Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပေးဆပ်လိုက်ရသော လက်တစ်ဖက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန် အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြတော့မှသာ မနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လော့ချန် သိလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းသည် မီမိသားစု၏ တတိယမြောက်မျိုးဆက်ဖြစ်သူ မီစီဖန်ထံမှ အရေးပေါ်အကူအညီတောင်းခံမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး လခြမ်းတောင်ကြားသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို အပြေးအလွှားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မထွက်ခွာမီမှာပင် ဖုန်းရှထံ စာချန်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် တွမ်ဖုန်း ကူညီရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းသည် အမြန်ဆုံးလမ်းကြောင်းဖြစ်သော စိမ်းလဲ့မှော်ရုံတောကို ဖြတ်၍ လာခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရန်သူများနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ တစ်ချိန်က လော့ချန် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းမိသားစု၏ ကျော်ကြားလှသော ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သူ နန်ကုန်းချင်သည် အပေါင်းအပါတစ်စုနှင့်အတူ ချင်လျန်ချန်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်မှာ အတန်ငယ် စိတ်ကြီးလှသည်။ သူသည် အင်အားသုံး၍ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မည့်အစား ချင်လျန်ချန်းအား တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို လိုလားသောကြောင့်ပင်။ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့် မပိတ်မီက နန်ကုန်းချင်သည် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်စာရင်းတွင် နံပါတ် (၁) ချိတ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာအား ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ပွဲဝင် ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တာဟဲစျေးမြို့တော်ရှိ ဝါရင့်ကျင့်ကြံသူအချို့က သူ့အား အသိအမှတ်မပြုကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိူသူများမှာ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့် ဖွင့်ပွဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲများကိုသာ ခဏခဏ ပြန်လည်ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။ ဟန်တန်အား ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ခဲ့သော မင်လုံယွီ၊ အသက်နှင့်ရင်း၍ ပိုင်ချီအား သတ်ခဲ့သော ချင်လျန်ချန်းနှင့် သွေးကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံသူအား ချေမှုန်းခဲ့သော ဝမ်ယွမ်....။</p> <p> </p> <p>ဤသုံးဦးမှာ ထိုသူတို့၏ စံနှုန်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းချင်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မည်မျှပင် သာလွန်ကြောင်း ပြသပါစေ၊ လူထုအား ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ တိုက်ပွဲတွေက အပျော်သဘော ယှဉ်ပြိုင်တာတွေပဲ၊ သူတို့ကတော့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခဲ့ကြတာ၊ တကယ်လို့ အသက်စွန့်ရမယ့် အခြေအနေမျိုးဆိုရင် မင်း သူတို့ကို တကယ် အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းချင်သည် ထိုစကားကို ဘယ်သောအခါမှ လက်မခံခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ် သူတင်မကဘဲ လီအောက်၊ ယန်မင်ရှတို့လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာဖြင့် ဝါရင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေနေကြသဖြင့် အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်သို့ ပြန်မလာကြတော့ပေ။ မနေ့ညကမူ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နန်ကုန်းချင်သည် ချင်လျန်ချန်းနှင့် ဓားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နန်ကုန်းချင်မှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းအတွက် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချင်လျန်ချန်းကမူ သူ၏ ချစ်သူသက်လျာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားချင်း ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချင်လျန်ချန်းသည် အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်တွင် သုံးခဲ့သော အသေခံတိုက်ကွက်မျိုးကိုပင် ပြန်လည် အသုံးပြုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ နန်ကုန်းချင်အား အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အမှားအယွင်းများ ဆက်တိုက် လုပ်မိစေတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ အခြေခံမှာ ခိုင်မာလှသည်။ သူသည် ချင်လျန်ချန်း၏ တိုက်ခိုက်ပုံကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာပြီး အသာစီး ရယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ နံပါတ် (၁) ချီသန့်စင်ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ နာမည်သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းသည်လည်း အသာတကြည် အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ဘေးမှ နန်ကုန်းမိသားစုဝင်များက သူ့အား လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီလက်ကလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မေးလိုက်သည်။ သူသည် ချင်လျန်ချန်း ရောက်လာစဉ်က ညာဘက်လက်မရှိဘဲ အင်္ကျီလက် တွဲလောင်းကျနေသည်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က ဝမ်းနည်းရိပ်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်က ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက လျန်ချန်းနဲ့ သဘောတူညီမှုလုပ်တုန်းက သူတို့က တော်တော် ရက်ရောခဲ့ကြတယ်၊ ပိုင်ချီရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို လျန်ချန်းရှေ့မှာပဲ ဖွင့်ပြခဲ့ပြီး အထဲက ပစ္စည်းတွေကလည်း တော်တော် တန်ဖိုးရှိတာ”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့က လျန်ချန်းအတွက် လက်ကို ပြန်ဆက်ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အသက်ကယ် နည်းစနစ်တစ်ခုကိုလည်း ပေးခဲ့ကြတယ်၊ လျန်ချန်းက