Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ပဲ လျှောက်ရမှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သန်မာထွားကြိုင်သော အနက်ရောင်လူရိပ်တစ်ခုသည် အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ရပ်လျက်၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော မီမိသားစုစံအိမ်တော်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ထူထပ်စွာ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပြယ်သွားသော်လည်း ဤနေရာတွင် မည်မျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို သက်သေပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသလှိုင်းများမှာ မပျောက်ကွယ်နိုင်သေးဘဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်လူရိပ်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားသည်။ သူ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ သူ့အား သေချာစိုက်ကြည့်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက ဓားကျင့်ကြံသူလား”</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ မျက်လုံးများသည် အလွန်စူးရှလှပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဓားသွားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူသည် အောက်မှ အနက်ရောင်လူရိပ်ကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>‘လူလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာလား’ ဟု သူတွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်မှ အနက်ရောင်လူရိပ်က လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး  “ခင်ဗျားလည်း နောက်ကျသွားပြီပဲ” ဟု ဆိုကာ ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ ဓားကျင့်ကြံသူမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူကလည်း မီရှုဟွာရဲ့ စစ်ကူလား၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်မှာ ဒီလိုလူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သိသိသာသာပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့.... အကြီးအကဲ ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်က ပိုအရေးကြီးတယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျတယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ နောက်မကျသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဓားအလင်းနှင့်အတူ စိမ်းပြာရောင် သက်တံတစ်ခုနှယ် သူ အာရုံခံမိသော နေရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြား အပြင်ဘက်တွင်မူ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုနှင့် ကောင်းထင်ယွမ်တို့ သေဆုံးသွားပြီးနောက် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ လော့ချန်၊ မုရုံချင်းလျန်၊ တွမ်ဖုန်းနှင့် ကူချိုင်ယီတို့မှာ ခံစစ် အခြေအနေမှ တိုက်စစ်ဆင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တာကျန်းဂိုဏ်းဘက်မှ ချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ၃၀ ကျော်နှင့် အဆင့်လတ် ၆၀ ခန့် လွှတ်ထားသော်လည်း သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် တွမ်ဖုန်း၏ ပါဝင်လာမှုတို့ကြောင့် တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့.... အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... ရှင် ဒဏ်ရာရသွားသေးလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကူချိုင်ယီ၊ ကျိုးယွမ်လီနှင့် အခြားသူများက သူ့အား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ အစောပိုင်းက သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်မှာ မဆန်းပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျန်တဲ့လူတွေကို သွားကူလိုက်ကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်သည် မဆိုင်းမတွပင် မှော်လက်နက်ကို ထုတ်ကာ ရန်သူများကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ကူချိုင်ယီသည်လည်း ဝင်တိုက်ချင်သော်လည်း ချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“သိဒ္ဓိဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင် ကုန်သွားပြီပဲ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖိကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေးချိုင်ယီ.... ဒီမှာပဲ နားပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့အား ကြည်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ လော့ချန်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသော်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြေလျော့သွားပြီ….”</p> <p> </p> <p>“မရှိတော့ဘူး…."</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာ ထိုနှစ်ဦး၏ အမူအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီက မယုံနိုင်သလို ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်မီ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ထိန်းချုပ်မှု နည်းလမ်းတွေ ပျောက်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လျိုချန်းမှာလည်း ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်မီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား"</p> <p> </p> <p>သုံးဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု သို့မဟုတ် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ ရောယှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး တာကျန်းဂိုဏ်းက ခွေးသူတောင်းစားတွေကို သတ်လိုက်ဦး၊ သူတို့ ဒီနေ့ လုပ်တာတွေက လွန်လွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ သူတို့အား ချည်နှောင်ထားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှုများ မရှိတော့သော်လည်း လော့ချန်၏ အမိန့်ကို အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း လိုက်နာလျက် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပါဝင်လာသည့်အခါ တိုက်ပွဲမှာ သိသိသာသာပင် အနိုင်အရှုံး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ချန် မြူသန့်စင်ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ဆေးအာနိသင်များ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ နွေဦးကျင့်စဉ်၏ အလိုအလျောက် စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်သည့် အစွမ်းကြောင့် ကုန်ဆုံးသွားသော ချီစွမ်းအင်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကူချိုင်ယီ၏ အနားတွင် ရပ်နေရင်း သိန်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျောက်စိမ်းစေ့ အကြွင်းအကျန်များ သို့မဟုတ် မီးလုံးများ၊ စိမ်းမြရတနာဓား တို့ကို သုံးကာ မိမိဘက်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ကူညီပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ပြိုလဲကုန်ကြသည်။ ချီသန့်စင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ခံစစ်ပြင်နိုင်သော်လည်း အခြားသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် ရန်သူများမှာ အထိနာကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန် လိုက်မတိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ လခြမ်းတောင်ကြားအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများဆီသို့ ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် အစီရင်တစ်ခုက လယ်ကွင်းများအား ဝိုင်းရံထားသည်။ မင်လုံယွီ၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေပြီး ရံဖန်ရံခါ တိုက်ကွက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဘွားယွမ်မှာ အလွန်ပင် ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။ သူမ၏ ကြိုးကြာနှုတ်သီးပေါက်တူးမှာ အလင်းများ မှိန်ဖျော့နေပြီဖြစ်ရာ အသက်အန္တရာယ် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘တခြားလူတွေက ထားလိုက်ပါဦး၊ ဒီမင်လုံယွီက တကယ့်အန္တရာယ်ပဲ၊ ဟန်တန်တောင် သူ့လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာ၊ အဘွားယွမ် ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး’</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အချက်ပြမှုရသည်နှင့် တွမ်ဖုန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ကြီးမားလှသော ရေလှိုင်းကြီးများအား ပင့်တင်ကာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေလှိုင်းများကြားတွင် ရပ်လျက် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ထပ်ကာထပ်ကာဖြင့် မင်လုံယွီရှိရာသို့ ဝါးမြိုပစ်မည့်အလား ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစီရင်ထဲမှ မင်လုံယွီ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အစီရင်ရဲ့ ဟာကွက်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့တာလား၊ အပြင်မှာ အစီရင်အတတ် နားလည်တဲ့လူ ရှိနေတာလား”</p> <p> </p> <p>သူသည် မဆိုင်းမတွပင် လက်ထဲမှ အစီရင်ဗန်းကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရာ ဝါးရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အစီရင်မှာလည်း ပြိုကွဲသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်လုံယွီသည် ထပ်မံမတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ အဘွားယွမ်မှာမူ အားအင်ကုန်ခမ်းလျက် သူမ၏ ပေါက်တူးကို လယ်ကွင်းထဲတွင် စိုက်ကာ မောဟိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြေးချင်လို့လား.... အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရှုံ့တွနေသော လက်ချောင်းများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော လက်ကွက်များကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ချီစွမ်းအင် လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် လယ်ကွင်းထဲရှိ စပါးပင်များမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာတော့သည်။ အသက်ရှူ သုံးကြိမ်ခန့်အကြာတွင် မှော်အတတ်မှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားယွမ်၏ မျက်လုံးများ ရွှေရောင်လက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>စပါးရွက်များစွာမှာ ရွှေရောင်ဓားငယ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လျှပ်စီးအလား မင်လုံယွီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှေရင်မှည့်ဓား” ဟု သူမ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်လုံယွီသည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘွားကြီး.... ခင်ဗျားမှာ ဒီလိုလှည့်ကွက်ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ လက်ထဲမှ အစီရင်ဗန်းကို အမြန်လှည့်လိုက်ရာ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်ဓားငယ်များကို အရည်ပျော်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ထိုမီးလျှံများမှာ အဘွားယွမ်ဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်လာတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အဘွားယွမ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်ကာကွယ်မှုမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သေခြင်းတရားကို အသာတကြည် စောင့်ကြိုနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေတ္တမျှကြာသည်အထိ ဘာနာကျင်မှုမှ မခံစားရသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးကြီး ဝဲပျံနေပြီး အလင်းတန်းများဖြင့် သူမအား ကာကွယ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အားယူကာ ထရပ်ရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့....ဒီအဘွားကြီးက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အဘွားယွမ်သည် လော့ချန်ရှိရာသို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျားသားက ခင်နေတာပဲ၊ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆေးဖော်ဆောင်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ယိုင်နဲ့စွာ ပြေးထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ.... အဆင်ပြေရဲ့လား.... ဘယ်နား ဒဏ်ရာရသွားသေးလဲ....”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့.... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်တုန်းရှန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများပေကျံနေသော်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လော့ချန်အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ အာရုံမှာ တိုက်ပွဲဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး၊ ကျိုးယွမ်လီ၊ လျိုချန်းတို့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တိုက်ပွဲမှာ လုံးဝ အသာစီးရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တာကျန်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ သေဆုံးသူသေ၊ ထွက်ပြေးသူပြေး ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် မကြာခင် တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တာကျန်းဂိုဏ်းမှ ပါလာသော ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ ၅ ဦးလုံးမှာ အဆင့်တူများကြားတွင် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးတည်းသော အားနည်းသူမှာ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသည့် ရှန်းရှုသာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်သော အင်အားနှင့် လခြမ်းတောင်ကြားမှ လူအို၊ လူနာများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ လွယ်ကူလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့သည် လော့ချန်အား လျှော့တွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲစသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လော့ချန်သည် ရှန်းရှုအား သတ်ကာ အင်အားမျှခြေ ပျက်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းစေ့ သောင်းချီကို ဖောက်ခွဲကာ ကောင်းထင်ယွမ်အား ဒဏ်ရာရစေရုံသာမက ချီသန့်စင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ၇ ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ကောင်းထင်ယွမ် သေဆုံးသွားသည့်အခါ တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ လော့ချန်၏ လက်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း၏ စစ်ကူမှာ မထင်မှတ်ထားသော ဝမ်းသာစရာဖြစ်ပြီး၊ ထွက်ပြေးသွားသော လန်ထျန်းယွမ်အား သူ တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လခြမ်းတောင်ကြားတိုက်ပွဲမှာ လော့ချန် ဦးဆောင်သော ဆေးဖော်ဆောင်ဘက်မှ အပြတ်အသတ် အနိုင်ရသွားပြီဟု ကြေညာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ လော့ချန် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ရမယ့် ပစ္စည်းတွေကတော့ မနည်းလောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>စစ်မြေပြင်မှ ပစ္စည်းများကို မည်သို့ခွဲဝေရမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေးလံသော ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ လျှပ်စီးအလား ပြေးဝင်လာသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများမှာ အကန့်အသတ်မရှိ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လူနှစ်ဦးမှာ လခြမ်းတောင်ကြား အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ထိုနှစ်ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ဆုတ်နေသည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ပြီးနောက် သူ ရပ်လိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလူနှစ်ဦးလုံးက သူ့အား တစ်ပြိုင်နက် အာရုံစိုက် လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်….”</p> <p> </p> <p>“တန်ချန်ဇီ….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အားယူကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်၊ အကြီးအကဲကျိုး.... ဒီကို လာလည်ကြတာလားဗျ”</p> <p> </p> <p>“လာလည်တာ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟိုင်ချောင် ပြုံးကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုကစပြီး ဒီနေရာက တာကျန်းဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် လာလည်တယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ကျိုးက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“တန်ချန်ဇီ.... လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်က မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ အခုကစပြီး ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လေတိုးသံ၊ ညည်းတွားသံနှင့် မီးတောက်သံများသာ ကြားနေရသည်။ လော့ချန် စကားပြောရန် ဟန်ပြင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝံပုလွေတွင်းက လွတ်တော့ ကျားတွင်းထဲ ရောက်ရပြန်ပြီပေါ့....’</p> <p> </p> <p>“ဟူး....”</p> <p> </p> <p>အဝေးတစ်နေရာမှ သက်ပြင်းချသံမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟိုင်ချောင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ အကြီးအကဲကျိုးသည်လည်း ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရသည်။ လူရိပ်တစ်ခုသည် ဓားတစ်စင်းနှယ် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး.... မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေပါလား"</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလခြမ်းတောင်ကြားက နာမည်အရဆိုရင် ငါတို့ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း ပိုင်တာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံမြောင်သည် လခြမ်းတောင်ကြား အထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကို လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လာခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်ကြပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားပေးကြပါ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟိုင်ချောင် အံကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပျက်စီးနေသော လခြမ်းတောင်ကြားကို ခါးသီးစွာ ကြည့်၍ ဝတ်ရုံလက်ကို ခါကာ ဝေးရာသို့ ပျံသန်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တာကျန်းဂိုဏ်းဝင်များမှာလည်း သူတို့ ခေါင်းဆောင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ယောက်မှ မနေရဲတော့ဘဲ ငှက်ကလေးများအလား အလုအယက် လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ကျိုးတစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ အနည်းငယ် အံ့သြနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း မီရှုဟွာကို သွားမကယ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံမြောင်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ပဲ လျှောက်ရမှာ၊ ငါ သူ့ကို တစ်ခါ ကယ်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်သက်လုံးတော့ မကယ်နိုင်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံမြောင်သည် တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ဤစကားကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲကျိုးသည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တာဝန်ခံမြောင်သည် ဆေးဖော်ဆောင်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူသည် တောင်ကြားထဲမှ လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။ လော့ချန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆေးဖော်ဆောင်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save