Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၇၀၁</h2> <h2 style="text-align:center">ပြောင်းလဲလွယ်သော လောကီ နှလုံးသား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူရှီး နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ကုအန်၏ ဘဝက တစ်ဖန် ပြန်လည် ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့သည်။ သူက တာအိုတစ်ခု ဖန်တီးရန် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာနေသော်လည်း ဤလမ်းကြောင်းက အလွန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလွန်းသဖြင့် ဤ တာအိုအထွတ်အထိပ် တာလော့အမတအဆင့် ကို အမြဲတမ်း ခေါင်းခြောက်စေခဲ့၏။</p> <p>အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်တစ်သိန်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။</p> <p>ဤနှစ်တွင် ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ က တာအိုခုံရုံး ကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် လူသားကမ္ဘာတွင် စစ်မီးများ တောက်လောင်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ မင်းဆက်၊ နန်းတော် အတွင်းရှိ ဥယျာဉ်တော် တစ်ခုတွင်။</p> <p>ကုအန်အတွက် အရက်ငှဲ့ပေးရင်း လီရွှမ်တောက် က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ ထိုက်ချန်း က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ... တာအိုခုံရုံး ကိုတောင် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်... အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ထိုက်ချန်း ကောင်းကင်သားတော် ရဲ့ သတ္တိက ငါ့ကို လေးစားသွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်..."</p> <p>ထိုက်ချန်း သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အင်အားအကြီးဆုံး အင်ပါယာ မင်းဆက် ဖြစ်၏။ ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ က ၎င်း၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို မခံရသေးသော်လည်း သူတို့က ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုက်ချန်း နှင့် တာအိုခုံရုံး ကြားတွင် ရန်ငြိုးများသာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုက်ချန်း သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ချန်း တိုက်ကြီး ဘက်သို့ စစ်ချီလာလိမ့်မည်ဟု လီရွှမ်တောက် ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>ကုအန်က လီရွှမ်တောက် ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းရုပ်တု ကို ဆော့ကစားနေရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ "ဘာလဲ... အရှင်မင်းမြတ် ကလည်း ထိုက်ချန်း လို လုပ်ချင်နေတာလား..."</p> <p>သူက တစ်ခါက ထိုက်ချန်း သို့ အလည်အပတ် သွားရောက်ခဲ့ဖူးပြီး အထက်မှ အောက်ခြေအထိ ထိုက်ချန်း တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ တာအိုခုံရုံး ကို စစ်ကြေညာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရန်ငြိုးများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အမုန်းတရားများကို အကြောင်းပြ၍ အာဏာစက် တစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် နည်းလမ်း တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုက်ချန်း ၏ နောက်ကွယ်တွင် အစွမ်းထက် ဂိုဏ်းကြီးများစွာ ရှိနေခြင်းက သူတို့၏ ယုံကြည်မှု အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လာမည့် နှစ်များတွင် နှစ်ဘက်စလုံးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်ပြီး ကျောက်ရူရှန်း က တာအိုခုံရုံး ကို ဦးဆောင်ကာ ထိုက်ချန်း ကို နှိမ်နင်းပြီး တာအိုခုံရုံး ၏ အရှင်သခင် နေရာသို့ တက်လှမ်းသွားသည်အထိ ကမ္ဘာကြီးကို မှိုင်းညို့ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအခါ မူလခေတ် က အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှေးဟောင်းခေတ် ဟု လူသိများမည့် ခေတ်တစ်ခေတ် စတင်လာမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းက မူလခေတ် ထက် များစွာ ပိုမို ရှည်လျားသော အချိန်ကာလ တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>မူလခေတ် ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကြီးက လူသားကမ္ဘာကို ပျက်သုဉ်းမှုဆီသို့ တွန်းပို့သွားမည် ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း ကာလ ကို စတင်လာစေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကုအန်၏ အကြည့်များက ဝေးကွာသော ခေတ်ကာလများအထိ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကျိ လာရောက်ခဲ့သော ထျန်ယွမ် ကာလ ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း အနာဂတ် ထျန်ယွမ် ကာလ မှာ ကျိ ၏ မူလ ဇာစ်မြစ်ဖြစ်သော ထျန်ယွမ် ကာလ နှင့် များစွာ ကွာခြားနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင် ကျိ သည် သေချာပေါက် မွေးဖွားလာရမည် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ မတည်ရှိပါက ကုအန်အား သူ ပေးအပ်ခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များမှာ စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ငါ အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျမှာပေါ့... ဧကရာဇ် တစ်ပါး အနေနဲ့ ဘယ်သူက ကမ္ဘာကြီးကို မစည်းလုံးချင်ဘဲ နေမလဲ... ဒါပေမဲ့ တာအိုခုံရုံး က အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ အောင်ပွဲအတွက် သေချာမှု မရှိဘဲနဲ့ ထိုက်ချန်း တိုက်ကြီး က လူတွေကို သေတွင်းထဲ ငါ မပို့နိုင်ဘူးလေ..." လီရွှမ်တောက် က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် သူသည် ပူပင်မဲ့အမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန် အရ ဝူရှီ တပည့်များနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သေမျိုးကမ္ဘာတွင်မူ အတော်လေး မြန်ဆန်သည်ဟု သတ်မှတ်၍ ရနိုင်သေးသည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်က လောကီရေးရာ အကြောင်းများကို ပြောဆိုကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လီယ၊ ယန်ကျန်း၊ လုံကျန်းနှင့် အခြားသူများ အကြောင်းကို ထည့်သွင်း ပြောဆိုကြ၏။</p> <p>ယနေ့ခေတ်တွင် လီရွှမ်တောက် အလေးစားဆုံးသူမှာ ယန်ကျန်း သို့မဟုတ် မင်းသား မဟုတ်ဘဲ လုံကျန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လုံချင်း ၏ သားဖြစ်ပြီး ယခုအခါ လုံ မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသော လုံကျန်း သည် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်ဓမ္မအမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ ၏ အမြင့်မားဆုံး ပါရမီကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ ကျော်ကြားသော ယှဉ်ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>လီရွှမ်တောက် က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့... ငါ အမြဲတမ်း မေးချင်နေတာ... လုံကျန်း ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်က ပိုပိုပြီး မြန်လာတယ်... ယန်ကျန်း တောင်မှ အံ့သြနေရတယ်... မင်းကများ နောက်ကွယ်ကနေ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေတာလား..."</p> <p>အမတ တာအို၏ ဆဋ္ဌမမြောက် အဆင့်ဖြစ်သော အံ့ဖွယ်ဓမ္မအမတ တစ်ပါးသည် ပြင်ပကောင်းကင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ အသက် တစ်သန်း မပြည့်မီ အံ့ဖွယ်ဓမ္မအမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းက ဘီလီယံ တစ်ခုတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိနိုင်သော ပါရမီမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>ကုအန်က အရက်ခွက်ကို မြှောက်၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သိရင်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ပါ..."</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် သူက လုံကျန်း ကို အတော်လေး သဘောကျ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက အခြားသူ တစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ လုံကျန်း အနီးတွင် နေလေ့ရှိသည်။ လုံကျန်း ယနေ့ အခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူ၏ တာအိုဆန္ဒကြောင့်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ လုံကျန်း ကျင့်ကြံသည့် အခါတိုင်း သူ၏ တာအိုဆန္ဒက လုံကျန်း ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ၏ ဉာဏ်အလင်းရခြင်း ကို ကူညီပေးလေ့ရှိ၏။</p> <p>ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လုံကျန်း ကိုယ်တိုင် မသိရှိသေးချေ။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ ကုအန်၏ တာအိုဆန္ဒက အခြားသူများကို ကူညီပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းက သူတို့ကို ညင်သာစွာ တွန်းအားပေးရုံသာ ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ လုံကျန်း သာ အလွန် သာမန် နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသူ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူက နေ့စဉ် တာအိုဆန္ဒကို အသုံးပြု၍ ကူညီပေးခဲ့လျှင်တောင် လက်ရှိ အောင်မြင်မှုများ ရရှိသည်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှမ်တောက် မှာ ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားပြီး အရက်များ ထပ်မံ ငှဲ့ပေးလေတော့သည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်က နှစ်နာရီတိတိ အရက်သောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကုအန်က နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>ကုအန် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီရွှမ်တောက် က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ကုအန်... ဒီလို နေ့ရက်တွေက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ရှိနေဦးမထင်လဲ..."