Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၀၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကုအန်က နောက်ပြောင်နေပုံမရသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်လန်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ၌ ကိုယ်ပိုင် မာနရှိသဖြင့် ယခုချက်ချင်း အလျှော့မပေးလိုသေးပေ။</p> <p>"ဒါဆိုလည်း စလိုက်ကြတာပေါ့..."</p> <p>ရှောင်လန်က လက်ကို မြှောက်၍ ဆရာတစ်ဆူ၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ကုအန်ကို လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p>ကုအန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ခပ်ဖွဖွ ရွှေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ကောင်းကင်ယံက မှိုင်းညို့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းများနှင့် မြက်များက ပျောက်ကွယ်သွားကာ အဆုံးအစမရှိသော တောရိုင်းမြေပြင်ကြီး တစ်ခုက သူတို့၏ ခြေအောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဤရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲကြောင့် ရှောင်လန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ကြီးစွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုနှင့် မတူကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း။</p> <p>သူမက ကုအန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကု ဟုတ်ရဲ့လား..."</p> <p>ကုအန်က ရယ်မောလိုက်၏။ "လန်အာ... သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ... ငါ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မင်း တကယ် သေချာသိခဲ့ရဲ့လား... မင်း လူမှန်းသိတက်စရွယ်ကတည်းက ငါက ရှောင်အိမ်တော် မှာ ရှိနေခဲ့တာလေ... ရှောင်အိမ်တော် ကို မလာခင်က ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိခဲ့လို့လား..."</p> <p>"အစ်ကိုက ဘယ်သူလဲ..."</p> <p>ကုအန်၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ရှောင်လန်၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကုအန်က ကုအန် ဖြစ်နေသရွေ့ သူမ မည်သည့်ကိုမှ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကုအန်က ချင်းဟုန်ဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ အစွမ်းကုန် ခွန်အားကို ငါ့ကို ပြပါဦး..."</p> <p>ရှောင်လန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး သူမ၏ လူရိပ်က လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွား၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ရှောင်လန်က ဝိညာဉ်ဖြူ ဓား ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကုအန်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားသွားက ကုအန်၏ ပခုံးနှင့် ဆယ်စင်တီမီတာခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်က အက်ကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စရစ်ခဲများက လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကာ ကမ္ဘာကြီးက ထိုဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုကျနေသည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤဆယ်စင်တီမီတာ အကွာအဝေးကို ရှောင်လန်မှာ ရှေ့သို့ ဆက်၍ တိုးမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ကုအန် ဤမျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်ခြည်း ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>ကုအန်က ချင်းဟုန်ဓား ၏ ဓားအိမ်ကို ကိုင်ထားလျက် ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်လန်က သူမထံသို့ ဒီရေလှိုင်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အဝေးသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရကာ ချွန်ထက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီး၏ အစွန်းတစ်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်လန်က ဧရာမ တောင်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရိုက်ချိုး ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရပြီး လေထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်တုံးများ ပြန့်ကျဲနေသော ရှည်လျားသည့် လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ အထူးသဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။</p> <p>ရှောင်လန်က လှည့်ပတ်နေသော ဖုန်မှုန့်များထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံမရချေ။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ချီစွမ်းအား များ ရှိနေပြီး ကုအန် ရှိရာ အရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သေဆုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အလား ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>မြေကြီးနှင့် တောင်တန်းများက အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ဖုန်မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျယ်ပြောလှသော ဖုန်မှုန့် လှိုင်းလုံးများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ လူရိပ်တစ်ခု တက်လာ၏။၎င်းမှာ ကုအန် ပင်။</p> <p>ကုအန်၏ အကြည့်များကို ရှောင်လန်သည် ထင်ရှားစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ကုအန်သည် ဘာကြောင့် ထိုမျှ အစွမ်းထက်နေသည်ကို သူမ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဓားကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်ပြီး