အဲ့ဒီနည်းစနစ်ကို သုံးလိုက်တာ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သွေးချင်းချင်းနီနေတဲ့ လမ်းကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ အဲ့ဒီလက်ပဲ.... အခုတော့ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သူ ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းမိသားစုမှာ မနှစ်ကမှ နှင်းကြာပန်းစျေးမြို့တော်မှ ပြောင်းရွှေ့လာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုအသစ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ နန်ကုန်းကျင်းမှာ အသက် ၁၅၀ သာ ရှိသေးသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် လူငယ်တစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ မျိုးဆက်သစ်များမှာလည်း ထူးချွန်သူများစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် နှင်းကြာပန်းစျေးမြို့တော်မှာ အခြေအနေ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် အရင်းအမြစ် ပေါကြွယ်ဝသော တာဟဲစျေးမြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ချင်လျန်ချန်းအား ပိတ်ဆို့ခဲ့သော နန်ကုန်းမိသားစုဝင်များမှာ အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြကြောင်း ခန့်မှန်းရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ ချင်လျန်ချန်းအနေဖြင့် သွေးလမ်းဖောက်၍ ထွက်လာနိုင်ရန် တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီလက်ကို ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါပြသည်။ ပြန်ဆက်၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမတစ်ကြိမ် လက်ဆက်ပေးစဉ်ကပင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း၏ အံ့ဖွယ်နည်းစနစ်များကို သုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှသာမက ချင်လျန်ချန်းမှာ ထိုလက်နှင့် အသားကျရန် အချိန်အတော်ယူခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ လက်အတု တပ်လျှင်ပင် ယခင်လို သဘာဝကျကျ လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက သူ့အား ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကူညီပေးပါဦးမည်လော။ အခြား ဆေးဆရာများကို ရှာဖွေနိုင်ပါဦးမည်လော။</p> <p> </p> <p>လက်ဖဝါးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ရှန်းရှုပင်လျှင် အဆင့်လတ် မှော်လက်သည်းတစ်ခုကိုသာ တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ အစွမ်းများ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီး လော့ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ခါးသီးမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှာ အထင်အရှားပင်။ လော့ချန်မှာ ခဏမျှ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ပစ္စည်းပုံကြီးကို ကြည့်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် အံကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူအားလုံးကို ဒီမှာ စုလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအားလုံးကို စုဝေးစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာရသူများရော၊ အကောင်းအတိုင်း ကျန်သူများရော၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသူများရော၊ အားအင်ပြည့်ဝနေသူများရော....။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ ၃၀ ခန့်သည် လခြမ်းတောင်ကြားရှိ ကွင်းပြင်တွင် ရပ်နေကြပြီး ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျက်လုံးပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားသွားသည်။ သူ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် မီရှုဟွာ သေဆုံးသွားပါပြီ၊ အခု ဖိုရှန်းဂိုဏ်းဆိုတာ နာမည်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆူညံနေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် သေလောက်အောင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ ထိုသတင်းကို အံ့အားသင့်စွာ နားထောင်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လော့ချန် မနေ့ည တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေပေးရန် စုဝေးခြင်း ဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန် ပထမဆုံး ပြောလိုက်သော စကားမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအား ကာကွယ်ပေးထားသော ထီးရိပ်ကြီး ပြိုလဲသွားချေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် လော့ချန် စကားဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ခန်းမ ၉ ခုလုံးနဲ့အတူ၊ ပင်မခန်းမ၊ မီမိသားစုစံအိမ်တော်တွေပါ အင်အားအဆမတန်များတဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်၊ အခုထိတော့ အပြင်က သတင်းတွေက မရေရာသေးပေမဲ့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကတော့ တကယ်တမ်းမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခဏ ရပ်လိုက်ပြန်သည်။ နားထောင်နေကြသူများအား လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံနိုင်ရန် အချိန်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု၊ မငြိမ်သက်မှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများကို မြင်နေရသည်။ အချို့မှာမူ အခြားခန်းမဆောင်များတွင် ရှိနေသော သူငယ်ချင်းနှင့် မိသားစုဝင်များအတွက် စိုးရိမ်နေကြပုံရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ထန်ချွမ် ဆိုလျှင် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ကျန်းဝမ်အတွက် စိုးရိမ်ကာ ထွက်သွားရန်ပင် ပြင်နေသကဲ့သို့ တုန်ရီနေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖိုရှန်းဂိုဏ်း မရှိတော့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကတော့ ဆက်သွားရပါမယ်”</p> <p> </p> <p>သူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ရင်း စကားဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဘဝက မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်ရော၊ ခင်ဗျားတို့ပါ သိကြပါတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လော့ချန်ဟာ အရမ်းကြီး တော်နေတတ်နေတာ မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကူညီဖေးမနိုင်ဖို့အတွက် အဖွဲ့အစည်းလေးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“နာမည်ကိုလည်း