</p> <p>နှစ်တစ်သိန်း ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန် ရှည်လျားလွန်းလှပြီး အထူးသဖြင့် သူက ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်နေသဖြင့် သာမန်လူများထက် များစွာ ပိုမိုသော ခွဲခွာခြင်းများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။</p> <p>သူ၏ မျိုးဆက်များစွာကို သူ ကိုယ်တိုင် လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရပြီး နန်းတွင်း အမတ်များမှာလည်း တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။</p> <p>ကုအန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်သာ သူ၏ နှလုံးသားက တည်ငြိမ်သွားပြီး အချို့သော အရာများကို အချိန်က မဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း သူ ခံစားရ၏။</p> <p>အကြင်နာ အကင်းမဲ့ဆုံး နေရာမှာ တော်ဝင် မိသားစု၏ အိမ်တော်ပင် ဖြစ်ပြီး လီရွှမ်တောက် မှာလည်း အထီးကျန် ဝိညာဉ် တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ကုအန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရုပ်တု ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငြီးငွေ့သွားတဲ့ အထိပေါ့..."</p> <p>သူ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီရွှမ်တောက် မှာ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလျက် ပြုံးလိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြီးငွေ့နိုင်မှာလဲ..."</p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်း ရှုပ်ထွေးလာပြီး သူက မတ်တတ်မရပ်ဘဲ အရက်စားပွဲတွင်သာ ဆက်ထိုင်နေကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေလေသည်။</p> <p>ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကုအန်က တိမ်ပင်လယ် အထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွား၏။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့လည်း လူ့နှလုံးသား ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတာပဲလေ..."</p> <p>ကုအန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လီရွှမ်တောက် ၏ ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အများကြီး ဝင်မပါချင်ခဲ့ချေ။</p> <p>လီရွှမ်တောက် က ဧကရာဇ် တစ်ပါးအဖြစ် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ ၏ နယ်မြေချဲ့ထွင်မှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပေလိမ့်မည်။ သူက ပုန်ကန်သော တော်ဝင် မိသားစုဝင်များကို တစ်ခါက ကွပ်မျက်ခဲ့ဖူးရာ တော်ဝင် မိသားစုနှင့် သူ့ကို ပိုမို ဝေးကွာသွားစေခဲ့၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယနှင့် လီလင်ထျန်း တို့က သေမျိုးကမ္ဘာ အနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါမှ ပြန်မလာခဲ့ကြချေ။</p> <p>ကုအန်က သူ့ကို လာမရှာသောအခါတိုင်း သူက အိပ်ဆောင် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင် တွင်သာ နေလေ့ရှိပြီး ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် စာဖတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေတတ်၏။</p> <p>လီရွှမ်တောက် တစ်ယောက်တည်း သာမကဘဲ အခြား မိတ်ဆွေဟောင်းများလည်း ဘဝ၏ အခက်အခဲ ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး ၎င်းတို့မှာ အခြေအနေများထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများနှင့် ပိုတူပေသည်။</p> <p>အမတ ကျင့်ကြံရေး လမ်းကြောင်းက ရှည်လျားလှသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် အဆင့် မချိုးဖျက်နိုင်သောအခါ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ အားနည်းလာပြီး အတွေးများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာတတ်၏။</p> <p>ရည်မှန်းချက်များနှင့် ခံစားချက်များ ယှက်နွှယ်နေမှုက သေမျိုးကမ္ဘာရှိ နှလုံးသားများကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပြီး ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>သူတို့အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ကုအန် ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာတတ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ တာအို ဖန်တီးခြင်း လမ်းကြောင်းက အဆင်မပြေသော အချိန်များတွင် ဖြစ်၏။</p> <p>ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကုအန်က လောကီကမ္ဘာ အနှံ့ ခရီးသွားရန်နှင့် ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် အင်ပါယာ မင်းဆက်များသို့ သွားရောက် လည်ပတ်ရန် နှစ်သက်ခဲ့သည်။ ကွဲပြားခြားနားသော သက်ရှိများက သူ၏ တာအို နှလုံးသားကို လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်လာစေရန် အမြဲတမ်း ကူညီပေးလေ့ ရှိ၏။</p> <p>......