Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါ တကယ့်ကို ရတနာပုံကြီးပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... ဒါတွေက ငါတို့သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းတွေပဲ၊ တစ်ချက်လောက်.... ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု မုရုံချင်းလျန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည့် အသံကို လော့ချန် အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည်။ သူ မုရုံချင်းလျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရီဝေနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ စာရင်းမှတ်တမ်းကို ကမ်းပေးနေသော သူမ၏ လက်များမှာလည်း တုန်ရီနေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး စာရင်းကို အမှတ်မထင် လှမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဂဏန်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ဘဲ တံတွေး မျိုချလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၇၀၀၀ နဲ့ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၉၈ တုံး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသံထွက်ဖတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး “တွက်ချက်တာ မှားနေတာလား” ဟုသာ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“လုံးဝ မမှားပါဘူး၊ ငါတို့ သုံးခေါက်တောင် ပြန်စစ်ထားတာ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မှင်သက်နေဆဲမှာပင် သူမ ဆက်ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏများတာက တကယ်တော့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်၊ တိုက်ပွဲမှာ နှစ်ဖက်စလုံးက လူပေါင်း ၁၃၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့တာလေ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ၃၀ က ချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒီကျောက်တုံးတွေထဲက သုံးထောင်က လန်ထျန်းယွမ်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ရတာ၊ ရှောင်တွမ် သူ့သဘောနဲ့သူ လာအပ်တာပါ၊ ဒါတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဘဝတွင် ဤမျှများပြားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် တစ်သောင်းကျော်တန်ဖိုးရှိသော အရောင်းအဝယ်မျိုးကို သူ သုံးကြိမ်သာ ကြုံဖူးသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း၏ လေလံပွဲတွင်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ကြိမ်မှာ သူဖော်စပ်သော ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်ကလည်း သူအမှန်တကယ် ရရှိသည့် အမြတ်မှာ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူသည် ဤပစ္စည်းပုံကြီးကို ခွဲဝေပေးရမည့်သူ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်၏ အသံကြောင့် သူ သတိ ပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအပြင် မှော်ရတနာတွေ၊ မှော်စာရွက်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ၊ ကျင့်စဉ်စာအုပ်တွေနဲ့ တခြား ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းတွေလည်း အများကြီးပဲ၊ လော့ချန်.... မင်း ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ခွဲဝေမှုနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပဲ လိုက်နာမှာပါ”</p> <p> </p> <p>သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများအား ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးချင်းစီကသာ ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ ပစ္စည်းအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံထားခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် မနေ့ည တိုက်ပွဲမှာ သာမန်တိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရပြီး အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ဆယ်ယောက်လျှင် တစ်ယောက်ပင် မကျန်လောက်အောင် ပြုန်းတီးသွားခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော အဆင့်လတ်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ မြေအနေအထားကို အသုံးချ၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ၏ အဓိက အောင်ပွဲခံသူများမှာ လော့ချန်နှင့် သူ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲတွင် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အဘွားယွမ်မှာလည်း မင်လုံယွီကို တိုက်ခိုက်သည်မှအပ အခြားနေရာတွင် သိပ်မပါဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လော့ချန်နှင့် တွမ်ဖုန်းတို့ကသာ ဦးဆောင်ထိန်းကျောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် ရရှိလာသော ပစ္စည်းပုံကြီးမှာ အဓိကအားဖြင့် ထိုနှစ်ဦးနှင့်သာ သက်ဆိုင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းခွဲဝေရေးမှာ အရေးတကြီး ကိစ္စရပ် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် လော့ချန်သည် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် တာဝန်ခံ မြောင်နှင့် သီးသန့်ဆွေးနွေးရန် ဆေးဖော်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ မရှိခိုက်တွင် တွမ်ဖုန်း၊ မုရုံချင်းလျန်နှင့် ကျိုးယွမ်လီတို့က ပစ္စည်းအားလုံးကို စုစည်းကာ လော့ချန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် သဘောတူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် လော့ချန်နှင့် မုရုံချင်းလျန်တို့မှာ ဆေးဖော်ဆောင်နှင့် ဆေးဝါးဆောင်တို့၏ အမည်ခံ ခေါင်းဆောင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် စာရင်းစာမျက်နှာများကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရေအတွက်ကြောင့် မှင်သက်သွားရသော်လည်း ကျန်ရှိသော အရင်းအမြစ်များက သူ့အား ပို၍ပင် အာခေါင်ခြောက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ တကယ့်ကို ရတနာပုံကြီးပဲ....