Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လော့ထျန်းအဖွဲ့ စတင်ဖွဲ့စည်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ပျက်သုဉ်းသွားသည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ သို့သော် ဝာာဝန်ခံမြောင်သည် လော့ချန်၏ ဆေးဖော်စွမ်းရည်နှင့် သူ၏ အရည်အချင်းကို အလွန်သဘောကျသဖြင့် လော့ချန်အား အကာအကွယ်ပေးကာ နှစ်ဦးသဘောတူ ပူးပေါင်းရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်ဘက်မှ ထုတ်ပေးသည်မှာ ဘာမျှမရှိသလောက်ပင်။ သူပေးသည်မှာ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဟူသော သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အရှိန်အဝါသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကမူ အဖွဲ့အစည်းသစ် တည်ထောင်ခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်း စသည့် အလုပ်အားလုံးကို တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်ကို အဖွဲ့တွင်း အသုံးစရိတ်များ နုတ်ပြီးနောက် မြောင်ဝမ်နှင့် လော့ချန်တို့ တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေယူကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ လော့ချန် အရှုံးပေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ဤသည်မှာ ရေရှည်အတွက် အကျိုးရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးချကာ အဆင့်မြင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြေတည်ဆေးလုံးကို ဝယ်ယူခွင့်ရရန် အခြားသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အင်အားစုများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုလည်း မြောင်ဝမ် ကတိပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေကြေးအင်အားသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် အကြိမ်အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်မရှိ ဝယ်ယူခွင့်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မီရှုဟွာ ဘယ်သောအခါမှ မပေးနိုင်ခဲ့သော အရာများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခိုင်မာသော သက်သေအထောက်အထားဟူ၍ မရှိသော်လည်း မီရှုဟွာသည် အခြားသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ လော့ချန် အနီးသို့ မကပ်နိုင်စေရန် အချိန်အတော်ကြာ တားဆီးပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်သကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း အကျဉ်းချချုပ်နှောင်ထားခြင်းနှင့် များစွာမခြားနားလှပေ။ ယခုအခါတွင်မူ မီရှုဟွာ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်၍ လော့ချန်၏ ရင်ထဲဝယ် ခံစားချက်အထွေထွေတို့မှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီလျက် ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် ဤနေရာ၌သာ ရပ်တန့်နေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား ပိုမိုပြတ်သားသော ခြေလှမ်းသစ်တို့ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လှမ်းချီသွားမည့်သူသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အရာခပ်သိမ်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ မြောင်ဝမ် နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမှာ ရေရှည်အကျိုးစီးပွားအတွက် ခေတ္တနစ်နာမှုကို လက်ခံလိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူ အလွန်အမင်း နစ်နာဆုံးရှုံးမည်လည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်သည် အလုပ်တာဝန် များပြားလွန်းသဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်တို့ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဆေးလုံးများကိုလည်း လော့ချန်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ကာ လော့ထျန်းအဖွဲ့မှတစ်ဆင့် ရောင်းချသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ်များကြားဝယ် လှည့်ပတ်နိုင်သော အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေပေသည်။ လော့ချန်အနေဖြင့် သူရရှိမည့် အမြတ်ဝေစုမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၌ ရှိစဉ်ကထက် များစွာသာလွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော နည်းလမ်းကောင်းများ လက်ဝယ်ရှိနေပြီးသားပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှစ၍ သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မိမိဘာသာ စတင်ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောင်အနာဂတ်ကာလများတွင်လည်း သူ၏ဘဝကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤအဖွဲ့အစည်းသည် သူ့အား ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်မည်ဖြစ်ရာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်တို့မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားရှိ ကျင့်ကြံသူတို့မှာ ဆေးဖော်ဆောင် နှင့် ဆေးဝါးဆောင်တို့မှ လာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ့အတွက်မူ လွန်စွာပင် ကွက်တိကျလှပေသည်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ အဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး၌ ထိုနေရာရှိ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူ (၃၁) ယောက်လုံးနီးပါး လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ အားလုံးနီးပါးဟု ဆိုရခြင်းမှာ တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်မှာ လူအုပ်ကြီး၏ နောက်နားဝယ် တစ်ဦးတည်း သီးခြားရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက်ရှိပြီး ပူဆွေးသောကရောက်မှုများ၊ ဝေခွဲမရနိုင်သော စိုးရိမ်မှုများမှာ မျက်လုံးအတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေသည်။ လူတိုင်းက မီကျွင်းဖျင်၏ သမီး၊ မီရှုဟွာ၏ မြေးမလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ.... ကျွန်မ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူမဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ မြင့်မားသော အရိပ်မှာ သူမအပေါ် ကျရောက်သွားသလို၊ နူးညံ့သော အပြုံးမှာလည်း နွေးထွေးမှုအား လွှမ်းခြုံပေးလျက်ရှိသည်။ သူ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်မီရဲ့ မြေးမလေးလေ.... မင်း အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဝင်၊ မဝင်ဝင် ငါတို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့က မင်းကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မီလီ၏ အောင့်အီးထားသမျှ ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အသံကုန်ဟစ်၍ ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့.... ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ကြည့်ချင်တယ်....” ဟု သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်” ဟူသော အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်သံ ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဖုန်းရှပင် ဖြစ်သည်။ သူမ မီလီအား သနားကရုဏာသက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ခါးသီးသော သတင်းစကားကို ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ မြို့ထဲကနေ အခုလေးတင် လာခဲ့တာ.... မနေ့က မွန်းတည့်ချိန်မှာတင် နန်ကုန်းမိသားစုက မီမိသားစု အိမ်တော်ကို သူတို့ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ပြီ၊ နောက်နှစ်ရက်နေရင် နန်ကုန်းမိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံး ပြောင်းလာကြတော့မယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>ဘယ်လောက်တောင် မြန်လိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်လဲ....။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည်ပင် ဤသတင်းကို ယခုမှ ကြားသိရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ သေသည်မှာပင် မကြာသေး၊ မီမိသားစုနှင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်များကို ခွဲဝေယူငင်ခြင်းက စတင်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အခြားသောအရာများကို လော့ချန် မသိသေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် အခြေချခဲ့သော မီမိသားစု အိမ်တော်မှာမူ ယခုအခါ နန်ကုန်းမိသားစု၏ လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ ကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံ တည်ထောင်ခဲ့သော ဆေးဖော်ဆောင်ကိုလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မြောင်ဝမ်မှ သိမ်းပိုက်လိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အရာများကား အဘယ်နည်း....။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းရှိ သားရဲအမဲလိုက်ရာ နယ်မြေများ၊ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများ၊ သားရဲတိုက်ခိုက်ရေးကွင်းများ၊ သတ္တုတွင်းဆောင်များ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များနှင့် အရက်ဆိုင်များ....။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကွယ်ဝှက်ထားသော လုပ်ငန်းဆောင်တာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ နှေးကွေးနေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် အထီးကျန်နေသော မိန်းကလေး၏ ပုခုံးကို အားပေးသည့်သဘောဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ.... အခု ကျွန်တော် နာမည်ခေါ်တဲ့သူတွေ ရှေ့ကိုလာပြီး ဆုလာဘ်တွေကို ထုတ်ယူကြပါ”</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများ ခွဲဝေပေးသည့် အခမ်းအနားကြီး စတင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင် အဆင့်နိမ့်နှင့် အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူ (၃၀) ဦးတို့မှာ တစ်ဦးလျှင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀၀) စီ၊ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် တစ်ခုစီနှင့် ဆေးလုံးတစ်ပုလင်းစီ ရရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခွဲဝေမှုကို မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြပေ။ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၄၀၀ မှ ၅၀၀ ကြား ရှိနေသဖြင့် အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ မနည်းလှသော ပမာဏပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်း လော့ချန်၏ တိုက်ရိုက်ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော လျိုချန်းသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၂၀၀၀)၊ အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက် တစ်ခုနှင့် ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံး ငါးပုလင်း ရရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီမှာမူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၃၀၀၀)၊ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေး မှော်လက်နက် တစ်ခုနှင့် မြူသန့်စင်ဆေးလုံး နှစ်ပုလင်းကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်များကို လက်ခံယူပြီးနောက် လျိုချန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ.... ဖန်းလျန်သာ အသက်ရှင်နေရင် သူလည်း ဒီဆုတွေကို ရမှာပဲ” ဟု နောင်တတကြီး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းဖန်းလျန်သည် အဆင့်မြင့် ရန်သူတော်များ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး ကျဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူ၏ အလောင်းကိုမူ လခြမ်းတောင်ကြား၌ပင် မြှုပ်နှံရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုချန်း၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသံကို ကြားရသောအခါ ကျိုးယွမ်လီက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤတိုက်ပွဲသည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအတွက်သာမက ဆေးဖော်ဆောင်နှင့် ဆေးဝါးဆောင်တို့အတွက်လည်း အစားထိုးမရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပူဆွေးမှုများ၏ နောက်ကွယ်ဝယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့လည်း ကိန်းအောင်းနေသည်။ လူတိုင်းသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်နှင့်ချီ၍ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့မှာ အမြဲ ကံအကောင်းဆုံးသူများပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်တစ်လျှောက်ဝယ် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်သစ်များ ပိုမိုတောက်ပလာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တွမ်ဖုန်းထံသို့ အပြာရောင် သိုလှောင်အိတ် တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တွမ်ဖုန်းသည် အိတ်အတွင်းသို့ အသာအယာ ဖွင့်ဟကြည့်ရှုလိုက်ရာမှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်တောင် များလှချည်လား....”</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက အစ်ကိုတွမ်ရဲ့ အားထုတ်မှုက တကယ်ကို အသိအမှတ်ပြုစရာပါ၊ ဒါဟာ  ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အရာပါပဲ” ဟု လော့ချန် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မိမိ၏ မိတ်ဆွေရင်းချာများအပေါ်ဝယ် အမြဲ ရက်ရောတတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀၀၀)၊ အဆင့်မြင့် ခုခံရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး မှော်လက်နက် တစ်ခုစီအပြင် ဆေးလုံးအချို့နှင့် ရေဓာတ်ကျင့်စဉ် စာအုပ်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တွမ်ဖုန်းအတွက် အလိုအပ်ဆုံးသော ရတနာများပင် ဖြစ်တော့ရာ တွမ်ဖုန်းသည်လည်း ထွေထွေထူးထူး ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ လက်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော့ချန်သည် အဘွားယွမ်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘွားအိုက သူ့အား ကြင်နာစွာ ပြုံးပြရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့.... ကျွန်မကို သိုလှောင်အိတ် တစ်အိတ်လောက် ပိုပေးလို့ ရနိုင်မလားရှင်....