</p> <p>ယနေ့ လီရွှမ်တောက် ကို ရှာ၍ အရက်သောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ တာအို ဖန်တီးခြင်း လမ်းကြောင်းက နောက်ဆုံးတွင် တိုးတက်မှု ပြသလာသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် အတူသောက်ရန် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယမှာ အချုပ်အချယ်ကင်းမဲ့သော ရန်ငြိုးများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ကုအန် အနေဖြင့် သူ ဖခင်ကိုသာ ရှာဖွေနိုင်၏။</p> <p>ကုအန်က လီရွှမ်တောက် နှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူက အလွန် အားနည်းနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် လီရွှမ်တောက် ကို မြင်သောအခါ ပျောက်ဆုံးသွားသော အားနည်းမှု ခံစားချက်ကို သူ ပြန်လည် သတိရနိုင်ပြီး ထိုခံစားချက်က အစွမ်းထက်လာပြီးနောက် ရရှိလာသော သူငယ်ချင်းများက ပေးစွမ်းနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကုအန်က တိမ်ပင်လယ် အထက်မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>သူက ရှောင်လန်၏ လိုဏ်ဂူကောင်းကင် သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်လန်က တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>မဟာတာအို၏ လမ်းစဉ်မှ ပြန်လာကတည်းက သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်က နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ နှစ်တစ်သိန်းကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာပင် အဆင့်ချိုးဖျက်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိသေးသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>"အစ်ကိုကု..."</p> <p>အသံက လူထက် အရင် ရောက်လာသည်။</p> <p>ပန်းများနှင့် မြက်များကို အားကျနေသော ကုအန်က လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှောင်လန်က သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။</p> <p>ရှောင်လန်က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လိုဏ်ဂူကောင်းကင် အတွင်း၌ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းမှုမျိုးက ကုအန်အတွက် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ရှောင်လန်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ ထလာပြီး အဝေးသို့ ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကု... ကျွန်မလည်း အဟန့်အတားတွေ စကြုံလာရပြီ.... ကျွန်မက အစစ်အမှန် ပါရမီရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလာမိတယ်..."</p> <p>ကုအန်က သူမနှင့်အတူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာဘေးဘက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "ငါတို့ နည်းနည်းလောက် စမ်းသပ် တိုက်ခိုက်ကြည့်ကြမလား..."</p> <p>ရှောင်လန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကု... အစ်ကို့ကို အနိုင်ယူပြီး ယုံကြည်မှု ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်မ မလိုပါဘူး... အစ်ကို့ကို အကြိမ်များကြီး အနိုင်ယူရင်တောင်မှ ကျွန်မရဲ့ တာအိုကျင့်ကြံမှုက အဲဒါကြောင့် တိုးတက်လာမှာမှ မဟုတ်တာ..." ရှောင်လန်က လွမ်းဆွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>အကယ်၍ မဟာတာအို၏ လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သော ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရပါက တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် တာအို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များက သူမထံသို့ စီးဝင်လာပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အချိန်တိုအတွင်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာစေနိုင်သည်။</p> <p>ထိုခံစားချက်က အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ကောင်းမွန်လှပြီး သူမက ၎င်းကို တမ်းတနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>"ငါက အရှုံးပေးမယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလို့လဲ..."</p> <p>ကုအန်၏ အသံက ရှောင်လန်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် သူမက သူ၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်လန် မှင်သက်သွား၏။ ကုအန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ဤမျှ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... ကျွန်မကို အလျှော့ပေးဖို့ ပြောချင်လို့လား..."</p> <p>ကုအန်က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ "မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်တောင် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ အနိုင်ယူနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save