။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤပစ္စည်းအားလုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မည် ဆိုပါက စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ တစ်သိန်းနီးပါးအထိ ရှိသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လူသတ် ပစ္စည်းလုခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အချမ်းသာဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်နေလေသလော။ မည်သည့် ဆေးဆရာ၊ မည်သည့် လက်မှုပညာရှင်မျှ ဤမျှ များပြားသည့် ဓနဥစ္စာများအား တစ်ညတည်း ရှာနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆောင်နှင့် ဆေးဝါးဆောင်မှ ကျဆုံးသူများမှာ များစွာ ချမ်းသာသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် အကြီးအကဲ စီကုန်းရှို့ကျားတို့မှာ အသင့်အတင့် ချမ်းသာသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓနဥစ္စာများမှာ တာကျန်းဂိုဏ်းသားများထံမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အဆင့်လတ်နှင့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူ ၅ ဦးက ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တာကျန်းဂိုဏ်း၏ အကောင်းဆုံး အထူးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ ထက်ဝက်ကျော်မှာ လခြမ်းတောင်ကြားတွင် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း ပစ္စည်းအချို့ ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော ဘဝစုဆောင်းမှုများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ် တန်ဖိုး တွက်ချက်ရာတွင် ထိုမျှ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p> </p> <p>တန်ဖိုးအရှိဆုံးမှာ မှော်လက်နက်များ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုး အလွန်ကျဆင်းလေ့ရှိသည်။ စာရင်းအရ တစ်သိန်းနီးပါး ရှိသော်လည်း တန်ဖိုးလျှော့တွက်ခြင်းနှင့် ရောင်းချရန် အချိန်ယူရခြင်းတို့ကို ထည့်တွက်လျှင် သောင်းဂဏန်းအချို့ လျော့နည်းသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားသည့် ပမာဏ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး စာရင်းမှ မျက်နှာခွာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင် မုရုံချင်းလျန်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူမအား ကြည့်ပြီး လော့ချန် စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အတွေးများကို ဖယ်ရှားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး.... အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှေ့ရှိ ရတနာပုံကြီးကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီး မုရုံချင်းလျန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မနေ့က တိုက်ပွဲမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ဘူး၊ လန်ထျန်းယွမ်က အစွမ်းထက်ပေမဲ့ မင်းက ချိုင်ယီနဲ့ ကျိုးယွမ်လီတို့ကို လွှတ်ပြီး ကူခိုင်းလိုက်လို့ ငါ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “မိန်းကလေးချိုင်ယီကော” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက အဘွားယွမ်ဆီမှာ ဆေးကုသမှု ခံယူနေတယ်၊ မင်း မသိသေးတာက အဘွားယွမ်က ဝိညာဉ်ဆေးပင် ကျွမ်းကျင်သူတင်မကဘူး၊ ဆေးပညာမှာလည်း တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ” ဟု မုရုံချင်းလျန်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဘွားယွမ်က မနေ့က မင်လုံယွီနဲ့ တိုက်ခဲ့တာလေ၊ သူရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>“မင်လုံယွီက ငါတို့ထင်သလောက် အနိုင်ယူရ ခက်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစီအရင်ပညာရှင်တွေက ပြင်ဆင်ချိန် ရမှသာ ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ၊ လခြမ်းတောင်ကြားက ဆေးဝါးဆောင်ရဲ့ နေရာလေ၊ အဘွားယွမ်က အစကတည်းက အသာစီး ရထားတာ”</p> <p> </p> <p>အဘွားယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တောင်ကြားထဲသို့ ဆင်းကာ မင်လုံယွီကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပုံကို လော့ချန် ပြန်သတိရလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ လော့ချန် နားလည်သွားတော့သည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် နှလုံးစားကျား ဟန်တန်ပင် မင်လုံယွီလက်တွင် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသည်။ မနေ့ကလည်း မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အင်အားသုံး ဖောက်ထွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မင်လုံယွီမှာ အနိုင်မရနိုင်သူကဲ့သို့ ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ အစီအရင်ပညာရှင်များသည် အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် မြေအနေအထားနှင့် ပြင်ဆင်မှုအပေါ်တွင်သာ များစွာ အမှီပြုကြရသည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဆေးဝါးဆောင်မှ ဝါရင့် ချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော အဘွားယွမ်က များစွာ အသာစီး ရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက အဘွားယွမ်အနေဖြင့် မင်လုံယွီအား ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်လုံယွီ၏ လက်ထဲမှ အစီအရင်ဗန်းမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းမှုများကို ဖော်ဆောင်နိုင်ပြီး အဆင့်အတန်းလည်း အလွန် မြင့်မားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အကြီးအကဲ စီကုန်းရှို့ကျားမှာမူ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့သဖြင့် လခြမ်းတောင်ကြား၏ မြေအနေအထား အသာစီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သဖြင့် ဖူကျန်း၏ အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က လော့ချန်တို့ မြင်ခဲ့ရသည်မှာ သူ့၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဖြူရောင်အဝတ်စအောက်တွင်မူ စီကုန်းရှို့ကျား၏ ရင်ဘတ်အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ စိစိညက်ညက် ကြေမွနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စာရင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်ထပ်လူတစ်ဦးကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးချင်ကော၊ သူ သွေးတွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မုရုံချင်းလျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာ လူကဲခတ် တော်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲဝယ် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save