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က ပြုံး၍ပင် ကြည်ဖြူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ပစ္စည်းပုံများထဲမှ အကောင်းဆုံးဟု ယူဆရသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ရွေးချယ်ကာ အဘွားအို၏ ဝေစုနှင့်အတူ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပိုအိတ်မှာ မည်သူ့အတွက် ဖြစ်မည်ဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရ မခက်ခဲလှပေ။ သူမ၏ သားဖြစ်သူ ယွမ်တုန်းရှန်း အတွက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်အနေဖြင့် စိတ်ထဲ ထားခြင်း မရှိပေ။ အဘွားအိုနှင့် သူမ၏ သား၌ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးခြင်း အတတ်ပညာမှာ ဆေးဆရာတစ်ဦးအတွက် တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော အတတ်ပညာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အဘွားအို နောက်ဆုံးအသုံးပြုသွားသော ရွှေရင်မှည့်ဓား ဟုခေါ်သည့် ဒုတိယအဆင့် နည်းစနစ်ကို လော့ချန် များစွာသဘောကျနေသဖြင့် သူတို့သားအမိနှင့် ရင်းနှီးမှုရယူထားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ ချင်လျန်ချန်း နှင့် သူ၏ ဇနီးသည်ဖြစ်သူတို့ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး.... ဒါ ဒေါ်လေး အတွက်ပါ”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန် အံ့သြသွားသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀၀၀)၊ အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်များ၊ ဆေးလုံးများနှင့် မှော်စာရွက် များစွာကို သူမ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်များကို အသီးသီး ခွဲဝေပေးပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချင်လျန်ချန်းအား ကျော်ဖြတ်၍ ကျိုးယွမ်လီ ထံသို့ သွားလိုက်သည်။ ကျိုးယွမ်လီ၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာကို ကြည့်လျက် လော့ချန် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက တိုက်ပွဲမှာ မင်း တကယ်ကို တော်တယ်၊ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုပါတယ်.... မင်းသာ အလယ်ဗဟိုကနေ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရင် အစီအရင်က ပြိုလဲသွားတာ ကြာလှပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီကမူ မာနတရားကင်းစင်စွာဖြင့် “ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားပါဗျာ” ဟု နှိမ့်ချစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က ခေါင်းခါရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာဝန်ဆိုတာထက် ပိုပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ငါတို့ ဖောက်ထွက်တဲ့အချိန်မှာ မင်း ငါ့ကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ အတင်းလုပ်ခဲ့တာကတင် ဆုကြီးကြီး ရထိုက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြောပြောဆိုဆို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀၀၀)၊ မြူသန့်စင်ဆေးလုံး ငါးပုလင်း၊ စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင် သုံးဗူးနှင့် အဆင့်မြင့် ခုခံရေးဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့.... ဒီထဲကနေ မင်းနှစ်သက်တဲ့ မှော်လက်နက် တစ်ခုကိုလည်း ရွေးယူလိုက်”</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ရက်ရောလှသော ဆုလာဘ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျိုးယွမ်လီပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လော့.... ဒါက နည်းနည်း များမနေဘူးလားခင်ဗျာ....”</p> <p> </p> <p>“ယူလိုက်ပါ.... ဒါ မင်းအတွက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က သူ့ပုခုံးအား ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ ပစ္စည်းများ ရွေးချယ်ပြီးသွားသောအခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀၀၀၀) ကျော်နှင့် မှော်လက်နက်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လော့ချန်သည် ထိုပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ခွဲဝေခြင်း မပြုတော့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ယခုမှ စတင်တည်ထောင်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နောင်အနာဂတ်၌ အသုံးစရိတ်များစွာ လိုအပ်ဦးမည်ကို လူတိုင်း နားလည်ထားကြသကဲ့သို့၊ တစ်ဦးချင်းစီကလည်း မိမိတို့နှင့် ထိုက်တန်သည်ထက် ပိုမိုသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိထားကြပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ဤ အသားခွဲဝေမှုကား များစွာအောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည်။ ကျိုးယွမ်လီသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် မလိုက်လျောအောင်ပင် များပြားလှသော ဝေစုကို ရရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း၊ ငြူစူခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဤအခြေအနေကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်ခွဲဝေရာတွင် အဓိက ရှောင်ကြဉ်ရမည့်အချက်မှာ မတရားမှုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အလွန်အကျွံ မျှတလွန်းနေလျှင်လည်း မမှန်သေးပေ။ ထိုသို့ပြုမူခြင်းက ပိုမိုအားထုတ်ခဲ့သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလျှင် အတိတ်မှ လုပ်ဆောင်ချက်များကိုသာမက