Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ <strong>‘ကိုယ်ဝန် ရှိတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လနှစ်လအတွင်း ကျုပ်နဲ့ ရွှီအန်းထင်တို့ အတော်လေး သတိထားခဲ့ကြတာလေ။’</strong></p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “တကယ်ဆိုရင် ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ သူ ကိုယ်ဝန်မရှိသင့်ဘူး။ သူ့ကို ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းနားမှာ ရှိတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသော ရဲဘော်ရဲဘက်လေ။ သူသာ မရှိရင် မင်း သတင်းပို့လို့ မရတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ သူ အခု ထွက်သွားရင် သံသယ ဖြစ်ခံရလိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်း သူ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ။ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားတာက မင်းအတွက် အကာအကွယ် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ စစ်ပွဲ မစခင် သူ့ကို အင်ပါယာဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “စစ်ပွဲက ဘယ်တော့လောက် စမလဲ။”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့... မင်း မြန်မြန်လုပ်မှ ရမယ်။ လေခွင်းမြို့က မဟာဗျူဟာကျတဲ့ နေရာပဲ။ ဒီနေရာကို ရရင် စစ်ပွဲမှာ အသာစီးရပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အာမခံလိုက်သည်။ “မကြာတော့ပါဘူး။ ကျုပ်အစီအစဉ် တစ်ဝက်ပြီးနေပါပြီ။ မော့မိသားစု ပြိုလဲသွားတာနဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို လက်ထပ်မယ့် အစီအစဉ် အောင်မြင်ပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က သတိပေးလိုက်၏။ “သတိထားပါ။ အန်းထင် တည်းခိုခန်းကို မသွားနဲ့တော့။ ငါနဲ့ ဆက်သွယ်ချင်ရင် ညီမလေး ရွှီအန်းထင်ကတစ်ဆင့် စာပို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “စစ်ပွဲမှာ အင်အား ဘယ်လောက် သုံးမလဲ။”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “နှစ်ဖက်ပေါင်းရင် တစ်သန်းကျော်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီအန်းထင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ ဘာလို့ မပြောတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရွှီအန်းထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်၏။ “ရှင် သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ရှင် ကျွန်မရဲ့ ဒီကလေးကို လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက အမြဲတမ်း ရွှီအန်းထင်၏ ရင်ထဲက အပူမီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာအမာရွတ် နှစ်ခုရှိလေရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို သိမ်ငယ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူမကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ခေါ်ထားခြင်းမှာ အလုပ်ကိစ္စအတွက် သက်သက်သာဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ရွှီအန်းထင်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့စဉ်က သူမသည် အဝတ်အစား တစ်လွှာမှမပါဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် လှဲလျောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း တွေးဖူးသည်။ အကယ်၍ ရိုးရိုး အစေခံကောင်မလေး တစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့အ နေဖြင့် အန်းထင် တည်းခိုခန်းသို့ သွားရန် အကြောင်းပြချက် ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူကမှ အစေခံမလေး တစ်ယောက်၏ မိသားစုကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ဆက်ဆံရေးက အများကြီး ပိုမို ရင်းနှီးသွားမှာဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ရွှီအန်းထင်တို့၏ ဆက်သွယ်မှုကလည်း အများကြီး ပို၍ သဘာဝကျသွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရွှီအန်းထင်၏ အဆင့်အတန်းကလည်း မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင်ကို အိမ်ပြန်၍ တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ဆုံနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ညက ရွှီအန်းထင်က မေးခဲ့ဖူး၏။ “ရှင် ကျွန်မကို မရွံဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကလည်း နောက်ပြောင်ပြီး ဖြေခဲ့သည်။ “ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ကောင်းဖို့ပဲ လိုတယ်။ မီးပိတ်လိုက်ရင် အားလုံး အတူတူပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း နောင်တရသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားက ရွှီအန်းထင်ကို ကြီးမားသော နာကျင်မှုများ ပေးစွမ်းလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် နေ့တိုင်း ငွေရောင် မျက်နှာဖုံးကိုသာ တပ်ဆင်ထားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “လျှောက်မပြောပါနဲ့။ ကျုပ်က အရမ်း သဘောကျနေတာ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒီကလေးက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာပေမယ့် တကယ်တော့ အရမ်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာလေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ရွှီအန်းထင်က မေးလိုက်သည်။ “သခင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို လက်ထပ်တဲ့အခါ ပြဿနာ မဖြစ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူက သဘောထားကြီးပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ခင်းတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ တွေ့ဆုံကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန် လှပလွန်းသောကြောင့် အကြည့်ခံရသူမှာ နေစရာနေရာ ပျောက်သွားတတ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ရှင့် မျက်နှာဖုံး ခွာလိုက်၊ ကျွန်မ ကြည့်ချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ဘာလုပ်မလို့လဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ မပြောဘဲ နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူကာ မူရင်းရုပ်ကို ပြန်ဖော်လိုက်သည်။ အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မှန်ရှေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ယှဉ်ရပ်လိုက်၏။ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီသော စုံတွဲ ဖြစ်လို့နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှင် အဖေ ဖြစ်တော့မယ်။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးက မမျှော်လင့်ဘဲ ရလာတာဆိုပေမဲ့ သေချာ ကာကွယ်ပေးရမယ်။ သူ မွေးလာတဲ့အချိန်ကျရင် လေခွင်းမြို့လည်း အေးချမ်းနေလောက်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မကြာတော့ပါဘူး။ သခင်မ... ကျုပ်တို့ ပေးဆပ်ရတာတွေ များလှပြီ။ မကြာခင် အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ရုံမက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကိုပါ ပြန်ရပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ကျွန်မစိတ်က ဓားနဲ့ပဲ ရှင်းချင်တာ။ ရှင့်အစီအစဉ်သာ မဟုတ်ရင် စစ်တပ်နဲ့ သွားတိုက်ပြီးပြီ။ ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာက ကောင်းသလို ကျွန်မရဲ့ စစ်တပ်ကလည်း တကယ် ကောင်းတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “သခင်မကို နစ်နာစေမိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ စစ်တိုက်ရင် အကျပ်အတည်းကိုပဲ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်။ နယ်မြေကို ပြန်မရနိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ အဲဒီနေ့ ရောက်လာခဲ့ရင် ကျွန်မက အဲဒီကလေးကို သွေးသားအရင်းလို သဘောထားပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့က စစ်သည်လျှော့ချရေး အမိန့်ကို ကြေညာလိုက်၏။ အဓိက တပ်တော်မှ စစ်သည် သုံးထောင်ကို လျှော့ချပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်မ... ကျုပ်တို့ကို မစွန့်ပစ်ပါနဲ့၊ ထမင်းမစားရလည်း နေပါ့မယ်။ ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>“လစာ မလိုပါဘူး။ စစ်တပ်ထဲမှာပဲ ပေးနေပါ။”</p> <p> </p> <p>“သခင်မ... သိပ်အောက်ကျခံလွန်းနေပါပြီ၊ ထွက်တိုက်ကြရအောင်ပါ။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည် သုံးထောင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကျန်စစ်သည်များပါ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့က ရထားသော လစာငွေများကို ထုတ်၍ ပြန်ပေးကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းမိသားစုသည် အခက်အခဲ ကြုံနေရချိန်တွင်မှာတောင် စစ်တပ်ကို မငတ်စေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်များ၏ သစ္စာတရားမှာ ခိုင်မြဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု မော့မိသားစုကို ဖြိုခွင်းရန်အတွက် ကိုယ့်လက်ကိုယ် ပြန်ဖြတ်ရသကဲ့သို့ နာကျင်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှေ့က စစ်သည်တွေ.... သံချပ်ကာတွေ ချွတ်လိုက်ကြ” ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အံကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့မိသားစုမှ စာရေးတော် ယန်ရွေ့ရှန်သည် ဘေးမှ ရပ်ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေ၏။ <strong>‘ကျင်းကျုံးယွဲ့... ခင်ဗျားမှာလည်း ဒီလိုနေ့မျိုး ရှိတာပဲကိုး။ စစ်သည် သုံးထောင် လျှော့ချတယ် ဆိုတာ ကိုယ့်လက်မောင်း ကိုယ်ဖြတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးယန်... ကတိအတိုင်း လုပ်ပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှေ့ရှန်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီးမော့ကို ပြန်တင်ပြလိုက်ပါမယ်။ စပါးတွေ ပို့ပေးပြီး လက်နက်တွေ လာသယ်ပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလုပ်ရှုပ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းပဲဆရာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ပြီး သံချပ်ကာ သုံးထောင်ကို အထူးပြုပြင်မွမ်းမံ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသံချပ်ကာများသည် မော့မိသားစုထံ ပေးပို့ရမည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သံချပ်ကာများထဲသို့ အရာတစ်ခုကို ရောထည့်လိုက်သည်။ အာဆင်းနစ် ဆိုသည့် သဘာဝ တွင်းထွက်များတွင် ပါဝင်သော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မီးဖြင့် အရည်ဖျော်ပြီး သံချပ်ကာများထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ဆေးကြော၍ မရနိုင်သလို စစ်ဆေး၍လည်း မတွေ့နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အာဆင်းနစ် ၁၀၀ မီလီဂရမ်သည် လူတစ်ယောက်ကို သေစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သံချပ်ကာ တစ်စုံလျှင် အာဆင်းနစ် ၁၀၀ ဂရမ်ကျော် ထည့်သွင်းထားသည်။ အထူးသဖြင့် လည်ပင်းနေရာများတွင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းသော ရာသီဥတု ရောက်လာချိန်မှာတော့ စစ်သည်များသည် ချွေးထွက်များလာပြီး သံချပ်ကာနှင့် ပွတ်တိုက်မိကာ အရေပြား ပွန်းပဲ့မည်။ ထိုအခါ အဆိပ်များသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးဖြင့် မှန်းဆကြည့်ရန် မဝံ့ရဲလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ပြီး စစ်တိုက်လိုက်သည်နှင့် မော့မျိုးနွယ်စုမှာ သံချပ်ကာ သုံးထောင်ကို ရရှိသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းစား စစ်သည်သုံးထောင်ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ဤကဲ့သို့ အဆိပ်ခတ်သည့် နည်းလမ်းက ဤကမ္ဘာလောက၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေခြင်းပဲ ဖြစ်လေသည်။ မည်သူကမှ သံချပ်ကာထဲသို့ အဆိပ်များ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်း၍ ရနိုင်သည်ကို သိရှိထားကြခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က မော့မျိုးနွယ်စုအတွက် တူးထားသည့် ကျင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။ <strong>‘မော့ချို... တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်မာတဲ့ ခင်ဗျားလို အဆိပ်ပြင်းမြွေက ပိုင်ယင် အရေးအခင်းကို ကြိုးကိုင်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို သေမတတ် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ရှေ့ဆက်ပြီး ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခင်ဗျားအတွက် မြှုပ်ထားတဲ့ မိုင်းတွေ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲလာလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ မော့မျိုးနွယ်စုကို ငရဲချောက်ကမ်းပါးထဲ တွန်းချပစ်မယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက တကယ်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ သခင်ကြီးမော့နှင့် သခင်လေး မော့ချိုတို့ သွေးသုံးလီတာလောက် အန်ထုတ်ရမလားဆိုသည်ကိုတော့ မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save