စဉ်းစားထားပြီးသားပါ၊ လော့ထျန်းအဖွဲ့လို့ ခေါ်ပါမယ်၊ လော့ ဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့နာမည်၊ ထျန်းဆိုတာ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားကျယ်ပြန့်တဲ့ သဘောပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ကောင်းကင်ယံအထိ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ လော့ချန်သည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ နေရာတွင် အဖွဲ့အစည်းအသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အဆင့် ၈ သာ ရှိသေးလေရာ လူတိုင်းအား ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါ့မည်လော။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူတို့သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၃ ဦး ရောက်လာခဲ့ပုံနှင့် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းမှ တာဝန်ခံမြောင်နှင့် လော့ချန်တို့ တစ်ညလုံး စကားပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါဆိုရင်.... လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တာဝန်ခံမြောင် ရှိနေတာလား’</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး၊ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ဆိုတာ စကားလုံးအရပဲ ရှိပါသေးတယ်” ဟု လော့ချန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ကျွန်တော် အချက်နှစ်ချက် ပြောချင်ပါတယ်.... တကယ်တော့ တစ်ချက်တည်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် လူအုပ်ကြီးကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ဝင်ချင်ကြသလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က တိုက်ပွဲဟာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတူတူ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲပါ၊ ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ပါတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို မဝင်ချင်တဲ့သူတွေဆိုရင်တောင် တိုက်ပွဲကရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခွဲဝေရရှိမှာဖြစ်ပြီး၊ အဖွဲ့မှာ ကျန်ရစ်မယ့်သူတွေထက်တောင် ပိုပြီး ရနိုင်ပါသေးတယ်၊ အဖွဲ့မှာ ကျန်ခဲ့မယ့်သူတွေလည်း နည်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လူတိုင်း ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ ရပါလိမ့်မယ်၊ အနာဂတ်ကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ ကြည့်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါကြောင့် ဒီများပြားလှတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသွားမှာပါ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက သက်သေပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ထွက်သွားမယ့်သူက ပိုရမယ်၊ ကျန်ခဲ့မယ့်သူက နည်းနည်းပဲ ရမယ်၊ ဒါက ဘယ်လိုကြီးလဲ’</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ထအော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်.... ကျွန်တော် ဝင်မယ်၊ ကျွန်တော် ကျိုးယွမ်လီ.... ခေါင်းဆောင်လော့ရဲ့ နောက်ကို ဆက်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ”</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုချန်းကလည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ကူချိုင်ယီ၊ အဘွားယွမ်နှင့် ချင်လျန်ချန်းကိုယ်စား မုရုံချင်းလျန်တို့ကလည်း ပါဝင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူများထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် မပြောရသေးသူဟူ၍ တွမ်ဖုန်း တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ထိုစဉ် ဖုန်းရှက နောက်မှနေ၍ တွမ်ဖုန်း၏ ခါးကို တို့လိုက်ရာ တွမ်ဖုန်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ထပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် တွမ်ဖုန်း.... လော့ချန်ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး နောက်က လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများမှာ မှင်သက်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကမှ လော့ထျန်းအဖွဲ့မှာ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိသော အဖွဲ့အစည်းဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ ၅ ဦးပင် ရှိသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့မှာ နှစ်ယောက်တွဲ တိုက်ခိုက်လျှင် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ယှဉ်နိုင်သူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်းရှုနှင့် ကောင်းထင်ယွမ်တို့ကို သတ်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ ၇ ဦး၏ အစွမ်းရှိနေခြင်းပင်။ ဤအင်အားမျိုးမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သာမန်တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့အား မယှဉ်ရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မည်သူမှ မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။ အားကိုးရမည့် အဖွဲ့အစည်းရှိနေလေရာ မည်သူက မဝင်ဘဲ နေချင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ထန်ချွမ်.... လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ဝင်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ယွမ်တုန်းရှန်း.... လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ဝင်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ချွီဟန်ချန်း.... လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ဝင်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။  ထိုအဘိုးကြီး သေသွားပြီဟု လော့ချန် ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူတိုင်း လော့ထျန်းအဖွဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါမှ လော့ချန်၏ အပူလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သောညက မြောင်နှင့် ပြောခဲ့သော စကားများမှာ မရှုပ်ထွေးလှပေ။ အဓိကအချက်မှာ အဖွဲ့သစ်တစ်ခု ဖွဲ့ကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်ပင်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save