အနာဂတ်တွင် အားကိုးအားထားပြုရမည့်သူများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ ခွဲဝေရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၏ သစ္စာရှိမှုမှာမူ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်ပေရာ ဤလူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် လော့ချန် အားအကိုးရဆုံးသော လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူတိုင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသည်မှာ ချင်လျန်ချန်း၏ အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လခြမ်းတောင်ကြား တိုက်ပွဲတွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ကူညီရန်အတွက် နန်ကုန်းမိသားစုနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူအတွက် ဆုလာဘ်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကား မည်သို့မျှ ရှင်းလင်းပြောဆိုခြင်း မပြုပေ။ ထိုသို့ပြုမည့်အစား သူ အဓိကနေရာ၌ ခန့်ညားစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ထျန်းအဖွဲ့ ကို တည်ထောင်လိုက်ပြီ.... ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သာမန်အဖွဲ့အစည်းလေးတစ်ခုအဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ လူအင်အားရှိသလို ကျောထောက်နောက်ခံလည်း ရှိနေပြီ.... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန်းမဆောင် တွေကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လက်အောက်ငယ်သားများအားလုံး အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ လော့ချန်မှာမူ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ စနစ်ကို ပုံတူကူးချရန် အလျဉ်းစိတ်မရှိပေ။ ထိုစနစ်မှာ အင်အားဖောင်းပွလွန်းလှပြီး တိုက်ခိုက်ခံရသည့်အခါ၌ အင်အားများ ပြန့်ကျဲသွားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ခန်းမဆောင်လေးဆောင်ကို အရင်ဆုံး တည်ထောင်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အဲ့ဒါတွေကတော့ ဆေးဖော်ဆောင်၊ ကုသိုလ်ခန်းမဆောင်၊ တိုက်ပွဲခန်းမဆောင် နဲ့ ရွှေခန်းမဆောင် တို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်ဆောင်ကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး လခြမ်းတောင်ကြားက ကျန်ရှိတဲ့သူတွေက ကူညီရမှာပါ၊ ဆေးဝါးဆောင်ဟောင်းကိုလည်း ဒီထဲမှာ ပေါင်းထည့်မယ်၊ ဒါဟာ လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အဆောင်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဘွားယွမ်.... အဘွားအနေနဲ့ ဆေးဖော်ဆောင်ရဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူပေးနိုင်မလား" ဟု လော့ချန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုသည် မဆိုင်းမတွပင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမ၏ တာဝန်မှာ ယခင်ကနှင့် များစွာထူးခြားမှုမရှိသဖြင့် ကြည်ဖြူစွာ လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယခင်ခေါင်းဆောင်းဖြစ်ခဲ့သူ မုရုံချင်းလျန်အား နေရာဖယ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မုရုံချင်းလျန်ကမူ တစ်ခွန်းမျှ ဝင်ရောက် ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကုသိုလ်ခန်းမဆောင်ကတော့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းတုန်းကအတိုင်းပါပဲ.... အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို စစ်ဆေးတာ၊ မှတ်တမ်းတင်တာနဲ့ ဆုပေးဒဏ်ပေးတာတွေကို တာဝန်ယူရမှာ ဖြစ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကုသိုလ်ခန်းမဆောင်အတွက်ကတော့.... ဒေါ်လေး မုရုံ၊ ဒေါ်လေး တာဝန်ယူပေးနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်မှာ များစွာအံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ နားနေသော ချင်လျန်ချန်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ချင်လျန်ချန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လော့ချန်အား စေ့စေ့စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်ပြလိုက်သည့်အခါမှသာ ချင်လျန်ချန်းသည်လည်း ကျေနပ်အားရစွာ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းညိတ်ပြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် မုရုံချင်းလျန်သည် ကုသိုလ်ခန်းမဆောင်၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤအစီအမံမှာ လော့ချန်အနေဖြင့် ချင်လျန်ချန်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို မည်မျှအထိ တန်ဖိုးထားလေးစားသည်ကို ပြတ်သားစွာ ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ကုသိုလ်ခန်းမဆောင်၏ ခေါင်းဆောင်မည်သူ ဖြစ်ကြောင်း ကြည့်ရုံနှင့် သဘောပေါက်နိုင်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ် မီရှုဟွာ၏ အရင်းခေါက်ခေါက် သမီးအရင်း မီကျွင်းဖျင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save