှာလည်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်သည် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် သူ၏ လည်ပင်းကို အုပ်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဇောက်ထိုး ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်တယ်ကွာ.... ငါ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခု လော့ချန်၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည်။ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပျံလွှားဓားတစ်စင်းမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနောက်ကျပါဘူး.... ဒီမှာ အမဲလိုက်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာပဲ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save