ဓားဆန္ဒများက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်ကာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဓားပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်များသည် လျင်မြန်စွာ ပွားများတိုးလာကာ ၎င်းတို့၏ နယ်ပယ်ကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဓားပုံရိပ်များက မိုင်ထောင်ချီသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။ အဆုံးအစမရှိသော ဓားပုံရိပ်ပင်လယ်ကြီးက ရှောင်လန်၏ ဓားနှင့်အတူ မြင့်တက်လာပြီး စကြဝဠာဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသော ကြယ်စုတန်း တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဓားချီ များက အလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာသည့်အလား အမြီးတန်းများကို ဖန်တီးလိုက်ရာ အလွန်အမင်း စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ရှောင်လန်က သူမ၏ ဓားကို ကုအန်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဓားပုံရိပ်များကလည်း အတူတကွ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဓားပုံရိပ်တိုင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားချီ များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရှိနေ၏။</p> <p>မြေကြီးက တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်ယံက ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ ဤလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဓားချီ များကြားတွင် အရာအားလုံးက အလွန် အားနည်း နူးညံ့နေပုံရ၏။</p> <p>ကုအန်က မည်သည့် နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ ရှောင်လန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>အရှိန်နှုန်းက ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်သွား၏။</p> <p>လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဓားချီ ပင်လယ်ကြီးကို ဆုတ်ဖြဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။</p> <p>ချွင်...</p> <p>ရှောင်လန်၏ ဝိညာဉ်ဖြူ ဓား က ကုအန်၏ ဓားအိမ်ကို ပိတ်ဆို့ ကာကွယ်လိုက်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ချီနှင့် သွေးများ ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ အလွန် နေရထိုင်ရ ခက်သွား၏။</p> <p>သူမက ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာက ရှောင်လန်ကို အပြင်းအထန် ရန်စလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူမက ခုန်တက်၍ ကုအန်၏ ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အနောက်တွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှောင်လန်က အလံကြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ကုအန်ကို လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလိုက်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝင်္ကပါတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးသွားကာ မိုးကြိုး ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုအန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ယှက်နွှယ်သွားလေသည်။</p> <p>ကုအန်က ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးတန်းများက သူ့ကို ထိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တိုက်ရိုက်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ချဉ်းကပ်၍ မရနိုင်သော နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်လန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမက ဝိညာဉ်ဖြူ ဓား ကို သူမ၏ သိုလှောင်ရေး အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဂါထာမန္တန်များ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ လျှပ်စီးတန်းများက အရောင်ပြောင်းသွားပြီး  ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးနဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကုအန်ကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်လေတော့၏။ ဝင်္ကပါ၏ အလင်းရောင်ကလည်း မြင့်တက်လာပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p>"မင်း တတ်နိုင်တာ ဒီလောက်ပဲလား..."</p> <p>ကုအန်၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရှောင်လန်၏ မျက်လုံးများထဲမှ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို ပိုမို ဆူပွက်လာစေ၏။</p> <p>ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...</p> <p>ကမ္ဘာကြီးက ဟိန်းဟောက်သွားပြီး မြေပြင်က ဆက်တိုက် အက်ကွဲသွားကာ ကျောက်တုံးများက ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ယံကြီးက ပုံပျက်လာပြီး ဤမျှ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့သည့်အလား ရှိနေ၏။</p> <p>တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်...</p> <p>အပျက်အစီးများ ကြားတွင်...</p> <p>ရှောင်လန်က ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က ဝိညာဉ်ဖြူ ဓား ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ခံထား၏။ သူမ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံကလည်း စုတ်ပြဲ ညစ်ပေနေကာ အလွန်အမင်း သနားစဖွယ် ကောင်းနေသည်။</p> <p>သူမက မျက်လုံးများကို အားယူ၍ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော ကုအန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကုအန်က တိုက်ပွဲ၏ သက်ရောက်မှုကို အလျဉ်းမခံရသည့်အလား ရှိနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်တစ်မှုန့်မျှပင် မရှိသလို သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ချွေး သို့မဟုတ် သွေးစွန်းထင်းမှုများ မရှိချေ။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုနေလဲ..." ကုအန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်လန်က နှုတ်ခမ်းကို စူလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို မနိုင်ဘူး..."</p> <p>ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သူမက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်း နာကြည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ရက်အနည်းငယ် အရင်က အရာအားလုံးက အလွန် ချိုမြိန်နေခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် သူက ဤမျှ ကြမ်းတမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ကုအန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... မင်းဟာ တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ... မင်းကို ကျင့်ကြံရာလမ်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် သင်ပေးမယ်..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်လန်က သူ့ကို ကြည့်၍ မတ်တတ်ရပ်ရန် အားယူရင်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို မဟာတာအို လမ်းစဉ် ကို ရောက်ဖူးတာလား..."</p> <p>"ငါ ရောက်ဖူးတယ်..."</p> <p>"ဒါဆို အရင်တုန်းက မဟာတာအို လမ်းစဉ် အကြောင်း ကျွန်မ ပြောပြတုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စပ်စုချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာလဲ..."</p> <p>ရှောင်လန်က ဝမ်းနည်း နာကြည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကစားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ကုအန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ရောက်ခဲ့တာပါ... လူတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝ ဆိုတာ ရှိတယ်လေ... မင်းမှာလည်း ရှိတယ်... မင်း ဆန္ဒရှိရင် မင်းရဲ့ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရအောင် အခု ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်..."</p> <p>ရှောင်လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။ "အစ်ကိုက တိတိကျကျ ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာလဲ... အစ်ကို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ... အစ်ကိုကများ..."</p> <p>ကုအန်က သူမအပေါ် ရိုးသားမှု ရှိမရှိ သူမ မေးချင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူမ နှုတ်မှ ထုတ်မပြောနိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကုအန်က ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ အဆင့်ကို လောလောဆယ် မင်းကို ပြောပြလို့ မရသေးဘူး... မင်း ငါ့ကို ကျော်တက်သွားတဲ့ အခါကျရင် မင်း သိလာမှာပါ... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာက ပြဿနာတွေ မဖြစ်ချင်လို့ပဲ... ငါက အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာကို သဘောကျတယ်လေ... မင်း ငါ့ရဲ့ သဘာဝကို နားလည်သင့်ပါတယ်... ငါ မင်းအပေါ် ရိုးသားမှု ရှိမရှိ ဆိုတာကိုတော့ မင်း သံသယဝင်နေစရာ မလိုပါဘူး... အဲဒီတုန်းက ရှောင်အိမ်တော် ကို ငါ သွားခဲ့တာ မင်းအတွက်ပဲလေ..."</p> <p>ရှောင်လန်က မျက်မှောင် ပို၍ ကြုတ်သွားသည်။ သူမက တစ်ချိန်ကလို အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ချေ။ ကုအန်၏ ရှေ့တွင်သာ သူမက ရိုးအအဟန် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝကြောင့်လား..." ရှောင်လန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ကုအန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်လန် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p>သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ အသံကို ကြားသောအခါ ကုအန်က နှစ်သိမ့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အတိတ်ဘဝဖြစ်စေ၊ ပစ္စုပ္ပန်ဘဝဖြစ်စေ... မင်းက မင်းပါပဲ... ကွဲပြားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေရုံ သက်သက်ပါ... အကယ်လို ငါက မင်းရဲ့ အတိတ်ဘဝကိုပဲ ဂရုစိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ ကြာလှပေါ့..."</p> <p>ရှောင်လန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ မေးလိုက်၏။ "ကျွန်မ တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် အစ်ကို ကူညီပေးနိုင်လား..."</p> <p>ကုအန်က သူမ၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်ကိုလည်း ငါ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်... တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာတာထက် မနိမ့်ကျတဲ့ လမ်းကြောင်းမျိုးပေါ့..."</p> <p>"ဘယ်လို လမ်းကြောင်းမျိုးလဲ..."</p> <p>"မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ပဲ..."</p> <p>ရှောင်လန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤဘွဲ့နာမည်ကို သူမ မကြားဖူးခဲ့သော်လည်း နာမည်ကို ကြားရုံဖြင့် ၎င်းက ထူးခြား ပြောင်မြောက်လှကြောင်း သိသာသည်။</p> <p>သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဆိုတာကရော ကံကြမ္မာ အဆင့်တစ်ခုပဲလား..."</p> <p>ကုအန်က ပြုံးလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာမယ့် လမ်းကြောင်းက ဧကရာဇ် လမ်းစဉ် နဲ့ ကွာခြားတယ်... ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘဲ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းကနေ တစ်ဆင့် သွားရမှာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save